Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီအစ်မက ဘာလို့ မျက်နှာမရှိတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စတင်မျှော်လင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ပန်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ ပြန်မသွားတော့ဘူးမလားဟင်"</p> <p> </p> <p>​"ပြန်သွားရဦးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကလေးနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားကြပြီး စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကြသည်။</p> <p>မိမိတို့တွင် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ရှိမှန်း သိရရုံရှိသေး၊ တစ်ဖက်လူက တာ့ရှန့်မြို့တော်မှာ ဆက်မနေနိုင်ဘူးဆိုတော့ သူတို့ရင်ထဲမှာ တကယ်ကို ခံစားရခက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါက မင်းတို့ကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားချင်ပေမဲ့ ဒီခရီးက အန္တရာယ်များလို့ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက မေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ခန့်မှန်းရရင်တော့ အသွားအပြန် နှစ် နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက် ကြာမယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နှစ်... နှစ် နှစ်ရာ၊ သုံးရာ "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းတို့ မောင်နှမနှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း မျက်ဝန်းအိမ်များ ရုတ်တရက် နီရဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့အတွက်တော့ အသက် နှစ်ရာ၊ သုံးရာအထိ ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မလွယ်ကူတဲ့ကိစ္စပဲ။</p> <p>ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင်မှ သက်တမ်းက နှစ် တစ်ရာကျော်ပဲ ရှိတာ၊ အခြေခံအုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့် ရောက်မှသာ နှစ် နှစ်ရာကျော်လောက် ရှင်နိုင်တာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"အစပိုင်းမှာတော့ အချိန်တွေက ကုန်လွန်ရခက်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ မင်းတို့ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ တံခါးဝကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အချိန်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်</p> <p> </p> <p>"သာမန်အချိန်တွေမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဖျန်ယောင်ကွမ်မှာ သွားပြီး ကျင့်ကြံကြပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေကို ချန်ထားခဲ့ပေးမယ်။ ငါပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းတို့က အလယ်အလတ်အဆင့်  ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အသက် တစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှင်နိုင်ပြီလေ"</p> <p> </p> <p>​"အသက် တစ်ထောင်ကျော်..."</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းအတွက်တော့ ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ရှည်လျားတဲ့ အချိန်ကာလလဲဆိုတာ မှန်းဆလို့တောင် မရနိုင်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ပန်းကတော့ အလိုအလျောက်ပင် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျမက တစ်နေ့ကို ရန်ချွန်းခေါက်ဆွဲ ဆယ်ပွဲစားတာ၊ အသက် တစ်ထောင်ကျော်အထိ စားမယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်မှာပဲ။ အသက်ကြီးကြီး ရှင်ရတာ သိပ်မကောင်းသလိုပဲ..."</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေဆိုတာ..."</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"အဖေနဲ့ အမေရဲ့ သွေးသားတွေတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p> မမြင်နိုင်သော အာရုံခံစားမှုမှာ အကွာအဝေးများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပုံရိပ်အသီးသီးနှင့် ဆက်သွယ်ချက် တည်ဆောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"လမ်းစဉ်သို့ ပျော်ဝင်စေ"</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်များစွာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"လမ်းစဉ်ကို စုစည်းစေ "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပုံရိပ်အသီးသီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ပထမဆုံးမှာ လူလတ်ပိုင်း ဓားသမား ဖန့်ပါဟွမ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ် ဖန့်လျိုပိ။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး နက်မှောင်နေပြီး ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းများရှိသည့် ဖန့်ပူဆာ။</p> <p>ဖြူဖွေးသော ဆံပင်နှင့် ကလေးငယ်ကဲ့သို့ မျက်နှာရှိကာ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ဖန့်ချန်းလေး။</p> <p>စစ်သူကြီး ဝတ်စုံဖြင့် ဖန့်ရင်ပင်း။</p> <p>လူငယ်စာဆိုလေး ဖန့်ယိန့်ကွမ်။</p> <p>မျက်နှာမရှိသော အမျိုးသမီး ဖန့်ဝူရှီး။</p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အေးစက်သော