Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၁)<br /> လာလေ</h2> <h2 style="text-align: center;">ခေါင်းတလားကို စားလိုက်စမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် သယ်ထားနိုင်တာလဲ … ဟုတ်လား … ဒီတာအိုဆရာကြီးက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ။ ဒါတွေက လှည့်ကွက် အသေးစားလေးတွေပါ။ ဒီထက် ပိုကြီးတဲ့ အရာကိုတောင် ငါ ပြနိုင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် လည်း အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲ …”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ကို မျက်လုံးမှေးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ဇီဟောက် က စိတ်တိုသွားပြီး</p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင်က ဘာလို့ ငါ့ကို မျက်လုံးမှေးပြီး ကြည့်နေတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က “မင်းဟာထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုကြီးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘လခွမ်း … ဒီကောင်က ဘာလားဟ’</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် က ခေါင်းယမ်းပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ဟာထက် ပိုကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ပြနိုင်ရင် အဲဒါကို ငါ စားပြမယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ကို အထင်သေးသည့် ပုံစံဖြင့် မျက်လုံးမှေးကြည့်နေပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း မစားရင်ကော …”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒူးထောက်ပြီး မင်းကို အဘိုး လို့ ခေါ်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ …”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စိတ်ထဲကနေ စနစ်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စနစ်… ငါ့ကို ခေါင်းတလား တစ်လုံးလောက် ပေးစမ်း”</p> <p> </p> <p>[စနစ် - ပိုင်ရှင်က ဘယ်အဆင့်ကို လိုချင်တာလဲ … အမြင့်ဆုံး အဆင့်က ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလား ဖြစ်ပြီး အနိမ့်ဆုံးကတော့ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလားပါ]</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်: “အနိမ့်ဆုံး အဆင့် တစ်ခုပဲ ပေး”</p> <p> </p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါသည်။ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ပေးချေလိုက်ပါသည်]</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အားလုံး၏ ဆွံ့အမှင်တက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် သူက အမည်းရောင် ၂ မီတာ ရှည်သည့် ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အဆိုပါ ခေါင်းတလားက သေသပ်လှပစွာ ပြုလုပ်ထားပြီး ပျံသန်းနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ကခုန်နေတဲ့ ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်ပုံစံ ခေါင်းတလား အစီအရင်များကို ထွင်းထုထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းတလားကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အနီးရှိ လူ ၅ ဦးလုံး ကြောင်အသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း’</p> <p> </p> <p>‘မင်းက ဒီအရာကြီးကို … ခေါင်းတလားကြီးကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ် ဖွက်ထားတာလဲ ဟ … ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ သူက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထာသည့် မျက်လှည့်ပြကွက် အများကြီးကို မြင်ဖူးသော်လည်း ချူဟောင်က လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ချိန်တွင် တကယ်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနက သူပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြန်တွေးမိပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က 'ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ လက်ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လာလေ၊ မင်းက စားမယ်လို့ ပြောထားတာလေ”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် : “…”</p> <p> </p> <p>အခြားသူတွေကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း အားလုံးက သူ့ကို ရယ်ချင်စရာ တစ်ခုလို ကြည့်နေကြသည်။ မုယွီဖေး တောင်မှ သူ ခေါင်းတလားကို စားမယ့်အချိန်ကို မျှော်လင့်နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>‘နင့်အမေကို စား …’</p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက် ကြီးတဲ့ ခေါင်းတလားကြီးကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် စားရမှာလဲ’</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးက သူ့ကို တမင် သက်သက် ကစားနေတာပဲ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သေချာ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခေါင်းတလားကို စားမယ် ဆိုသောစကားကို သူကိုယ်တိုင် စပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက သက်သက် သေကြောင်းကြံစည်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် က အရမ်း ရှက်လွန်းသဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်သွားချင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ထပ်ပြီး ဖိအားပေးကာ</p> <p> </p> <p>“စားလေ … ရေတစ်ခွက်လောက် သွားယူပေးရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် က သူ့ကို ဆွဲထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>‘မင်း ထုတ်လိုက်တာ …. ခေါင်းတလားကြီးလေ။ ငါက ဘယ်လိုစားရမှာလဲ ဟ’</p> <p> </p> <p>“ဒီ … ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် က ရှုံ့တွနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်ကလည်း လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ထပ်ပြီး ဖိအားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေလေ … ဒါဆို ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို အဘိုး လို့ ခေါ်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် : “…”</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်သူ ပါးပြန်ရိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီသောက်ပါးစပ်က ဘာလို့ အာချောင်မိသွားတာလဲ။ ဒီသောက်ပါးစပ်၊ ဒီသောက်ပါးစပ်’</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် တစ်ယောက် ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဖြစ်လာပြီး ကြည့်ရဆိုးသည့် မျက်နှာထားဖြင့် …</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ လူတွေ အရမ်း များတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ… မင်းက စကားတည်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ရှက်ရွံ့နေသည့် ချင်ဇီဟောက် က ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး ချူဟောင်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ဘဏ်ကတ် တစ်ကတ်ကို ထုတ်ပေးပြီး တီးတိုးဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး၊ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်လို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>ဘဏ်ကတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူဟောင်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဘဏ်ကတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျရင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ အမြဲတမ်း မမောက်မာနဲ့ ကြားလား။ မင်းက ဒီလောက်တောင် စေတနာ ပါနေမှတော့ ငါတို့တွေ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြတာပေါ့။ ဪ ဒါနဲ့ … လျှို့ဝှက်နံပါတ်က ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံး ဂဏန်း ၆ လုံးပါ”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် တကယ် ငိုချင်သွားလေပြီ။ ထိုကတ်ထဲတွင် ယွမ် တစ်သိန်းတောင် ရှိနေ၏။ ချူဟောင်အတွက်ကတော့ ယွမ်ငွေများကို လွယ်လွယ်လေးရသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘဏ်ကတ်တစ်ကတ်အတွက် သူ့သိက္ခာအနည်းငယ်တော့ ရင်းလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ ချင်ဇီဟောက် က ချူဟောင်ကို ကတ်ပေးလိုက်သည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည် မဟုတ်လား … ။</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲက လူများကလည်း ဆူညံသံတွေကို သတိထားမိပြီး အားလုံး လှမ်းကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>“အိုး … ခန်းမထဲမှာ ဘယ်သူက ဒီလို ခေါင်းတလားကြီးကို လာထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ပွဲအတွင်း ရောက်ရှိနေသူ အများစုမှာ ချမ်းသာပြီး သြဇာအာဏာ ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ အမည်းရောင် ခေါင်းတလားကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် သူတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရမ်းကို နိမိတ်မကောင်းဟု ခံစားလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဒေါသအပြည့်နှင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီခေါင်းတလားကို ဘယ်သူ လာထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လူတစ်စု လျှောက်လာကြပြီး သူတို့ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး အဆင့်အတန်း မြင့်မားပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဆံပင်ဖြူနေသော်လည်း အရှိန်အဝါအချို့ရှိသည့် အဘိုးအို တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသည့် ပညာရှင်ကြီး တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး အထက်တန်းစား လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး လုံယွမ် … ပြီးတော့ ဂူယွဲ့စံအိမ် ရဲ့ ဘော့စ် ကျန်းဟုန်ရိ ပါလား”</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်အချို့က ထိုလူအုပ်စုထဲက လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုချန်လုံ လည်း သူတို့အထဲတွင် ပါဝင်လာသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ချူဟောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ခေါင်းတလားကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>‘ဂူယွဲ့စံအိမ် မှာ ခေါင်းတလား လာထားတယ် … ဒါက ဂူယွဲ့စံအိမ် ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား’</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အော်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီခေါင်းတလားကို ဘယ်သူ လာထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က “ငါ ထားတာ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို လုံယွမ် က ချူဟောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူငယ်လေး တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ … ပြဿနာရှာဖို့ မင်းကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ။ လုံခြုံရေးတွေ … သူ့ကို ဒီကနေ မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် က ကြိတ်ပျော်သွားပြီး တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင် … မောက်မာချင်ဦးလေ၊ အခုတော့ မှတ်ပြီမလား။ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်’</p> <p> </p> <p>“နေဦး …” ရွှီယင်း က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်ရိ က ရွှီယင်း ကို မြင်တော့ အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်မလေး ရွှီယင်း၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က “ကျန်းဟုန်ရိ၊ သူက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်ရိ အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ သူက ရွှီယင်း ကိုလည်း မစော်ကားရဲသလို၊ ဆရာကြီး လုံယွမ် ကိုလည်း သေချာပေါက် မစော်ကားရဲပေ။ တစ်ခဏလောက်တော့ သူ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းဟုန်ရိ … ငါ့ရဲ့ မှော်လက်နက် လေလံပွဲ အခုချက်ချင်း မရပ်သွားစေချင်ဘူး ဆိုရင်၊ ဒီကောင်လေးကို အမြန် အပြင်ကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် …”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က သတ္တမခရိုင် က ဖြစ်သော်လည်း သူမကို သိသူ အလွန်နည်းပါးလေသည်။ လုံယွမ် ကလည်း သေချာပေါက် သူမကို သိမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး … ခင်ဗျားက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ထက်တောင် ပိုအစွမ်းထက်နေလို့လား”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီလူငယ်လေးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ထားပြီး သူ့ပုံစံက ပွဲလမ်းသဘင်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဘူးပေ။ သူ့ကိုကြည့်​ပြီး အားလုံးက 'တောသား' ဆိုသည့် စကားလုံးကို တွေးလိုက်မိကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ … ဆရာကြီး လုံယွမ် ကိုတောင် စော်ကားရဲတယ်”</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည် တစ်ယောက်က အနည်းငယ် ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါ့ … အခုခေတ် ကလေးတွေက တကယ်ကို ဥပဒေမဲ့ ဖြစ်နေကြပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ဝတ်စားထားတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် အထဲ ရောက်လာလဲ ဆိုတာကို ငါ စဉ်းစားနေတာ”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို အမြန် အပြင်ကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်ပိုက်ကာ မောက်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး … ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်မလို့လား။ ဒီတာအိုဆရာကြီးက ခင်ဗျားကို မျက်နှာသာ မပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်။ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား နောက်ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်ကို ခံစားနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းထား”</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က ချူဟောင်ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး …</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး၊ မင်း သေချင်နေတာလား။ ချီရိ၊ ကျောက်ချန်၊ သူ့ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် ၏ အနောက်မှ လူငယ် နှစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူတို့က သူ့တပည့် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့ လူမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့က မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး နှင့် မုယွီရွှန် တို့လည်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဒါက အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်လွန်းရာ ကျခြင်းပင်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း ရိုက်နှက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးကြီး တစ်လုံးက ချူဟောင်၏ မျက်နှာကို ထိတော့မည့် အချိန်တွင် ချူဟောင်က သူ့လက်ကို အမြန်မြှောက်ပြီး ကျောက်ချန် ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ လက်သီးက လေထဲမှာတင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ရပ် … ရပ်သွားတာလား။ လက်သီးနဲ့ မထိုးလိုက်နိုင်ဘူးလား’</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန် လန့်သွားသည်။ သူ့လက်သီး၏ အစွမ်းကို သူ သိလေသည်။ သုံးလက်မ အထူရှိသည့် သစ်သားတိုင်ကို သေချာပေါက် ရိုက်ချိုးနိုင်သည့် လက်သီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလက်သီးက ဒီလူငယ်လေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားတစ်ခုက သူ့ဆီ စီးဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>နာတယ် …</p> <p> </p> <p>မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လာသည်။ ခံစားချက်အရ ပလာယာနှင့် ညှပ်ထားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက ဒေါသထွက်စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် လွှတ်စမ်း” ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ အံ့သြသွားကြသည်။ ဒီနှစ်ယောက်က သရုပ်ဆောင်နေတာလား … အဲဒီ လက်သီးချက်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အားနည်းတာလား … ။</p> <p> </p> <p>ချီရိ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ချူဟောင်၏ ဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ကန်လိုက်သည်။ သာမန်လူ တစ်ယောက်ကိုသာ ထိုကန်ချက် ထိမှန်သွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးခြင်း (ဒါမှမဟုတ်) အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခြင်းမျိုး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ တုံ့ပြန်မှု အမြန်နှုန်းက သာမန် မဟုတ်ချေ။ ချီရိ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်ဖက်လူရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချုံခို တိုက်ခိုက်ချင်တာလား … နောက်ထပ် အနှစ် ငါးဆယ်လောက် ပြန်လေ့ကျင့်လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အားကုန်လှည့်ပြီး အဝေးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ချူဟောင်၏ သန်မာမှုကြောင့် ထိုလူက ၄ မီတာခန့် အကွာအဝေးဆီကို လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချီရိ မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၄၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save