Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးစိန့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို တရားဟောကြားနေသော မသေမျိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တရားဟောပြောမှုကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုအချို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲထွက်ကာ ကျူလုံလှေကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့မှသာ လူတိုင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူများသည် ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိများထဲမှ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး အဆင့် ၄ မသေမျိုး နှစ်ဦးနှင့် အဆင့် ၅ မသေမျိုး တစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရောက်ရှိလာသော မသေမျိုးလှေ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုကျွမ်းကျင်သူသုံးဦးရှေ့တွင်တော့ ရမ်းကား၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုအဆင့် ၅ မသေမျိုး ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိသည် ရှေ့မှ ကျူလုံလှေကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်သွားကာ အလျင်အမြန် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ကျွယ်မင်နတ်နန်း က မိတ်ဆွေများ ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်လာတာလားခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်မင်နတ်နန်း</p> <p>လူအများအပြားမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ယွမ်ကြယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အတော်များများမှာ ထိုနေရာမှ တစ်ခါမျှ မထွက်ခွာဖူးကြသဖြင့် သတင်းအချက်အလက် ရရှိမှုမှာ အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။</p> <p> ပြင်ပလောက၏ အခြေအနေ အတော်များများကို သူတို့ ဘာမှမသိကြချေ။</p> <p> </p> <p>​"မှန်ပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ အမာခံတပည့်က တာ့ရှန့်နိုင်ငံရဲ့ တတိယမြောက် ဘိုးဘေးကြီး နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>​ကျိကန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဆင့် ၆ မသေမျိုး အရှိန်အဝါမှာ ခဏမျှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၆ မသေမျိုး</p> <p>၎င်းမှာ အသက်စွမ်းအားပြင်းထန်စွာ ရှိနေသေးသည့် အချိန်ပင်</p> <p>​အဆင့် ၅ ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိသည် ရင်ထဲမှ အံ့သြမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... ကြွပါခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>​ကျူလုံလှေသည် ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိ သုံးဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ အဓိက အကျဆုံးသော အချက်အချာနေရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့သြမှင်တက်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအထဲမှ ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိ တစ်ဦးသည် အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက လမ်းမပေါ်တွင် ထိုလူကို သူ မြင်ဖူးသလိုရှိသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ဤလူသည် ထိုနေရာမှ ကျင့်ကြံသူအသေးအဖွဲလေး တစ်ဦးနှင့် ပြဿနာ အနည်းငယ် တက်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အရပ်သားများအားလုံး ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်း မောင်နှမနှစ်ဦးမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကို... ဒီလှေကြီးက တော်တော်ကြီးတာပဲနော်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ပန်းက အားကျမဆုံး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ အတော်လေး အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီဝတ်ရုံဖြူ အရာရှိမင်းတွေတောင် ဒီလောက် ဂရုတစိုက်နဲ့ ကြိုဆိုနေရတာဆိုတော့ နောက်ခံက သေချာပေါက် မသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် မသေမျိုးလှေပေါ်မှ ခေါင်းတစ်လုံး ပြူထွက်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်ကို သူ ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လှေကြီးမှာ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ... အစ်ကိုကြီးလား "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ရှောက်ထျန်းမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> ထို့နောက် ဖန့်ချန်၏ စောစောက စွမ်းဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိမှ တဖြည်းဖြည်း နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> သူ့အစ်ကိုကြီးက တကယ့်ကို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး  တစ်ယောက်ပဲ</p> <p>တာ့ရှန့်နိုင်ငံရဲ့ ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိမင်းတွေတောင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး</p> <p> </p> <p>​"ရှောက်ပန်း... မင်း ဗိုက်ဆာပြီလား၊ ငါတို့ ရန်ချွန်းခေါက်ဆွဲ သွားစားကြမလား"</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ရွှေရောင်ဝင်းပနေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် နန်းတော်မဟာအတွင်း၌ ဖန့်ချန်တို့အား ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းမခိုင်းဘဲ အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအဘိုးအိုမှာ အဆင့် ၆ မသေမျိုး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်နှင့် နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသူများမှာ အဆင့် ၅၊ အဆင့် ၄ မသေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> မသေမျိုးအရှင် အဆင့်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ဤနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏ အကြည့်မှာ ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်တို့အပေါ် ကျရောက်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေဟန် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိကန်းက အခြေအနေကို ရိပ်မိသဖြင့် ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွယ်မင်နန်းတော်က ကျိကန်းပါ၊ မိတ်ဆွေနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​"တာ့ရှန့်နိုင်ငံက စိန့်နင် ပါ၊ မိတ်ဆွေ ကျိကန်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက အလျင်အမြန် ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို စိန့်နင်မှာ ဖန့်ချန် ယနေ့တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် ပစ်မှတ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး နဂါးသည်းခြေ မှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ တတိယမြောက် ဘိုးဘေးကြီးဖြစ်ကာ အဆင့် ၆ မသေမျိုး သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါကတော့ ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ ဖန့်အမာခံ ပါ၊ ဒါကတော့ ဟုန်အမာခံ ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိကန်းက ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်ကို စိန့်နင်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စိန့်နင်နှင့်တကွ ရောက်ရှိနေသော မသေမျိုးအရှင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုသေလေးစားသော အမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ လောကအတွေ့အကြုံရှိသူများဖြစ်သဖြင့် ကျွယ်မင်နန်းတော်ဆိုသည်မှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားလှသော အဖွဲ့အစည်းကြီးဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံတပည့်များမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်များ ရှိသည်ကိုလည်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်းမသေမျိုး တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိသူများတောင် ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံတပည့်များကို လျှော့မတွက်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် ရှေးဟောင်းမသေမျိုးများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွေ့ယွမ်ကြယ်ကဲ့သို့ အင်အားစုမျိုးမှာ ကျွယ်မင်နန်းတော် အတွက်ဆိုလျှင် နှုတ်ထွက်စကားတစ်ခွန်းဖြင့်ပင် အမှုန့်ခြေပစ်နိုင်သဖြင့် မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​စိန့်နင်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပြီး သူက အစပျိုးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အမာခံတပည့်ကြီး နှစ်ဦးက ဒီနေ့ ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ကြွရောက်လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် အဆင့် ၅ ဝတ်ရုံဖြူအရာရှိသည် သတင်းစကား တစ်ခုခု ရရှိလိုက်ပုံရပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားကာ စိန့်နင်အား စိတ်ချင်းဆက်၍ အလျင်အမြန် အစီရင်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စိန့်နင်မှာ ထိုစကားကြောင့် အသက်ရှူမှားသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြို့တော်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရှင်တို့ကို စော်ကားမိတာလားခင်ဗျာ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ... အခုပဲ အဲဒီလူကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာပြီး အရိုးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ဆုံးမပေးပါ့မယ် "</p> <p> </p> <p>​ကျိကန်းတို့မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p> သူတို့သည် ထိုစဉ်က ဖန့်ချန်အပေါ် အာရုံမစိုက်ထားသဖြင့် ဖန့်ချန် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်ကာပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကိစ္စက အထင်လွဲတာပါ။ ကျနော် ဒီမှာ မျိုးဆက်သစ် ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ အမှတ်မထင် ဆုံလို့ သူတို့ကို မြင်ရတာ သဘောကျတာနဲ့ အကူအညီလေး နည်းနည်း ပေးခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>​"ဪ... ဒီလိုကိုး..."</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်သည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိပြီး နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများကို အလိုအလျောက် သုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နန်းတော်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသောသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ထိုတတိယမြောက် ဘိုးဘေးကြီး ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ချွေးအေးများပင် ထွက်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။</p> <p> </p> <p>​"စိန့်နင် စီနီယာ... ကျနော် ဒီနေ့..."