Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ် သန်း ၅၀ တန် ခေါင်းတလား တစ်လုံး ဝယ်လိုက်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆိုပါ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသူအားလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယောက်ျားရင့်မာကြီး တစ်ယောက်ကို ဒီလို ပစ်ပေါက်ဖို့ဆို ခွန်အား ဘယ်လောက်တောင် လိုအပ်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန် သွေးပျက်သွားသည်။ ဒီလူငယ်လေးက သေချာပေါက် သာမန်လူ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားတစ်ခုကို သူ့လက်သီးဆီကနေ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လက်က အရိုးတွေ ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“လွှတ် … လွှတ်ပါတော့ … ဆရာကြီး ကယ်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး …”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူနျင့် အဘိုးအို တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီငယ်လေး … ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားလည်း ဝင်ပါချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုက ခါးသက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က က အဘိုးအိုကြီး တစ်ယောက်ပါ။ ညီငယ်လေးကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ … ကျွန်တော်က ညီငယ်လေးရဲ့ ခေါင်းတလားကို ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ကျောက်ချန် ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆရာကြီး လုံယွမ် ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“တုယွဲ့ကျန်း၊ ခင်ဗျား…”</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းတလား အရင် ကြည့်ခွင့်ပေးပါ၊ ပြီးမှ စကား ဆက်ပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းတလားဆီကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လျှောက်သွားပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ဝတ်လစ်စားလစ် အလှလေး တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလို ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အနီးရှိ လူအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ အဘိုးအိုက ခေါင်းတလားကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်က အရမ်းကို ရမ္မက်ဆန်လွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ဝတ်ရုံဖြူနဲ့ အဘိုးအိုက ဘယ်သူလဲ” စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း ၏ နောက်ခံကို သေချာပေါက် သိသည့် စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က ခပ်တိုးတိုးလေးသံဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ကျော်ကြားမှုက ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဆရာကြီး လုံယွမ် ထက် မနိမ့်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ သူက အလောင်းထိန်း မိသားစု တစ်ခုက ဆင်းသက်လာတာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“အလောင်းထိန်း မိသားစု”</p> <p> </p> <p>သူတို့က တုယွဲ့ကျန်း ၏ အပြုအမူကို ကြည့်နေသည့်အပြင် ချူဟောင်ကိုလည်း သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ချူဟောင်၏ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ကို အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>မုယွီရွှန် တစ်ယောက် နှလုံးတွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ သူမက ချူဟောင်ကို အထင်သေးမိတုန်းပင်။ သို့သော် ဒီကောင်လေးရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် လည်း ဒေါသထွက်နေ၏။ သူတို့၏ ရန်ပွဲက သိုင်းကားတွေထဲကလို ဖြစ်နေပြီး ချူဟောင်က အာရုံစိုက်မှု အကုန်လုံးကို လုယူသွားခဲ့သည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်ပိုက်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ သွားရည်တွေ ငါ့ခေါင်းတလားပေါ် ကျတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့သွားရည်တွေကို သုတ်ကာ အနေခက်စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဆောရီး ကောင်လေး … ဒီအဘိုးကြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတယ်။ စကားမစပ် ကျုပ် မေးပါရစေ။ ဒီခေါင်းတလားက မက်မွန်သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတာလား”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား မျက်လုံး လျှင်သားပဲ”</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “တကယ်ကြီး မက်မွန်သစ်သားလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ဒီကောင်လေးက တုယွဲ့ကျန်း အပေါ် လုံးဝ မယဉ်ကျေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် လည်း စိတ်မရှည်တော့ချေ။ ချူဟောင်က သူ့တပည့် နှစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ထားခြင်းကြောင့် သူ့ကို ပညာပေးမှ ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးတု၊ ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က အလျင်အမြန်ပင်</p> <p> </p> <p>“လုံယွမ်၊ မင်းကို ငါ မေးမယ်၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား ကို မင်း မြင်ဖူးလား”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က ခေါင်းယမ်းပြီး</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းတလား တစ်လုံးပဲ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း နှာမှုတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ မင်းက ဘာမှ နားမလည်လို့ပေါ့။ ငါက အလောင်းထိန်း မိသားစု က လာတာ၊ ခေါင်းတလားတွေ အကြောင်းကို ငါတို့ထက် ပိုနားလည်တဲ့သူ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ မပြောဖြစ်လိုက်ချေ။ တုယွဲ့ကျန်း က တကယ်ပဲ အလောင်းထိန်း မိသားစု က ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ခေါင်းတလားတွေ အကြောင်းကို သူတို့ထက် ပိုနားလည်တဲ့သူ မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အနီးရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး တုယွဲ့ကျန်း က ပြုံးကာ မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ၊ ခင်ဗျားတို့လည်း ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား ကို မမြင်ဖူးကြဘူး မလား”</p> <p> </p> <p>ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ကလည်း</p> <p> </p> <p>“အဘိုးတု … ကျွန်တော်တို့က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား ကို မမြင်ဖူးပါဘူး။ သူ့မှာ ဘာထူးခြားချက်တွေ ရှိလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီခေါင်းတလားရဲ့ အတွင်းပိုင်း အလျားက ရှေ့အောက်ခြေမှာ ၅၇ စင်တီမီတာ၊ နောက်အောက်ခြေမှာ ၃၅ စင်တီမီတာ၊ အပေါ်အဖွင့်မှာ ၄၂ စင်တီမီတာ၊ အမြင့်က ၆၀ စင်တီမီတာ၊ အောက်ခြေ အလျားက ၁.၇ မီတာ နဲ့ အပေါ်အဖွင့် အလျားက ၁.၈ မီတာ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ခေါင်းတလား၏ အတိုင်းအတာတွေကို ပြောပြနိုင်ခြင်းက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“စဉ်းစားကြည့် … ဒီခေါင်းတလားကို လုပ်ထားတဲ့ မက်မွန်ပင်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလိုက်မလဲ။ အနည်းဆုံး အချင်း တစ်မီတာ ရှိတဲ့ မက်မွန်ပင် ဖြစ်ရမယ်။ ငါတွက်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီခေါင်းတလားက သစ်သားရဲ့ အူတိုင်ကနေ လုပ်ထားတာ … ဒါကြောင့် ဒီမက်မွန်ပင်က အချင်း ၃ မီတာ ရှိရမယ်”</p> <p> </p> <p>အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘အချင်း ၃ မီတာ ရှိတဲ့ မက်မွန်ပင် တစ်ပင်၊ အဲဒီအပင်ရဲ့ သက်တမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလိမ့်မလဲ’</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို မက်မွန်ပင်မျိုးက ဝိညာဉ်ဝင်စားနေပြီ လို့ ပြောရင်တောင် ချဲ့ကားပြောရာ မကျပါဘူး”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြပြီး အရမ်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် နားစွင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အပြီးမှာတော့ အဆိုပါ မက်မွန်ပင်ကြီးက ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် အသက်ရှင်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်လှ၏။</p> <p> </p> <p>အနှစ် တစ်ထောင် …</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ် ရှေးခေတ်ကတည်းကဆိုတော့ အနှစ် တစ်သောင်းတောင် ဖြစ်နိုင်တယ် … ။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းတလား အပေါ်က အစီအရင်တွေကို ကြည့်ပါဦး … ။ ဖုန်းရွှေ ပညာရပ်အရ ဒါက ကောင်းကင်ဖွင့် ခေါင်းတလား အစီအရင် လို့ ခေါ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သေဆုံးသွားသူရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဒီခေါင်းတလားထဲထည့်ပြီး မြေမြှုပ်လိုက်ရင် ခေါင်းတလားက မြေကြီးထဲကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး မျိုးဆက် ၃ ဆက်တိုင်အောင် ကောင်းကင်ဘုံလောက် ကြီးမားတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို ရရှိစေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက် ၃ ဆက်တိုင်အောင် အသက် ၉၀ ကျော်အထိ နေရလိမ့်မယ် … ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ တပည့်ရဲ့ တပည့်တွေ ၃ ဆက်တိုင်အောင် ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့လည်း ကောင်းချီးပေးနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိပ်ပြောင် စီးပွားရေးသမား က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးတု၊ ဒါ … ဒါ တကယ်လား”</p> <p> </p> <p>အဘိုးတု က ထိုလူကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချူဟောင်ဘက်လှည့်ကာ</p> <p> </p> <p>“ညီလေး၊ ဒီခေါင်းတလားကို ရောင်းမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်လည်း သဘောကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား က တကယ်ပဲ ဒီလို အစွမ်းတွေ ရှိနေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ တောင် ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ။ အင်း … တုယွဲ့ကျန်း က တကယ်ပဲ အမြင်ကျယ်တာပဲ’</p> <p> </p> <p>ပွဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် လူများထဲတွင် တုယွဲ့ကျန်း တစ်ယောက်တည်းကသာ ထိုကဲ့သို့သောအရာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့အားလုံး ဒါကို ရိုးရိုး အမည်းရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံးအဖြစ်သာ ထင်နေကြမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ဝယ်ချင်တာလား …” ချူဟောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဈေးဆိုရင်တော့ ခေါင်းတလားကို ယူသွားလို့ ရပြီ”</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း က အလျင်အမြန်ပင်</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ချင်း၊ ဒီကို လာခဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ချင်း ဟု အမည်ရသည့် အမျိုးသမီး အတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက် အနားသို့ရောက်လာပြီးနောက် တုယွဲ့ကျန်း က</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် ဒီညီလေးဆီကို ယွမ် သန်း ၅၀ လွှဲပေးလိုက်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ချူဟောင် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ခပ်သွက်သွက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး … ငါ ဒါကို ယွမ် သန်း ၅၀ နဲ့ ဝယ်မယ်။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မရောင်းနဲ့နော်။ ဒီခေါင်းတလားကို ငါ တုယွဲ့ကျန်း ဝယ်ထားလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ယွမ် သန်း ၅၀ …</p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်းရှိ လူများအားလုံး လုံးဝ ကြောင်အသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး၊ မုယွီရွှန်၊ မုချန်လုံ၊ မုမိသားစု ၃ ယောက်လုံး လုံးဝ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် တစ်ယောက် မေးရိုးတွေတောင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>‘ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ယွမ် သန်း ၅၀ တဲ့ …’</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖျင်ကုန်းပြီး ကြိုးစားမှ ရနိုင်မည့် ငွေပမာဏဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်လည်း ပြောစရာစကား ရှာမရဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ခြင်းက သူတို့အရှေ့ရှိအရာသည် ခေါင်းတလား တစ်လုံးသာဖြစ်ခြင်းကြောင့် ယွမ် ငါးသောင်းလောက် ဆိုရင် မဆိုးဘူးဟု တွေးကာ လက်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်ကတော့ …</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း၊ ယွမ် သန်း ၅၀ တဲ့’</p> <p> </p> <p>‘ငါ အကြားအာရုံ မှားသွားတာလား’</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ရှိအချိန်သည် အံ့ဩနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>‘တည်ငြိမ်တဲ့ ဟန်ပန်ကို ဆက်ဖမ်းထားရမယ် … ငါအံ့ဩသွားတာကို ရိပ်မိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ အေးဆေးနေ … သားကြီး စိတ်ကို အေးဆေးထား’</p> <p> </p> <p>‘ယွမ် သန်း ၅၀ …’</p> <p> </p> <p>ထိုပမာဏသည် ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကို ကုတင်တစ်လုံး လုပ်ပြီး တက်အိပ်နေလို့ရသည့် ပမာဏဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အင်မတန် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော်လည်း အခြားသူများ၏ အမြင်မှာတော့ သူ၏ဟန်ပန်က အင်မတန်အေးဆေးနေကာ ယွမ် သန်း ၅၀ ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်နေသည်ကို သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကံကောင်းလို့ ငါ ပါးစပ်ကနေ အသံထွက် မပြောလိုက်တာ။ ယွမ် ငါးသောင်းလို့ သွားပြောမိရင် သောက်ရမ်း အရှက်ကွဲမှာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် လည်း အင်မတန် အံ့သြသွားသည်။ တုယွဲ့ကျန်း ၏ အစွမ်းအစကို သူ သိလေသည်။ သူက ဒီခေါင်းတလားသည် ယွမ် သန်း ၅၀ တန်သည်ဟု ပြောပါက အမှန်တကယ် ယွမ် သန်း ၅၀ တန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်ဖွင့် ခေါင်းတလား အစီအရင် ၏ အစွမ်းတစ်ခုတည်းကတင် သူတို့လို လူတွေ အိပ်မက်မက်နေရသည့် ရတနာ တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း ကတော့ ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းရှိသည့် ခေါင်းတလားကို တကယ် ဈေးပေါပေါဖြင့် ရရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် က သူ့ပေါင်ကို သူ ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ သူလည်း ထိုကဲ့သို့သော ခေါင်းတလားကို ဝယ်ယူဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်ချင်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကတော့ တုယွဲ့ကျန်းကို ရူးသွားပြီဟု ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ရိုးရိုး ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ယွမ် သန်း ၅၀ နဲ့ ဝယ်တယ်တဲ့လား …’</p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း၏ အတွင်းရေးမှူးမလေးက</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း … လူကြီးမင်းရဲ့ ဘဏ်ကတ် လိုပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းစွာဖြင့် သူ့ကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်းရဲ့ အကောင့်ထဲကို ယွမ် သန်း ၅၀ လွှဲပြီးပါပြီ”</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးမလေး၏ အသံက နတ်သက်ကြွေလာသည့် နတ်သမီးလေးတစ်ပါး၏ တေးသံတစ်ခုလိုပင်။ နားဝင်ပီယံ ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>‘အိပ်ရာပေါ်မှာတောင် အသံကောင်းလောက်တယ်လို့ ထင်ရတယ် …’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ကတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင်း သူ့လက်သန်းလေးက အတွင်းရေးမှူးမလေးရဲ့ လက်ဖမိုးကို အသာအယာပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူကို အတွင်းရေးမှူးမလေးကလွဲ၍ မည်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးမလေးရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းနီရဲတက်လာပြီး ချူဟောင်ကို ငြုတုတုကြည့်လာတော့သည်။ သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းပြီး ဒီည အခန်းတစ်ခန်း ယူလိုက်ရမလားဟုတောင် ချူဟောင်တွေးမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save