Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် မျက်နှာပျက်သွားကာ ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးရှင်ကြီး... ကျုပ် တကယ်ပဲ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ အဲဒီလို မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ။ တကယ်လို့ မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ကျုပ်ဆီမှာ ကတိစာချုပ် တစ်စောင် ရှိပါသေးတယ်။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး "</p> <p> </p> <p>​သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း၌ ကတိစာချုပ်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်း မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့မိဘတွေ ပျောက်ဆုံးမသွားခင်က သူတို့အတွက် တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ချန်ထားခဲ့တာလား</p> <p>​ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရှာဖွေရင်းနှင့်ပင် ဆက်ပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်နဲ့ သူတို့မိဘတွေက အတော်လေး ရင်းနှီးကြတာပါ။ မိတ်ဆွေ ချန်းဟိုင် မထွက်ခွာခင်က ရှောက်ထျန်းနဲ့ ရှောက်ပန်းကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ကျုပ်ကို အထူးမှာကြားခဲ့ပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျုပ်က နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေတာကြောင့် သူတို့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့မိတယ်။ ကျုပ် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ပဲ အဖေနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတာလား"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ယခုလက်ရှိ ပြောဆိုနေသော လေသံမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်လှရုံသာမက နောင်တရိပ်များလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားကို အနည်းငယ် စတင်ယုံကြည်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ ချန်းဟိုင်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>တကယ်လို့ ဖန့်ရှောက်ထျန်းရဲ့ အဖေနာမည်က ချန်းဟိုင် ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ရေစက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>​သူ့အဖေ နာမည်ကလည်း ဖန့်ချန်းဟိုင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​မကြာမီမှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ထိုကတိစာချုပ်ကို နောက်ဆုံး၌ ရှာတွေ့သွားပြီး ဖန့်ချန်ထံသို့ အပြေးအလွှား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာကြီး... ကြည့်ရှုပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ တကယ်တော့ ပေးစာတစ်စောင်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>နေ့စဉ် စကားစမြည် ပြောဆိုထားသည်များ ပါဝင်ပြီး စာအဆုံးပိုင်းတွင် ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် အသုံးပြုရန်အတွက် အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ချန်ထားခဲ့ကြောင်း တစ်ခွန်းပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>​စာ၏ လက်မှတ်နေရာတွင်  ဖန့်ချန်းဟိုင် ဟု ရေးထိုးထား၏။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းသည်လည်း ရှေ့သို့တိုးကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ အဖေရဲ့ လက်ရေး အစစ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>​"ဒါ တကယ်ပဲ မင်းအဖေရဲ့ လက်ရေးလား"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် ရှေ့မှ စာအိတ်ကို ကြည့်ရင်း ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်ခုံးကြားတွင် ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို နောက်ဆုံး၌ ရှာတွေ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ဆွံ့အသွားမိသည်။</p> <p>သူ့အဖေနှင့် အမေတို့သည် ယန်စွမ်းအားနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အပြင်လောကတွင် သူ့အတွက် မောင်နှမတော်တော်များများ ချန်ထားခဲ့ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနှစ်ယောက်မှာ အသက်မကြီးသေးသဖြင့် မကြာသေးမီ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှ မွေးဖွားလာသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အထက်နယ်မြေသုံးခုမှာတောင် ရှိနေမှတော့ လူသားဘုံ ကိုးခုလုံး၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် သူ၏ မောင်နှမများ ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ သံသယဝင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​"သေချာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက အခိုင်အမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>"စီနီယာကြီး... ကျနော်နဲ့ ရှောက်ပန်းက ဘာလို့ စီနီယာကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>​"ငါ အရင်က ဒီမှာ မရှိလို့ မင်းတို့ ငါ့ကို မမြင်ဖူးတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က တကယ်ပဲ ဆွေမျိုးရင်းချာတွေပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်ပဲ ဆွေမျိုးတွေဖြစ်နေတာလား</p> <p> </p> <p>ဖျန်ယောင်ကွမ် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>ရှေ့တွင်ရှိနေသော သူမှာ ဖန့်ချန်းဟိုင်၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်နေဟန်တူပြီး အရင်က တာ့ရှန့်နိုင်ငံတွင် မရှိဘဲ ယခု မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးမှ ဂုဏ်သရေရှိရှိ ဇာတိပြန်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုကိစ္စကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရှင်းခဲ့မိသည်မှာ တော်သေးသည်ဟု တွေးမိကာ ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် ဖျန်ယောင်ကွမ်မှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်ရှောက်ထျန်း ဘယ်လောက် သုံးခဲ့သလဲဆိုတာ တွက်လိုက်ဦး၊ ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်ပေးလိုက်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း မင်းတို့ ဖျန်ယောင်ကွမ်နဲ့ သူတို့နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖန့်ရှောက်ထျန်းကို ဆက်နေရန် ဆွဲဆောင်ချင်သော်လည်း ရှေ့မှ မသေမျိုးကြီးကြောင့် မည်သည့်စကားမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုက ဖျန်ယောင်ကွမ်မှာ မရှိတော့ရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ကျင့်ကြံမလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် စိတ်ကူးရသွားပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏ နေဦး၊ မတွက်နဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>​ပြောပြီးနောက် သူသည် မောင်နှမနှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဘေးဒုက္ခကို ကံကောင်းခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကောင်း ပြောင်းလဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် သူသည် ကျောင်းအုပ်လေးကို