Book List

<br /> …………………………………………………</p> <p>အခန်း ၂၆၉ - ကမ္ဘာသစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း</p> <p>လီယီတောင်း၏ အဖြေကို ကြားရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ <br /> "မဆိုးဘူးပဲ…"</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေအရ အရာအားလုံးက အတော်လေး အဆင်ပြေနေပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်တွင် အရာအားလုံး ကောင်းမွန်နေသည် ဆိုရမည်။ လီယီတောင်းမှာလည်း လုံလောက်သော စွမ်းရည်များ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် စဉ်းစား၍ ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ… ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်ကြမယ်… </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ လီယီတောင်း ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားရသည်။ </p> <p>တကယ်ပဲ သွားရတော့မှာလား။ </p> <p>မသိစိတ်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဟူး...</p> <p>ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲကို ဝင်ရတော့မှာပဲ…။ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ ခရီးစဉ်သစ်တစ်ခုရဲ့ အစပဲ မဟုတ်လား…။</p> <p>"လီယီနိုရေ... ငါ နင့်ကို လာရှာတော့မယ်ဟေ့…"</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းစအချိန်မှာပင် လီယီတောင်း နိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးရှုရီ၊ ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် အဘိုးအိုတို့လည်း ထနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယွင်မြို့က လူအချို့ အဘိုးအိုနှင့် စကားပြောနေကြသည်ကို လီယီတောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ထတော့လေ…"</p> <p>"ဟင်… သူတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ…"</p> <p>"ယွင်မြို့က ငါတို့နဲ့ အတူလိုက်မယ့် လူတွေလေ… အဲဒီဘက်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်... အဲဒါကြောင့် သူတို့လည်း အကူအညီ လိုနေတာ…"</p> <p>"ပြဿနာ…" </p> <p>လီယီတောင်း ရင်ဘတ်ထဲ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ </p> <p>ပြဿနာရှိနေတယ်ဆိုတာ လီယီနိုဘက်မှာ အခက်အခဲ တွေ့နေတာများလား…။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဆရာက ရှင်နိုးလာရင် သူ့ဆီ လာခဲ့ဖို့ မှာထားတယ်…"</p> <p>"အိုကေ… သွားလိုက်မယ်လေ…"</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် လီယီတောင်းက အဘိုးအိုတို့ ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယွင်မြို့က လူများက သူ့ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။ ပြီးခဲ့သော တိုက်ပွဲက လီယီတောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံများမှာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ဒီသုံးယောက်ကို မင်း ရှင်းနိုင်မလား…" </p> <p>အဘိုးအိုက စကားကို လိုရင်းသာ ပြောပြီး ဓာတ်ပုံ သုံးပုံကို လီယီတောင်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမှာ အတော်လေး မှုန်ဝါးနေပြီး နာမည်ပင် မပါရှိပေ။</p> <p>လီယီတောင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။ </p> <p>"ဒီတစ်ယောက်ကတော့ မသေချာဘူး…"</p> <p>"ဆိုလိုတာက ဓာတ်ပုံ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိရင် ဖြစ်နိုင်တယ်ပေါ့…"</p> <p>ယွင်မြို့မှ လူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လီယီတောင်းက တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့က တကယ်ရော လူတွေ ဟုတ်ရဲ့လား…"</p> <p>ထိုမေးခွန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓာတ်ပုံထဲက လူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူသားများ မဟုတ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>"သေချာတော့ မသိဘူး… အခု ငါတို့ စုံစမ်းနေတုန်းပဲ…"</p> <p>"အားလုံး အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က လူတွေ ဖြစ်ရမှာပဲ… ဒါပေမဲ့... အခြေအနေကို မင်း သိပါတယ်…"</p> <p>"ဒီဓာတ်ပုံတွေက တခြားကမ္ဘာကနေ ပို့လိုက်တာ… ငါတို့ အဲဒီကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဒီသုံးယောက်ကို အရင် ရှင်းမှ ရမယ်… မဟုတ်ရင် အဲဒီရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ ပိုကြီးတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်…"</p> <p>အဘိုးအို၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လီယီတောင်းကတော့ သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆိုလိုတာက… အဲဒီကို ရောက်ရောက်ချင်း သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမယ်ပေါ့…"</p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ လီယီတောင်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး… ပထမအချီ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမရောက်စေရဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်တယ်... တကယ်လို့ သူတို့ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရင် သူတို့ကို ချက်ချင်း ပြန်သတ်ပစ်နိုင်တယ်လို့လည်း အာမခံတယ်…"</p> <p>အသစ်ရထားသော စွမ်းရည်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အသုံးဝင်လာပြီ မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်တွင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။ </p> <p>တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား…။ </p> <p>သူတို့က လီယီတောင်းကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့…"  </p> <p>လီယီတောင်းက အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အဘိုးအို၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိကြောင်း သူ သိပေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ အာမခံချက်ကို ကြားရသည့်အခါ အဘိုးအိုက အသက် ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ </p> <p><br /> "ကောင်းပြီ… ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ… ခဏနေရင် မင်းက ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွား… အားလုံးရဲ့ အသက်က မင်းလက်ထဲမှာနော်…"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့… စိတ်ချပါ…" </p> <p>လီယီတောင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကိစ္စအတွက် သူ အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။ </p> <p>ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ရဲ့ သက်တမ်း နှစ်သောင်းကို ချက်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပါ့မလား။ </p> <p>တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလကား ဖြစ်သွားမှာပေါ့…။ ပိုအရေးကြီးတာက ရန်သူရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ရထားပြီဆိုတော့ သူတို့မှာ အထဲကို ဝင်လာမယ့် သူတွေကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်တွေလောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာနေပြီလေ…။ ရန်သူက ကျိန်စာလို စွမ်းရည်မျိုးလောက်ပဲ သုံးနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်တွေက အဲဒီမှာ ရှိမနေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့တောင် လီယီတောင်း သံသယဝင်နေမိတယ်...။</p> <p>မကြာမီ လူအုပ်စုမှာ လုံးဝ အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီယီတောင်းတို့ လေးယောက်အပြင် ယွင်မြို့မှ လူခြောက်ယောက်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်၊ လူလတ်ပိုင်း သုံးယောက်နှင့် လူငယ် တစ်ယောက် ပါဝင်သည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ထိုလူငယ်လေးသည် ပိုးကောင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် ထိုပိုးကောင်များမှာ အချင်းချင်း ပြန်လည် ဝါးမြိုခံထားရခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤတောင်ကြားထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အင်အားက တိုက်ပွဲအတွင်း မမျှော်လင့်ထားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ပေသည်။</p> <p>"ငါ ထပ်မေးမယ် ကောင်လေး… မင်း တကယ် ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား… ဒါက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်…"</p> <p>လီယီတောင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p>"စိတ်ချပါ အဘိုးရယ်… ကျွန်တော် အဘိုးကို ဘယ်တုန်းကများ လိမ်ဖူးလို့လဲ…"</p> <p>"ကောင်းပြီ… မင်းကို ငါ ယုံတယ်…"</p> <p>"ပွင့်စမ်း…"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျောက်ခဲငယ်လေး တစ်လုံးကို ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ထိုကျောက်ခဲငယ်လေးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ ၎င်းတင်မကဘဲ လူဆယ်ယောက်ခန့် ဝင်ဆံ့နိုင်သော တံခါးပေါက်ကြီး တစ်ခုလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီယီတောင်း နားလည်လိုက်သည်မှာ သူတို့က လူအများကြီး ခေါ်မသွားချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူဆယ်ယောက်သာ ဖြတ်သန်းခွင့် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p>"သွားကြရအောင်…"</p> <p>အဘိုးအို၏ တွန်းအားပေးမှုအောက်တွင် လီယီတောင်း၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးနှင့် ကင်းကွာသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ ကျောက်တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ </p> <p>နောက်ပိုင်း သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...</p> <p>သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အနီရင့်ရောင် မြေကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နယ်မြေတစ်ခုပင်။ အနက်ရောင် သစ်ပင်ခြောက်များလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။ </p> <p>သေချာတာပေါ့… သူတို့ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ရောက်နေပြီပဲ။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး… တိုက်ခိုက်မှုတွေ လာနေပြီ… အားလုံး သတိထား…"</p> <p>ဝုန်း…</p> <p>ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော ဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားကြသည်။</p> <p>"မင်းတို့ သိပ်ရဲတင်းလွန်းနေပြီ…" ဟူသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက အဝေးဆီမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p>သေချာတာပေါ့… ဒါ ဒီကမ္ဘာက လူတွေထဲမှာ အင်အားကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်…။ </p> <p>လာနေသော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားမိသည့်အခါ သူတို့ အစွမ်းကုန် တားဆီးရန် ကြိုးစားကြလေသည်။</p> <p>သို့သော်... လီယီတောင်းကတော့ မတုန်မလှုပ်၊ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင် ရပ်နေသည်။</p> <p>"ရှောင်ကြ…"</p> <p>အဝေးဆီမှ အော်သံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လီယီတောင်းတို့ အဖွဲ့က ကာကွယ်ခြင်းလည်း မရှိ၊ ရှောင်တိမ်းခြင်းလည်း မရှိသည်ကို မြင်၍ တစ်ယောက်ယောက်က စိုးရိမ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ယွင်မြို့က လူများ ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ပိတ်မိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အဘိုးအိုက သူတို့ကို ခဏတာမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်ထားကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သည့် အချိန်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှုက ကျရောက်လာနေပြီ။ ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်၊ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင် လီယီတောင်း၏ သေမင်း၏ အကာအကွယ်က ချက်ချင်း အသက်ဝင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှုက ကာကွယ်ရေးအလွှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ဘာထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဟူး...</p> <p>ကာကွယ်ရေးက တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။ ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက သက်တမ်း နှစ်သောင်းကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ထို့နောက်…</p> <p>လီယီတောင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အားနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သက်တမ်း တစ်သောင်း…။ သေမင်း၏ အကာအကွယ်က သက်တမ်း တစ်သောင်းကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့တာလား…။ စနစ်၏ သတိပေးချက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက် သက်တမ်း အများကြီး ကုန်သွားရသလဲ ဆိုတာကို သူ့ကို နားလည်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ပြဿနာက ရန်သူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ…။</p> <p>


Save