Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သောက်စားပျော်ပါးခြင်း နှစ်တစ်သောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုညတွင် အဘိုးစိန့်သည် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့အား တည်ခင်းဧည့်ခံရန် ဂုဏ်ပြုစားပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။</p> <p>အခြားသော အဆင့် ၆ မသေမျိုး နှစ်ဦးမှာမူ တာ့ရှန့်နိုင်ငံအတွင်း ရှိမနေသဖြင့် တက်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ စည်ပင်ဝပြောပုံကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>စားပွဲသို့ တက်ရောက်လာကြသော အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ မသေမျိုး အရေအတွက်မှာ စုစုပေါင်း နှစ်ရာကျော်မျှ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်အမာခံ၊ ဟုန်အမာခံ၊ မိတ်ဆွေ ကျိကန်းနဲ့ အားလုံးပဲ... ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေကြပါဦးလား၊ ကျနော်လည်း အိမ်ရှင်ပီပီ အဝအပြဲ ဧည့်ခံပါရစေဦး"</p> <p> </p> <p>အဘိုးစိန့်သည် ဖန့်ချန်အား အရက်တစ်ခွက် တိုက်ပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဘိုးစိန့်... ကျနော်လည်း အချိန်အကြာကြီး ထပ်နေချင်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤစကားမှာ သူ၏ ရင်ထဲမှ အစစ်အမှန် စကားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ နံပါတ် (၉၇) ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေသို့ ချီတက်ရမည့် ခရီးစဉ်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ထိုနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီး ဖန့်ရှောက်ထျန်းနှင့် ဖန့်ရှောက်ပန်းတို့ ကြီးပြင်းလာပုံကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပေးချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ကျွယ်မင်နတ်နန်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိနေလို့ပါ။ ကျနော်ကလည်း လမ်းကြုံလို့ ခဏဝင်လာတာ၊ အခုဆိုရင် ကျနော့်ရဲ့ စီနီယာတွေ အားလုံးက ဟင်းလင်းပြင်အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြပြီ။ ဒီအရက်ဝိုင်းပြီးတာနဲ့ ကျနော်တို့လည်း နှုတ်ဆက်ရတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p>​အဘိုးစိန့်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် ဟင်းလင်းပြင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မသေမျိုးစွမ်းအားများ စီးဆင်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော မျက်စိအမြင်အာရုံအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအခါ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ ကြည်လင်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ မသေမျိုးသင်္ဘောပေါင်း သိန်းချီ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုက်ကပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> ထိုအထဲတွင် သူ တစ်ခါတစ်ရံ မြင်ဖူးခဲ့သည့် နဂါးနက်လှေ  များစွာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>အမေရေ...</p> <p>​အဘိုးစိန့်သည် ရင်ထဲတွင် အသက်ရှူမှားသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပိုမိုတောက်ပလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ထိုလူငယ်သည် မသေမျိုးလှေပေါင်း များစွာကို ဟင်းလင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေစေနိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ကျွယ်မင်နတ်နန်းအတွင်း၌ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ပါးသူမဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် မြင့်မားနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သာမန်အချိန်များတွင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ခွင့် မည်သည့်အခါမျှ ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အရင်က သူသည်လည်း ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်လိုခဲ့သော်လည်း ပါရမီအခြေခံကြောင့် ထိုအဆင့်အတန်းကိုပင် မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ယခုမူ ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီး အဆင့် ၆ မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများမှာ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>အဆင့် ၆ အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့ဆက်ခရီးမှာ ခက်ခဲနေပြီး နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှုနှင့် သက်တမ်းကို ထိန်းသိမ်းရန် မသေမျိုးကျောက်တုံးများကိုသာ အားကိုးနေရသည်။</p> <p>မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း သူ၏ သက်တမ်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးလာနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူသည် ခန္ဓာပျက်စီးသွားနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>​အရက်ဝိုင်းပြီးဆုံးချိန်တွင် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့မှာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာကြသည်။</p> <p>အဘိုးစိန့်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့ ကျူလုံလှေပေါ်သို့ တက်သည်အထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်အမာခံ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးစိန့်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်စများပင် ဝေ့သီနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျနော်နဲ့ ဖန့်အမာခံ ဆုံတွေ့ရတာ နောက်ကျသွားသလိုပဲဗျာ။ ကျနော်ဖြင့် ဖန့်အမာခံနဲ့ အရက်သောက်ရင်း နှစ်တစ်သောင်းလောက် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောချင်သေးတာ"</p> <p> </p> <p>​ဤစကားမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်လှသဖြင့် လူအတော်များများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အဆင့် ၆ မသေမျိုးဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူဘူးပဲ၊ အားလုံးက မြေခွေးအိုကြီးတွေချည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲချင်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိမလို ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​"လောကမှာ မခွဲခွာရတဲ့ စားပွဲဝိုင်းဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဒီကိစ္စပြီးလို့ လမ်းကြုံရင် ကျုပ် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာခဲ့ပါဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး" ဟူသော ခေါ်ဝေါ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစိန့်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဝှက်ထားသော စကားများကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖန့်... ဖန့်ညီလေး... ငါ့မှာ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ညီလေးရဲ့ ဘေးနားမှာ အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မလား "</p> <p> </p> <p>​ဘိုးဘေးကြီး</p> <p>တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ မသေမျိုးအရှင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဟဝံ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p> သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသည်။</p> <p> အကယ်၍ ဘိုးဘေးကြီး ထွက်ခွာသွားလျှင် တာ့ရှန့်နိုင်ငံအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် အကယ်၍ ဘိုးဘေးကြီးသည် ကျွယ်မင်နတ်နန်း အမာခံတပည့်၏ နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ရှေးဟောင်းမသေမျိုးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား ရှေးဟောင်းမသေမျိုး မဖြစ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် ထိုအဆင့်အတန်းကြောင့် တာ့ရှန့်နိုင်ငံအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​"သခင်လေး... စိန့်နင်လို အဆင့် ၆ မသေမျိုးမျိုးကို ကျနော်တို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်က အလွယ်တကူ လက်မခံတတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ လက်ခံခဲ့ရင် သူက ရှေးဟောင်းမသေမျိုး အဆင့်အတန်း ရဖို့ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းခွင့် ရသွားမှာပါ။ ဒီစည်းမျဉ်းကြောင့်ပဲ အကြီးအကဲများအဖွဲ့ က ဒီကိစ္စကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးလေ့ရှိပါတယ်။ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အတွေးက ရိုးရှင်းပါတယ်... အရေအတွက်ထက် အရည်အချင်းကိုပဲ ဦးစားပေးတာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိကန်းက ဖန့်ချန်အား တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဖန့်ချန်ကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သလို တစ်ဖက်ကလည်း စိန့်နင်ကို သိစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​စိန့်နင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန် စကားမပြောမီမှာပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖန့်အမာခံ... ကျနော် ခုနက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပြောမိတာပါ။ ဒီကိစ္စက အမာခံတပည့်ကြီးအတွက် အတော်လေး ခက်ခဲစေမှာပါ၊ မပြောခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့"</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီးက ကျနော့်ကို ညီလေး လို့ ခေါ်တာက ကြားရတာ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် အစ်ကိုကြီးရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ဧည့်ခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နဂါးသည်းခြေ ကိစ္စအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူ အဆင့်အတန်း ကိစ္စကတော့... ဒီခရီးစဉ်ပြီးလို့ ကျနော် ပြန်ရောက်ရင် အထက်လူကြီးတွေကို မေးမြန်းပြီး အစ်ကိုကြီးအတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​အဘိုးစိန့်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။</p> <p> ဖန့်ချန်အား ထပ်ခါတလဲလဲ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျူလုံလှေကြီး ကြယ်တာရာဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လိုက်လံကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖန့်ချန်တို့အား ဧည့်ခံခဲ့သည့် နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> နေရာမှာ အားလုံး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးစိန့်သည် နန်းတော်အတွင်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မသေမျိုး ရေစက်ပဲ... ကောင်းကင်က ချပေးတဲ့ မသေမျိုး ရေစက်ပဲဟေ့..."</p> <p> </p> <p>​"ဘိုး... ဘိုးဘေးကြီး၊ အဲဒီ ဖန့်အမာခံက ဒီလောက်အထိ ဆက်ဆံရတာ လွယ်ကူနေမှတော့... ဘာလို့ စောစောက သူ့ဆီကနေ မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ရာ ယူလိုက်ရတာလဲဟင်..."