Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ ဂါရဝမျိုး ပြုနေဖို့ လိုလို့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ခင်ဗျားက..."</p> <p> </p> <p>​ဖျန်ယောင်ကွမ်  ၏ ကျောင်းအုပ်လေးသည် ဖန့်ချန်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီမောင်နှမ နှစ်ယောက်က ကျင့်ကြံသူတချို့နဲ့ သိနေတာပဲကိုး။ ခင်ဗျားက သူတို့ရဲ့ သေသွားတဲ့ အဖေအရူးရဲ့ သူငယ်ချင်းလား"</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကြောင့် ဖူးရောင်နေသော လူငယ်လေး သည် ဒေါသအဟုန် ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အရူးအမူး လှုံ့ဆော်ကာ မီးလုံးတစ်လုံးကို ဖန်တီး၍ ကျောင်းအုပ်လေးထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"သတ္တိရှိလှချည်လား... စီနီယာအစ်ကိုကိုတောင် ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>​အေးစက်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအားနည်းလှသော မီးလုံးလေးကို တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​အားလုံးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ဖျန်ယောင်ကွမ်၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဝတ်ရုံစိမ်းကို ဆင်မြန်းထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ ဝတ်ရုံစွန်းများသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျောင်းအုပ်ကြီး"</p> <p> </p> <p>​အနားရှိ လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များမှာ အပြေးအလွှား ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကြသည်။</p> <p>ဤဖျန်ယောင်ကွမ်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ထိုလမ်းမထက်တွင် သူသည် အလွန်ပင် ကျော်ကြားထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ထင်ဟပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်လေးမှာ ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မီးလုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်ရဲသည်ကို တွေးကာ ဒေါသထွက်လျက် လူလတ်ပိုင်းကြီးကို အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဖေ... ဖန့်ရှောက်ထျန်းက ကျောင်းလခ မပေးတဲ့အပြင် အပြင်က ကျင့်ကြံသူနဲ့ ပေါင်းပြီး သားကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ သူတို့ကို မြန်မြန် ဆုံးမပေးပါဦး "</p> <p> </p> <p>​ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အကြည့်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ပင် ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အပြန်အပြန်အလှန်လှန် အကဲခတ်နေသည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး အပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​အနားရှိ လူငယ်လေးများမှာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေကြသော်လည်း မောင်နှမနှစ်ဦးမှာမူ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိလုနီးပါး အချိန်မှာပင် မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက် မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သည့် ခဏ၌ပင် ဒူးနှစ်ဖက်မှာ မြေကြီးထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ကျွံဝင်သွားကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ရောက်သည်အထိ ဒူးတိုက်လျက် လျှောတိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ဒူးဖြင့် ထိုးခွဲထားသော မြေကျင်းရာကြီး နှစ်ကြောင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> ဤကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေကြသော ကျင့်ကြံသူအချို့ပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြပြီး ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p> ထိုလမ်းမပေါ်တွင် ဖျန်ယောင်ကွမ်အပြင် အခြားသော ကျင့်ကြံခြင်းကျောင်းများလည်း ရှိနေရာ အခြားကျောင်းအုပ်များလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာကြပြီး ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အခြေအနေကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဘာလို့..."</p> <p> </p> <p>​လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များမှာ မှင်တက်နေကြပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်လေးမှာလည်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ"</p> <p> </p> <p>​"ဒီကျောင်းအုပ်ကြီးက ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ ဂါရဝမျိုး ပြုနေဖို့ လိုလို့လား"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"ထပါတော့... လူပုံအလယ်မှာ ဒီလိုလုပ်နေတာ မကောင်းပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."</p> <p> </p> <p>​ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဖိအားများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရမှ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏မျက်နှာတွင် စောစောကကဲ့သို့ မောက်မာမှုများ မရှိတော့ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမိမဲ့ဖမဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ</p> <p>တစ်ဖက်လူက ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့်လား</p> <p>တကယ်လို့ ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့်သာ ဆိုရင် တာ့ရှန့်နိုင်ငံမှာ အတော်လေး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။</p> <p>သူ့လို ရွှေအမြု အဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်က ကျေးဇူးရှင်ကြီးရဲ့..."</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ်ရဲ့ မျိုးရိုးက ဖန့် ပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်ရှောက်ထျန်းနဲ့ မျိုးရိုးတူနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မျိုးနွယ်တူ ဦးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဖန့်ရှောက်ထျန်းတို့ မောင်နှမမှာလည်း နောက်ခံရှိတာပဲကိုး။ စောစောက ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုတ်တရက် ဒူးထောက်သွားတာက ဒီကျင့်ကြံသူရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် ဖြစ်ရမယ် "</p> <p> </p> <p>"တော်သေးတာပေါ့... ငါ အရင်က ဖန့်ရှောက်ထျန်းကို သိပ်အဖတ်မလုပ်ခဲ့လို့၊ သူ့ကို သွားမစော်ကားမိတာ ကံကောင်းတယ်..."