Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">တားမြစ်နယ်မြေသို့ ဆိုက်ရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​နဂါးနက်လှေပေါ်တွင်...</p> <p> </p> <p>​"ဟွမ်ဝူကျိ  ဒီတစ်ခေါက် နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးခရီးကို မလိုက်နဲ့တော့။ ကျွေ့ယွမ်ကြယ်မှာပဲ နေခဲ့ပြီး ဟိုကလေးနှစ်ယောက်ကို ငါ့ကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ အားရင်တော့ မင်းအတွက် အဆင့် ၅ မသေမျိုးဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းကို ငါရှာပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ဟွမ်ဝူကျိ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် တည်နေရာတစ်ခုကို ပေးလိုက်ပြီး မှာတမ်းခြွေကာ ဟွမ်ဝူကျိ ကျွေ့ယွမ်ကြယ်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိကန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသလို၊ အကြီးအကဲချင်နှင့် လင်းတုန်းတို့လည်း မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့ ဘာမှဝင်မပြောကြချေ။</p> <p>ဖန့်ချန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမာခံတပည့်အချင်းချင်းတောင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍မရရာ၊ သူတို့ကဲ့သို့ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် သာ၍ပင် မတတ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးပြီလား ပြီးရင်တော့ ငါတို့ ထွက်ခွာကြစို့"</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး၏ အသံမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် စီနီယာအစ်မကြီး ရှိနေသော နဂါးနက်လှေဘက်သို့ ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် နဂါးနက်လှေ အစင်းတစ်ရာ၏ အစီရင်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် အသက်ဝင်လာပြီး အလင်းတန်းအလား ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နောင်နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် နဂါးနက်လှေ အစင်းတစ်ရာသည် မော့ရှယ်ကြယ်တာရာသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော် ၏ လက်အောက်တွင် အဓိက ကြယ်တာရာ ရှစ်ခု ရှိရာ မော့ရှယ်မှာ တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မော့ရှယ်မှာ ကျွယ်မင်နယ်မြေ၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိပြီး ထိုနေရာကို ကျော်လွန်သွားလျှင် ရုလိုင်ဘုရားကျောင်း ၏ နယ်မြေဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် မော့ရှယ်၏ စည်ပင်ဝပြောမှုမှာ လင်ကွေ့ကြယ်တာရာကို အဝေးကပင် မမီချေ။</p> <p> ကြယ်တာရာ ရှစ်ခုထဲတွင် အောက်ခြေအဆင့်၌သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာမှာ စီနီယာအစ်မကြီး ပြောခဲ့သော အနားယူစခန်းချမည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>စစ်ကြောင်းကြီး ဆိုက်ရောက်သည်နှင့် စီနီယာအစ်မကြီးသည် စီနီယာအစ်မသုံးနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာတွင် အခြေစိုက်စောင့်ကြပ်နေသော ရှေးဟောင်းမသေမျိုး အချို့နှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် မသေမျိုးကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို အမာခံတပည့်တစ်ဦးချင်းစီထံသို့ ပေးပို့လာပြီး ၎င်းတို့ကို အမာခံတပည့်များက တစ်ဆင့် ပြန်လည်ခွဲဝေပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးကျောက်တုံး သက်သက်ပင် ဖန့်ချန်သည် အလုံးပေါင်း နှစ်ရာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>​လီရှမ်းဇီသည် ထိုပစ္စည်းများကို လိုက်လံဝေငှရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မော့ရှယ်ကြယ်တာရာကလည်း ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒီမသေမျိုးကျောက်တုံးတွေက အများကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ဒီမှာစောင့်ကြပ်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတွေ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ အဆုံးစွန်အတိုင်းအတာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>​ပြောပြီးနောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ဖန့်ညီလေး ငါ တခြားသူတွေကို ဆက်ဝေရဦးမယ်၊ အရင်သွားနှင့်ပြီနော်"</p> <p> </p> <p>​"လီအစ်ကိုကြီး ကောင်းကောင်းသွားပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီရှမ်းဇီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် မသေမျိုးကျောက်တုံး အချို့ကို ကျိကန်း၊ အကြီးအကဲချင်၊ လင်းတုန်းနှင့် မိယွီတို့အား ခွဲပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော အလုံးတစ်ရာခန့်ကိုတော့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျောက်တုံးအချို့နှင့် ပေါင်းကာ လိုက်ပါလာသော နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့အား ဝေငှပေးရန် လင်းတုန်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုစုပေါင်း မသေမျိုးကျောက်တုံး သုံးရာခန့်ကို ခွဲဝေပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤပမာဏမှာ များပြားလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် အနားယူမည့် အချိန်မှာ တစ်နှစ်တိတိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတစ်နှစ်အတွင်း ကျင့်ကြံသူအားလုံး လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် အမှီပြန်လာရန်သာ လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှာ သူတို့အတွက် မော့ရှယ်ကြယ်တာရာတွင် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် မသေမျိုးကျောက်တုံး အနည်းငယ်ရှာဖွေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>သို့မှသာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ရသည့်အခါ မသေမျိုးကျောက်တုံး မလောက်ငှသဖြင့် မသေမျိုးစွမ်းအား ကုန်ခမ်းရသည့် အခက်အခဲကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုတစ်နှစ်အတွင်း အားမနေခဲ့ချေ။</p> <p>သူသည် နဂါးနက်လှေကို စီးနင်းကာ မော့ရှယ်ကြယ်တာရာရှိ ဂြိုဟ်များပေါ်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဆိုးတောင်တန်း နှင့် ဆင်တူသော နေရာအချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး တည်နေရာများကို မှတ်သားကာ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဂြိုဟ်တိုင်းက ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာပဲ... ဒါကို ဖွင့်ဖို့ဆိုရင် အစီရင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲ... ကောင်းကင်ဘုံသွေး ဘယ်လောက်တောင် သုံးရမလဲ "</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံစန်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်အချို့ကို ဖန့်ချန် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် ကျွယ်မင်နန်းတော်ပိုင်ဆိုင်သော ကြယ်တာရာ ရှစ်ခုလုံးတွင်ပင် ဝမ်ချွမ်းမြစ် ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသော လူသားဝိညာဉ်များစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ချိတ်ပိတ်မှုများကို ဖြည်နိုင်မှသာ သူတို့ကို တစ်ဦးချင်းစီ ဆယ်ယူပြီး ကျွယ်မင်ကြယ်  ပေါ်တွင် လူပြန်ဝင်စားရန် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နှမြောစရာကောင်းတာက ဝမ်ချွမ်းမြစ်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ ငါ့မှာ ကျူးလုံ ရှိနေရင်တောင် ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ ဒီဂြိုဟ်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ယင်လောက တည်နေရာတွေကို အတိအကျ ရှာဖို့ မလွယ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ဖြတ်လမ်းနည်းနဲ့ သွားလို့ရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​တစ်နှစ်တာ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လူစုံသည်နှင့် စစ်ကြောင်းကြီးမှာ တစ်ဖန် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ထပ် ခရီးစဉ်မှာ ရှစ်ဆယ်ကျော်မျှ ကြာမြင့်မည့် ရှည်လျားသော ခရီးစဉ်ကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း သူတို့သည် လူသူနေထိုင်သော နယ်မြေအတော်များများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း စီနီယာအစ်မကြီးမှာ အနားယူရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်မှာ ရံဖန်ရံခါ ဖန့်ချန်၏ လှေဘက်သို့ လာရောက်ကာ စကားစမြည် ပြောလေ့ရှိသည်။</p> <p>သူမက စီနီယာအစ်မကြီးအား မေးမြန်းကြည့်ရာ ရုလိုင်ဘုရားကျောင်း နယ်မြေအတွင်း ဘာကြောင့် အနားမယူရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို သိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေ  ရှိ ထိပ်တန်းအင်အားစုကြီးများ သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးလှေ အစီရင်ကြီးများဖြင့် ချီတက်နေစဉ်အတွင်း အခြားသူ၏ နယ်မြေထဲတွင် အနားယူ စခန်းချခြင်း မပြုရချေ။</p> <p> သို့မဟုတ်ပါက ကျူးကျော်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး စစ်ပွဲစတင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့များ  မှလွဲ၍ ကျန်အဖွဲ့များမှာ ခဏတာမျှသာ ရပ်နားခွင့်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်မှာ ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> မော့ရှယ်ကြယ်တာရာတွင် အနားယူခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရှိပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုစည်းမျဉ်းကို မသိခဲ့လျှင် သူ၏ အတွေးအရ အခြားသူ၏ နယ်မြေတွင် အနားယူခြင်းက ပို၍ တွက်ခြေကိုက်မည်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်အတွင်း ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပွားအသီးသီးထံမှ စွမ်းအားပြန်လည်ပေးပို့မှုများ အစဉ်မပြတ် ရရှိနေသဖြင့် သူ၏ အဆင့် ၂ မသေမျိုး ကျင့်ကြံမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံခြင်း  သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ထျန်းဇွန် ထံမှ အလွန်ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရရှိလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အဆင့် ၂ မသေမျိုးဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း