</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​အမှန်စင်စစ် သူသည် တာ့ရှန့်နိုင်ငံ၏ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၄ မသေမျိုးအရှင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အစမှအဆုံးအထိ သူသည် အလယ်တန်းထိုင်ခုံတွင်သာ ကပ်ထိုင်ခဲ့ရပြီး ဖန့်ချန်နှင့် စကားပြောခွင့်တောင် မရခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"မင်း နားမလည်ပါဘူး၊ မင်းက ငယ်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>အဘိုးစိန့်က လက်ကာပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> " ငါလည်း နဂါးသည်းခြေကို ဖန့်ညီလေးကို လက်ဆောင်ပေးချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဖန့်ညီလေးက လက်မခံဘူး။ ဒါဟာ ဖန့်ညီလေးက ငါ့အပေါ်မှာ အကြွေးမတင်ချင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ကျွယ်မင်နန်းတော်က လူအင်အားသုံးပြီး အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ အပြင်လူတွေ အထင်မခံချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ငါလည်း မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ရာပဲ တောင်းလိုက်ရတာ။ ဘာလို့ တစ်ရာလဲလို့ မေးရင်... ဖန့်ညီလေး ကိုယ်တိုင် လာရှာရတဲ့ ပစ္စည်းဆိုတာ သာမန်ဝိညာဉ်ပစ္စည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်"</p> <p> </p> <p>" အရင်က ငါ နားမလည်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဒါဟာ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းမှန်း ငါသိပြီ။ ဖန့်ညီလေးက ကိုယ်တိုင်လာမှတော့ သူ့မှာ ကျောက်တုံးအလုံအလောက် ရှိမှာပဲ။ ငါက တစ်ရာတောင်းတော့ သူလည်း ပေးနိုင်တာပေါ့၊ အရှက်ရစရာလည်း မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒါဆိုရင် သူလည်း နဂါးသည်းခြေ ရမယ်၊ ငါ့အပေါ်မှာလည်း အကြွေးမတင်တော့ဘူး။ ဖန့်ညီလေး သဘာဝအတိုင်း ပျော်သွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​သူသည် သူ၏ သားမြေးမြစ်များကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖန့်ညီလေးက အကြွေးမတင်ချင်ဘူးဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတော့မှ သူဟာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ထိုက်တန်သူမှန်း ငါသိလိုက်တာ။ ဘယ်လိုလူမျိုးက အကြွေးမတင်ချင်တာလဲ သံယောဇဉ်ကြီးတဲ့ လူမျိုးပဲ "</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ကြီးမှာ နားလည်သွားကြပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်ညီလေးမှာ တခြား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေလို မာနထောင်လွှားမှု မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက စိတ်ရင်းနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့တာ၊ အရက်ဝိုင်းမှာလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း ထုတ်ပြခဲ့တယ်။ ဖန့်ညီလေးက ဒါကို သေချာပေါက် နားလည်တာပေါ့၊ ခက်ခဲမှန်း သိရက်နဲ့ ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဖန့်ညီလေး ကျွေ့ယွမ်ကြယ်ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်လာရင်တော့ ငါတို့ ဘိုးဘေးကြီးဟာ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ချီတက်ရတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>​အဘိုးစိန့်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေသည်</p> <p> </p> <p> "ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ မသေမျိုး ရေစက်ပဲ။ အကယ်၍ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးအဆင့်ကို တက်လှမ်းခွင့် ရခဲ့ရင် နောက်ထပ် ဘဝသစ်တစ်ခု ရသလို ဖြစ်မှာပဲ "</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နေ့ခင်းက ဝတ်ရုံဖြူ အဆင့် ၅ အရာရှိကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ "</p> <p> </p> <p>​"စုံစမ်းပြီးပါပြီ ဘိုးဘေးကြီး၊ အဲဒီခြံဝင်းမှာ နေတဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက် နာမည်က ဖန့်ရှောက်ထျန်းနဲ့ ဖန့်ရှောက်ပန်း ပါ။ အခု အဲဒီခြံထဲမှာ အဆင့် ၁ မသေမျိုး အရှိန်အဝါ ရှစ်ခုကို ကျနော် အာရုံရခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီကလည်း အလွန်ထူးခြားပြီး သူတို့နဲ့ အဆင့်တူတွေထဲမှာ ထိပ်တန်းတွေ ဖြစ်ကြပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၅ အရာရှိက ရိုသေစွာ တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီ မောင်နှမနှစ်ယောက်က ဖန့်ညီလေးနဲ့ သေချာပေါက် ဆွေမျိုးတော်စပ်လိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်း မင်း မြို့တော်ကို စောင့်ကြည့်တဲ့အခါ ဒီနှစ်ယောက်ကို အဓိကထား စောင့်ရှောက်ရမယ်။ သူတို့ တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်း ဖြစ်လို့မရဘူး။ မှတ်ထားပါ... အမှားအယွင်း အသေးအဖွဲလေးတောင် ဖြစ်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>​အဘိုးစိန့်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားတော့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင်မှ သူသည် လူတိုင်းသိထားသော ဘိုးဘေးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ရန်သူကိုဆိုလျှင် လုံးဝ သက်ညှာခြင်းမရှိဘဲ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်တတ်သော ဘိုးဘေးကြီးအဖြစ်ပင်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save