</p> <p> </p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်လေးမှာလည်း ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စောစောက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ရိပ်မိသွားကာ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်း မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>ရှောက်ပန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖန့်ချန်က သူမကို ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရမှ သတိဝင်လာပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီလူက ဖန့်ရှောက်ထျန်းရဲ့ ဆွေမျိုးထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။ သူ့ရဲ့ အရူးအဖေမှာ ဒီလိုမျိုး နောက်ခံရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများ အတင်းဖန်တီးကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာကြီး... ခုနက ကလေးတွေကြားထဲမှာ စနောက်ကြတာပါ။ အထင်လွဲတာပါ... အထင်လွဲတာပါ။ ရှင်းလိုက်ရင် ပြီးသွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ထျန်းက ခင်ဗျားဆီမှာ ကျောင်းလခ ကြွေးတင်နေတယ် မဟုတ်လား။ ဘယ်လောက်လဲ... ကျုပ်ပဲ အရင်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ... တကယ်တော့ မတင်ပါဘူး။ ရှောက်ထျန်းရဲ့ မိဘတွေ မထွက်ခွာခင်က ကျုပ်ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ပုံတစ်ခေါင်း အပ်ထားခဲ့တာ ရှိပါတယ်။ သူတို့ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ ကျောင်းက စာရင်းကိုင်က အလုပ်မသေချာလို့ ဒီစာရင်းကို ကျန်ခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပျာပျာသလဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူအချို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ခုနက ဒီမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ ဝတ်ရုံဖြူ ကျင့်ကြံသူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်လေးသည် ထိုသူများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ</p> <p> </p> <p>"ဝတ်ရုံဖြူ အရာရှိမင်း... ဒီလူပါပဲ။ သူက ခုနက သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ကျနော်အဖေကို ဒူးထောက်ခိုင်းတာပါ"</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ တားရန် အချိန်မမီတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှသာ ကျိန်ဆဲလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝတ်ရုံဖြူ ကျင့်ကြံသူများကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>"ဝတ်ရုံဖြူ အရာရှိမင်းတို့ခင်ဗျာ... တကယ်တော့ အထင်လွဲတာပါ။ လမ်းမပေါ်က ပျက်စီးသွားတဲ့ အုတ်ချပ်တွေကို ကျနော်ပဲ တာဝန်ယူ ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။ ဒီနေ့အတွင်း အပြီးပြင်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​"အထင်လွဲတာလား ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မသေမျိုးပွဲတော် ကာလအတွင်းမှာ စည်းကမ်းတွေက ပိုပြီး တင်းကျပ်တယ်။ သာမန်အချိန်ဆိုရင်တော့ အထင်လွဲတာဆိုရင် ငါတို့ ဝင်မပါပေမဲ့... ဒီနေ့တော့ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ငါတို့နဲ့အတူ တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်လေးမှာ စိတ်ထဲတွင် ခိုး၍ ဝမ်းသာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပြီးတော့ ခင်ဗျားလည်း လိုက်ခဲ့ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူ ကျင့်ကြံသူက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်လေးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ထားသော လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်မှာ အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။</p> <p> ရှေ့ဆုံးမှ လူလတ်ပိုင်း ဝတ်ရုံဖြူ အမျိုးသားသည် ဤဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီမိတ်ဆွေက မသေမျိုး  တစ်ဦး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီနေရာရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ပိုပြီး နားလည်သင့်တာပေါ့။ နောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်စေနဲ့"</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက အခြားဝတ်ရုံဖြူများကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ ဝင်မပါနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>​သူတို့သည် လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် မသေမျိုး ဆိုသည့် စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၁ မသေမျိုး  ကိုမှ တာ့ရှန့်နိုင်ငံတွင် မသေမျိုး ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ မသေမျိုးပွဲတော်တိုင်းသို့ လာရောက်ကြသော နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည်လည်း ဤနေရာတွင် မသေမျိုး အဖြစ် တက်လှမ်းရန်အတွက် လာကြခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ထိုဝတ်ရုံဖြူ ကျင့်ကြံသူများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးမှ ဖန့်ချန်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ခပ်မြန်မြန်ပင် လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ စည်းကမ်းများသည် မသေမျိုးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>​"မသေမျိုး "</p> <p> </p> <p>"ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆွေမျိုးက မသေမျိုးကြီးလား "</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးမှ သတိဝင်လာကာ အံ့သြတုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ကျောင်းအုပ်လေး၏ ရှေ့သို့ အတင်းသွားကာ ပါးကို ဆယ်ချက်မက ရိုက်နှက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကျောင်းအုပ်လေး၏ သွားများပင် ကျိုးပဲ့ကုန်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သွားကျိုးများနှင့် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြစ်နေသော ကျောင်းအုပ်လေးကို ဆွဲကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာ မသေမျိုးကြီးခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ "</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်လေးမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် အသည်းတုန်မတတ် ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူမှာ မသေမျိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p>မြို့တော်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်ဆုံး မိသားစုဝင်များပင်လျှင် မသေမျိုးကြီးများ၏ တရားဟောစင်မြင့်အောက်တွင်သာ တရားနာခွင့် ရကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးကြီးက မသေမျိုးကြီးလား"</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းသည် ဖန့်ရှောက်ထျန်းကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းက သူမကို ငါ့ကို ဘာလို့ လာကြည့်နေတာလဲ ဟု ပြန်မေးချင်နေသည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သူထက်မဆို ပို၍ ကြောင်အမ်းနေရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ထိုကျောင်းအုပ်လေးကို ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားဘဲ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြစို့... ရှောက်ထျန်းက ခင်ဗျားဆီမှာ ကျောင်းလခ ဘယ်လောက် ကြွေးတင်နေတာလဲ။ ခုနက ခင်ဗျားပြောတဲ့ စကားတွေက ကျုပ်က အာဏာနဲ့ ဖိနှိပ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save