လမ်းမပေါ်၌ပင် ဆက်လက် ရိုက်နှက်ကန်ကျောက်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲဆိုပြီးနောက်မှ ဖျန်ယောင်ကွမ်အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အနားရှိ လူငယ်များမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းတို့ မောင်နှမ၏ အိမ်မှာ လမ်းထောင့်ရှိ သိပ်မကြီးလှသော ခြံဝင်းလေးတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာကြီး... ကျနော်တို့ စီနီယာကြီးကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းသည် ဖန့်ချန်အတွက် ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးပြီးနောက် ရှောက်ပန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဖန့်ချန်ရှေ့တွင် ရိုရိုသေသေ ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်း၏ နက်မှောင်တောက်ပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အခုတော့ သူမက ဖန့်ချန်ကို လူလိမ်ဟု မယူဆတော့ဘဲ ဖန့်ချန်နှင့် သူတို့ ဘယ်လိုပတ်သက်သလဲဆိုသည်ကို အလွန်ပင် သိချင်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့ မိဘတွေက... ဒီလို ပုံစံမျိုးလား"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဘာမှမပြောဘဲ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဖန့်ချန်၏ အဖေနှင့် အမေ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းတို့ နှစ်ဦးမှာ ထိုပုံရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဖေကြီးရယ်... အဖေ သေတာ တော်တော် သနားဖို့ကောင်းတယ် "</p> <p> </p> <p>ရှောက်ပန်းက အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"နေဦး... နေဦး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် ပုံရိပ်များကို ဖျောက်လိုက်ပြီး ရှောက်ပန်းကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>"ရှောက်ပန်း... မင်းအဖေ သေပြီလို့ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​"အဖေနဲ့ အမေက ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားတာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီလေ၊ ပြန်လည်း မလာတော့ဘူး။ တခြားလူတွေက ပြောတယ်... သူတို့ နတ်ဆိုးတွေ လက်ထဲမှာ သေသွားပြီတဲ့..."</p> <p> </p> <p>​နတ်ဆိုး လား ကြည့်ရတာ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်က ကျင့်ကြံသူတွေက နတ်ဆိုးတွေနဲ့ သိပ်မတည့်ကြဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ဖျန်ယောင်ကွမ် (နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးကျောင်း ) လို့ အမည်ပေးထားတာ ဖြစ်မှာပါ။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် စိတ်ကူးရသွားပြီး ရယ်မောလျက် ဆူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက မင်းတို့ကို အဖေနဲ့ အမေ သေပြီလို့ ပြောတာလဲ။ သူတို့က ခဏတဖြုတ် ဒီဂြိုဟ်မှာ မရှိတော့တာပါ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့ကို ပြန်လာရှာမှာပေါ့။ အင်း... သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ကောင်းနေသေးရင်ပေါ့လေ..."</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်းသည် ငိုသံတိတ်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာလည်း အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p> "စီနီယာကြီး... ကျနော့်အဖေနဲ့ အမေက အသက်ရှင်နေသေးတာလား"</p> <p> </p> <p>​"ရှင်တာမှ ရာနှုန်းပြည့် ရှင်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာကြီးက အဖေနဲ့ အမေကို မြင်ဖူးတာ သေချာတယ်၊ သူတို့ အခု ဘယ်မှာလဲဟင်၊ အန္တရာယ်ကော ရှိလား..."</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါလည်း အဖိုးကြီးနဲ့ အဖွားကြီးကို မတွေ့တာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဖိုးကြီးနဲ့ အဖွားကြီး "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။</p> <p>ရှေ့တွင်ရှိနေသောသူမှာ မသေမျိုးကြီး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာသူ ဖြစ်ရမည်ကို သူတို့မိဘတွေကို ဘာကြောင့် အဖိုးကြီး၊ အဖွားကြီးဟု ခေါ်နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>​"ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ငါ့နာမည်က ဖန့်ချန်၊ မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်... အစ်ကိုကြီး "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်းကမူ ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်ပဲ... ဦးလေးကြီးက ကျမတို့နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်နေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ပဲ ဆင်နေလို့လား "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းသည် ဖန့်ချန်၏ ရုပ်ရည်ကို အသေအချာ ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကြည့်လေလေ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်လေလေနှင့် သူ၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဒီနေ့ ဒီကို အမှတ်မထင် ဖြတ်မလာခဲ့ရင် မင်းတို့ ရှိနေတာကို ငါ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှုနဲ့ အသက်အရွယ်အရ နားလည်ရခက်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သိထားရမှာက အဖေနဲ့ အမေက အလွယ်တကူ သေမယ့်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုက အရမ်းထူးခြားတယ်။ မင်းတို့မျက်စိထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ မသေမျိုးတွေတောင် သူတို့ကို မမီဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုပဲ အသေအချာ ပြောနိုင်တာက ငါက မင်းတို့ထက် အသက် ရာနဲ့ချီ ကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>​နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့သည် ဖန့်ချန်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်သလိုလို ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... ကျနော်တို့မှာ တခြား အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေ ရှိသေးတာလား"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးလျက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း... မင်းတို့မှာ အစ်မလတ်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်၊ နာမည်က ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တဲ့။ အခွင့်အရေးရရင် မင်းတို့ကို ပေးတွေ့မယ်။ တခြား မောင်နှမတွေကတော့... အဖေနဲ့ အမေက အလုပ်တွေ အရမ်းလျှို့ဝှက်လွန်းလို့ ဘယ်မှာ ရှိနေမှန်း ငါလည်း အခုထိ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့မိသားစု တစ်စုလုံး ပြန်ဆုံကြမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အတော်လေးကို စည်ကားတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့သည် စစ်မှန်သော လူသားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ဤသည်မှာ သူ၏ မိဘများ ယန်စွမ်းအားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာပြီးနောက် ချမှတ်ထားသော အစီအစဉ်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save