ဖန့်တိုက်ရှင်။</p> <p>​ကိုယ်ပွားရှစ်ယောက်လုံး လမ်းစဉ်ကို စုစည်းလိုက်ကြပြီး ကိုယ်ပွားတစ်ခုစီတိုင်းမှာ အခုအချိန်တွင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး  များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့မှာ ကြောင်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဆင့် ၁ မသေမျိုး ရှစ်ယောက်... တကယ့် တိုက်ပွဲစွမ်းရည်က အဆင့်ကျော် တိုက်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ လိုသေးတယ်ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် တိုက်ပွဲစွမ်းရည် လုံလောက်စွာ မြင့်မားသူတစ်ဦး ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့ လိုအပ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ခဏကြာရင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ သူက မင်းတို့ကို ဓားသိုင်းကျင့်ကြံမှုမှာ လမ်းညွှန်ပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က သူတို့နှစ်ဦးကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်... အစ်ကိုကြီး... သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က..."</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ စကားပင် ထစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီရှစ်ယောက်လုံးက အဆင့် ၁ မသေမျိုးတွေပါ၊ ဒီနေရာမှာ ပြောကြတဲ့ မသေမျိုး တွေပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုး ရှစ်ယောက်</p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p>သူသည် တစ်နေ့သောအခါတွင် မသေမျိုး ရှစ်ယောက်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို မြို့တော်ရှိ ထိပ်တန်းမိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာသော သားသမီးများသာ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​ဖန့်ရှောက်ပန်းကတော့ ထိုမျှအထိ အံ့သြမနေဘဲ ကိုယ်ပွားရှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်သူ ဖန့်ဝူရှီး ကို သဘောကျနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီအစ်မက ဘာလို့ မျက်နှာမရှိတာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ပန်းက စပ်စုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ပန်း... မရိုင်းနဲ့လေ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက သူမကို အမြန်ဆွဲလိုက်ပြီး ဖန့်ဝူရှီးကို လက်အုပ်ချီ တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "စီနီယာကြီး... ရှောက်ပန်းက ငယ်သေးလို့ ဘာမှမသိတာပါ၊ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>​"ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဝူရှီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသံမှာ လွန်စွာ အေးဆေးကြည်လင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ လိုင်းကြောင်းများမှာ စတင်ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>ဖန့်ဝူရှီး၏ မျက်နှာမှာ နတ်မိမယ်ယွီ နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲက အတွေးများက ကိုယ်ပွားအပေါ် အနည်းငယ် သက်ရောက်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်မက တော်တော်လှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ပန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ပန်း... မင်းရဲ့ ဆွဲသီးလေးကို အစ်ကိုကြီး ခဏ ချေးသုံးချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဆွဲသီးလား</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှောက်ပန်းက ထိုဆွဲသီးကို ဘယ်လောက်အထိ တန်ဖိုးထားမှန်း သူ သိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ရှောက်ပန်းက ငိုယိုပြီး ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူမသည် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ဆွဲသီးကို ဖြုတ်ကာ ဖန့်ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါကို ဘာလုပ်ဖို့ သုံးမှာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး အဆင့် ၂ မသေမျိုးအဖြစ် တက်လှမ်းဖို့အတွက် ဒါကို သုံးရမယ်၊ ဒါက ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်မျိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီးက အဲဒါကို စားမှာလား အစ်ကိုရှောက်ထျန်းက အရင်က ပြောတယ်... ကျမက တစ်နေ့ကုန် စားဖို့ပဲ သိတယ်တဲ့။ အခုတော့ အစ်ကိုကြီးက ကျမထက်တောင် ပိုပြီး အစားကြီးတာပဲ၊ ဒီလောက် မာတဲ့အရာကို ကျမတောင် မကိုက်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ပန်းက မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် လက်ထဲရှိ တာအိုဓား၏ အစွယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ... တကယ်ပင်၊ ၎င်းအပေါ်တွင် သွားရာသေးသေးလေး အချို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ပန်း... နှမြောနေလား"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ပန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> "နည်းနည်းတော့ နှမြောတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဖေနဲ့ အမေ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ သိရတော့ သိပ်ပြီး မနှမြောတော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ အဖေနဲ့ ပြန်ဆုံရင် ကျမကို တခြားပစ္စည်းတစ်ခု ထပ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>​"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဖန့်ရှောက်ပန်း၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ရှောက်ထျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကလည်း လိမ္မာတဲ့ ကလေးပဲ။ အဖေနဲ့ အမေ ဘေးမှာမရှိတဲ့ နှစ်တွေမှာ မင်းက ရှောက်ပန်းကို ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဝဝကတုတ်လေး ဖြစ်အောင် စောင့်ရှောက်ထားနိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ရှက်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီရှစ်ယောက်က နောက်ပိုင်းကျရင် ဒီခြံဝင်းလေးမှာပဲ နေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ပုံမှန်အတိုင်း ဖျန်ယောင်ကွမ်မှာ သွားပြီး ကျင့်ကြံလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူမသိအောင် နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဘာကိစ္စပဲ ကြုံကြုံ... လက်ပါဖို့ မလောနဲ့ဦး၊ ဒီနေရာကို သုံးပြီး အရင်စဉ်းစား"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို ညွှန်ပြကာ</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ လောလောဆယ် တစ်ဖက်လူကို မယှဉ်နိုင်သေးရင် ခေတ္တသည်းခံထားလိုက်။ အကောင်းဆုံးကတော့ အခြားသူရဲ့ အင်အားကို ငှားပြီး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှောင်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး လူမသိစေနဲ့"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ထိုစကားများသည် ဖန့်ရှောက်ထျန်း၏ နားထဲတွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဆုံးမစကားများ ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ကာ ထိုစကားများကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အသေအချာ မှတ်သားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကို သွားတော့မယ်၊ ငါပြန်လာရင် မင်းတို့ကို လာခေါ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးကြပြီး ဖန့်ချန်၏ ပုံရိပ် လမ်းမပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ဖန့်ရှောက်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး ရှောက်ပန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ပန်း... အဖေနဲ့ အမေ မသေဘူးတဲ့။ ငါတို့မှာလည်း အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေ ရှိနေပြီ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့ မိသားစု ပြန်ဆုံမယ့်နေ့အထိ အကောင်းဆုံး ရှင်သန်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>​"အင်း"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ပန်းက ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မှန်လေး ...နဂါးသည်းခြေ  က ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​"ဒီမြို့တော်က အဆင့် ၆ မသေမျိုး  တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာပါ။ တကယ်လို့ မသေမျိုးကျောက်တုံး သာ ပေးနိုင်ရင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဝယ်လို့ရမှာပါ"</p> <p> </p> <p>​"အဆင့် ၆ မသေမျိုးလား "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ထိုကိစ္စအတွက် ကျိကန်း နှင့်အတူ သွားရောက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p> သူသာ အဆင့် ၆ မသေမျိုးထံ တစ်ဦးတည်း သွားရှာမည်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လုံးဝ တွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖန့်ချန်သည် ကျူလုံလှေထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကျိကန်းကို ထိုကိစ္စအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီ...ကျုပ်နဲ့ ဖန့်အမာခံ တို့ နှစ်ယောက်တည်း သွားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်မိဆွေ... ကျမလည်း လိုက်ခဲ့မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်လေး က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါဆိုရင် အားလုံးအတူတူ သွားကြတာ ပိုမကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ချင် က အကြံပြုသည်</p> <p> </p> <p> "ဒီလိုမျိုး အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတွေမှာ ငါက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် ကျူလုံလှေသည် တာ့ရှန့်မြို့တော်အတွင်းသို့ အတင့်ရဲစွာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် တာ့ရှန့်မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေး အင်းကွက်များစွာမှာ စတင်နိုးကြားလာကြပြီး မျက်လုံးများစွာမှာ ကျူလုံလှေအပေါ်သို့ အံ့သြတုန်လှုပ်ခြင်း၊ တည်ကြည်လေးနက်ခြင်း၊ ရန်လိုခြင်းနှင့် သံသယစိတ်များဖြင့် ကျရောက်လာကြတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save