တာအိုဓားအစွယ်  ကို သောက်သုံးနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>​</p> <p>​"အဲဒီ ဖန့်ညီလေး က ကျွေ့ယွမ်ကြယ်မှာ အဆင့် ၂ လူသားမသေမျိုး ဆေးကို ရခဲ့တာလား "</p> <p> </p> <p>ကျိရှန့်သည် ဖန့်ချန် ရှိနေသော နဂါးနက်လှေဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်တာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့် ၂ ဆေးကို သောက်နိုင်မှာလဲ ကျင့်ကြံမှုက အဆင့်မပြည့်သေးဘဲနဲ့ သောက်ရင် ဆေးကို ဖြုန်းတီးရာရောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ဆယ်ပုံကိုးပုံကတော့ ကျရှုံးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ဖြစ်နိုင်တာက သူက အောင်မြင်မှုကို အရမ်းလောနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ သူ့ကိုယ်သူ ပါရမီထူးခြားတယ်လို့ ထင်ပြီး အဆင့် ၁ မှာ အကြာကြီး မနေချင်တာ ဖြစ်မယ်။ မင်းလိုပဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အဆင့် ၁ နယ်ပယ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေခိုင်အောင်နေတာက ပိုစိတ်ချရပါတယ် ညီလေးရာ"</p> <p> </p> <p>​"ထားလိုက်တော့... သူက အဆင့် ၂ ကို တက်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း အဆင့် ၂ ကို တက်မှာပဲ။ နောက်ပေါက်တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်မှာ ကျန်နေခဲ့လို့တော့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိရှန့်သည် သွားကိုတင်းတင်းစေ့ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်းကတော့ လိုက်မသွားဘဲ ဖန့်ချန်၏ နဂါးနက်လှေကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ၏ အကြည့်မှာ ကြာနီနတ်မိမယ်ရှိနေသော နဂါးနက်လှေဆီသို့ ပြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနဂါးနက်လှေ နှစ်စင်းမှာ တစ်စင်းနှင့်တစ်စင်း အလွန်ပင် ကပ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"မင်းသမီးလေးက ဒီဖန့်ချန်ကို ဒီလောက်အထိ အလေးထားနေမှတော့... သူက သူ့ရဲ့ ဇာတိမြေမှာ အရင်ဘဝတုန်းက တစ်စုံတစ်ရာ ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့တာလား "</p> <p> </p> <p>ကျိထျန်းကျွင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​</p> <p>​"စီနီယာအစ်ကို ၅... ဖန့်ညီလေး က အဆင့် ၂ မသေမျိုးကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်နေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>လီရှမ်းဇီ သည် နန်မင်ရုယွဲ့ ၏ ဘေးတွင်ရပ်ကာ ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"နည်းနည်းတော့ လောနေသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ကံကောင်းလို့ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင်တောင် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ပါရမီကို ဖြုန်းတီးရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ အဆင့် ၂ ရောက်သွားရင် သူ့ရဲ့ ခွန်အားက သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဖန့်ညီလေး ရဲ့ ပါရမီက ခရမ်းရောင်တံဆိပ်ပြား အဆင့်အထိ ရှိနိုင်မယ်လို့ ကျနော် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လီရှမ်းဇီက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"ခရမ်းရောင် တံဆပ်ပြား"</p> <p> </p> <p>​"သူ့ကို ကြည့်ရတာ အရင်တုန်းက ဝမ်ချုံစန်းကို သတိရစေတယ်။ အောက်ပိုင်း နယ်မြေ ၆ ခုက လာတာချင်း တူတယ်၊ ပါရမီ ထူးခြားတာချင်း တူတယ်၊ နောက်ပြီး... စီနီယာအစ်မကြီးနဲ့ ရင်းနှီးတာချင်းလည်း တူတယ်"</p> <p> </p> <p>လီရှမ်းဇီက ဆက်ပြောသည်</p> <p> </p> <p> "ဒါတင်မကဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် စီနီယာအစ်မကြီး လုပ်ကြံခံရတုန်းကလည်း သူက အနားမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဂုဏ်ထူးမှတ် ငါးထောင်ရတဲ့အထိ အစွမ်းပြခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>​"မင်းပြောချင်တာက... သူဟာ ဝမ်ချုံစန်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား "</p> <p> </p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ။ ဝမ်ချုံစန်းမှာ ကိုယ်ပွားပေါင်းများစွာ ရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အတတ်ပညာ ရှိတယ်လို့ ကျနော် ကြားဖူးတယ်။ သူ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ကျနော်တို့ထဲက လူအတော်များများ သူ့ကို ရှာခဲ့ကြပေမဲ့ အောက်ပိုင်း နယ်မြေ ၆ ခုရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိမှန်း ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး"</p> <p> </p> <p>​"မဖြစ်နိုင်တာ... ကိုယ်ပွားသက်သက်ဆိုရင်တော့ အစီရင်ဗဟိုချက် နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဆိတ်ငြိမ်လှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နေမင်းကြီးနှင့် ဆင်တူသော ဂြိုဟ်ကြီးတစ်လုံးသည် တောက်ပလှသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နံပါတ် ၉၇ ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေ တာ့လေယင်း သို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save