</p> <p> </p> <p>​"မခေါ်ပါနဲ့... မခေါ်ပါနဲ့ခင်ဗျာ။ ဖန့်အမာခံရဲ့ ရှေ့မှာ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် စီနီယာလို့ မခေါ်ဝံ့ပါဘူး။ ဖန့်အမာခံကသာ ကျနော့်ကို အဖတ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ရှောင်စိန့် (စိန့်လေး) လို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်နင် လို့ ခေါ်ရင်လည်း ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်က လက်ကာ၍ ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိကန်းနှင့် အကြီးအကဲချင်တို့မှာမူ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့နေကျ ဖြစ်ဟန်တူသဖြင့် ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ကြသလို၊ စိန့်နင်ကိုလည်း နှိမ်ကြည့်ခြင်း မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>​"အင်း... ဒါဆိုရင် အဘိုးစိန့် လို့ပဲ ခေါ်မယ်လေ "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရပါတယ်... ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်မှာ အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီလိုပါ... ကျနော် သိရသလောက်ဆိုရင် အဘိုးစိန့်ရဲ့ လက်ထဲမှာ နဂါးသည်းခြေ တစ်ခု ရှိနေတယ် မဟုတ်လား ကျနော်က အဲဒါကို မသေမျိုးကျောက်တုံး ပေးပြီး ဝယ်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​အကြီးအကဲချင်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p> သူ ဤပစ္စည်းကို မှတ်မိသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ဖန့်အမာခံသည် ဂုဏ်ထူးဆောင် ထဲတွင် ထိုအကြောင်းကို စုံစမ်းခဲ့သေးသည်။</p> <p>ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နဂါးသည်းခြေ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် အမာခံတပည့်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အလွန်ပင် ချီးကျူးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"နဂါးသည်းခြေ "</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်း၌ အသည်းအသန် ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံး၌ မည်းနက်နေသော အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းသည် ရွှေလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးမှ စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်အမာခံ ပြောတာက ဒီပစ္စည်းလားခင်ဗျာ "</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အတိအကျပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်လေး ပြသခဲ့သော ပုံရိပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသဖြင့် ဤအရာမှာ နဂါးသည်းခြေ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်တွေရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတွေလိုပဲ။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီပစ္စည်းက ဘာအတွက် သုံးရမှန်းမသိလို့ မေ့တောင်မေ့နေတာကို၊ သူက ကျနော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေမှန်းကို သိနေတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုသောမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုပစ္စည်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်အမာခံ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။ ဒီပစ္စည်းက ကျနော့်လက်ထဲမှာဆိုရင် တစ်ပြားမှ တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ ဖန့်အမာခံရဲ့ လက်ထဲမှာ အသုံးဝင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ မသေမျိုး ရေစက် ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>​နဂါးသည်းခြေ တစ်ခုက မသေမျိုး ရေစက် ရတယ်ပေါ့လေ။</p> <p> </p> <p>စိန့်နင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မသေမျိုးအရှင်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားကြသည်။</p> <p>ဪ... ဖားရတာ (မြှောက်ပင့်ရတာ) ဒီလိုပါလား။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နားလည်သွားကြပြီ။</p> <p> </p> <p>​"အဘိုးစိန့်... စျေးနှုန်းတစ်ခုတော့ ပြောပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် နဂါးသည်းခြေကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​စိန့်နင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ သွားကိုတင်းတင်းစေ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျနော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါက ဘာအတွက် သုံးရမှန်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖန့်အမာခံ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့်... မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ရာ ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးကျောက်တုံး  တစ်ရာဆိုသည်မှာ စျေးနှုန်း မနည်းလှချေ။</p> <p> </p> <p>လူအများက ဖန့်ချန် စိတ်ဆိုးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားကြကာ၊ ဘိုးဘေးကြီးက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး စျေးပြောင်းလဲတောင်းဆိုရသနည်းဟုလည်း သံသယဝင်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူတို့ မထင်မှတ်ထားဘဲ ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ရာပဲ၊ အရောင်းအဝယ် တည့်ပြီ"</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save