Book List

<h2 style="text-align: center;"><strong>အခန်း (၅၃)</strong></h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ယွမ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ</strong></h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>*</strong></h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>တုယွဲ့ကျန်း ကလည်း တစ်ယောက်ယောက် သူ့ခေါင်းတလားကို လုယူသွားမှာ စိုးရွံ့နေသည့်အလား ခေါင်းတလားကို ယူပြီး အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက လူအုပ်ကြီးကို ဘာပြောရမလဲ မသိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ နှလုံးသားများ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ သူက တစ်သက်လုံး အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးသည့် ယွမ် သန်း ၅၀ ကို တကယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် နောက်ထပ် ပစ္စည်းတချို့ လေလံပစ်ချင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း မည်သည့်စကားမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဟုန်ရိ က ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး … ဘာကို လေလံပစ်ချင်လို့လဲ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းဟုန်ရိ ပါ … ဒီက မန်နေဂျာပေါ့။ တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် ဆရာကြီး ကျွန်တော့်ကို လာရှာလို့ ရပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လိပ်စာကတ်ပြားပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူက လိပ်စာကတ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲသို့ရောက်နေကြတဲ့ စီးပွားရေးသမားများနှင့် အထက်တန်းလွှာတွေ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ ကျန်းဟုန်ရိ က သူ့လိပ်စာကတ်ပြားကို ထုတ်ပေးခြင်းက အင်မတန်ရှားပါးသည့် ကိစ္စရပ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို လေလံပစ်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က မြေကြီးပေါ်တွင် လမ်းဘေးဈေးသည် ပစ္စည်းတွေလို စုပုံထားသည့် အရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်ရိ ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ထိုအရာများသည် အပေါစားပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေလော … ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေလံပွဲလည်း အလျင်အမြန် စတင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမဆုံး ပစ္စည်းကတော့ ဆရာကြီး လုံယွမ် ရဲ့ လက်ရာဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ဗောဓိ ဆွဲသီး ပါ”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် က ပြုံးပြီး မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျုပ်ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ဗောဓိ ဆွဲသီး ပါ။ အဲဒါက စိတ်ကိုကြည်လင်စေပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်စေတဲ့ အာနိသင် ရှိပါတယ်။ အပေါ်မှာ တာအို အစီအရင်တွေ ပါလို့ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေလည်း အနားမကပ်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကြမ်းခင်းဈေး: ယွမ် တစ်သိန်း”</p> <p> </p> <p>“နှစ်သိန်း”</p> <p> </p> <p>“နှစ်သိန်းခွဲ …”</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာသော စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က ဗောဓိ ဆွဲသီး ကို ယွမ် ငါးသိန်း ခုနစ်သောင်းနှင့် ဝယ်ယူသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ခုကတော့ ပါကွာ ဖုန်းရွှေ ကြေးမုံ ပါ။ ဖုန်းရွှေ အစီအရင်တွေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ မှော်လက်နက် ဖြစ်ပြီး ကြမ်းခင်းဈေးက ယွမ် တစ်သိန်းပါ”</p> <p> </p> <p>“နှစ်သိန်း …”</p> <p> </p> <p>“သုံးသိန်း …”</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး လေလံပစ်လာသည့် ပစ္စည်း ၄ ခုက စုစုပေါင်း ယွမ် နှစ်သန်းကျော်ဖြင့် လေလံအောင်သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ချူဟောင်လည်း အံ့သြသွားကာ …</p> <p> </p> <p>‘ဒီပစ္စည်းတွေက အရမ်းကို ကလေးဆန်လွန်းတယ်။ တကယ်တော့ မျက်စိလျှင်ပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ သူဆိုရင် ဒါတွေကို သေချာပေါက် ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး …’</p> <p> </p> <p>‘လက်ရာသေသပ်တာကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန် အမှိုက်တွေချည်းပဲ … စနစ်က ထုတ်ပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ပမွှားလေးတွေကိုကွာ … အဲဒါတောင် ယွမ် နှစ်သန်းကျော် ရောင်းရတယ်တဲ့လား’</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲက ချမ်းသာသည့် စီးပွားရေးသမားများကို ကြည့်ရင်း …</p> <p> </p> <p> ‘ဒီလူတွေက ပိုက်ဆံချမ်းသာတဲ့ ငတုံးတွေပဲ’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ မှော်လက်နက် တွေက လေလံဘယ်လောက်ဖြင့် အောင်နိုင်မလဲဆိုတာကို သူ မျှော်လင့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြလိုက်ချိန်တွင် အားလုံး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက သေသပ်လှပစွာ ပြုလုပ်ထားသည့် ကြေးပြားဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်။ ဒီ ကြေးပြားဓား ကလည်း ကျုပ်ကိုယ်တိုင် အသေအချာ ဖန်တီးထားတာပါ … ၊ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေကို ကောင်းကောင်းကြီး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှော်လက်နက် …</p> <p> </p> <p>ခန်းမ တစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုချန်လုံ ပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သရဲတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ မှော်လက်နက် ဆိုတာ အရမ်းကို ရှားပါးလွန်းတာကြောင့် သူက အမြန် လေလံဆွဲဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လေလံမှူးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြမ်းခင်းဈေး: ယွမ် ငါးသိန်း”</p> <p> </p> <p>“ခုနစ်သိန်း …”</p> <p> </p> <p>“ကိုးသိန်း …”</p> <p> </p> <p>“တစ်သန်း …”</p> <p> </p> <p>“တစ်သန်းခွဲ …”</p> <p> </p> <p>“နှစ်သန်း ခုနစ်သိန်း …”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကြေးပြားဓား ကို စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က ယွမ် နှစ်သန်း ခုနစ်သိန်းဖြင့် ဝယ်ယူသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပစ္စည်း ၅ ခု … စုစုပေါင်း ယွမ် လေးသန်းကျော်ဖြင့် လေလံအောင်သွား၏။ ထိုပိုက်ဆံ ပမာဏသည် အန်းလိမြို့ တွင် ဇိမ်ခံဗီလာ တစ်လုံးဝယ်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပိုသည့် ပမာဏဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ချူဟောင်၏ အလှည့် ရောက်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အရမ်းကို သာမန်ဆန်နေသည့် အန္တရာယ်ကင်း ကျောက်စိမ်းကိုယ်တော်</p> <p> </p> <p>လေလံမှူးက ပြုံးပြီး</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဆရာကြီး ချူဟောင် ရဲ့ လက်ရာ၊ အန္တရာယ်ကင်း ကျောက်စိမ်းကိုယ်တော် ဖြစ်ပါတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားပေးပြီး စိတ်ကြည်လင်စေတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ရှိပါတယ်” ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူချမ်းသာ တစ်ယောက်က တီးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ … အဲဒါက ဆရာကြီး လုံယွမ် ရဲ့ ဗောဓိ ဆွဲသီး နဲ့ အရမ်း တူနေတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် … ဒါပေမဲ့ ဒီ အန္တရာယ်ကင်း ကျောက်စိမ်းကိုယ်တော် က အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိဘူးလေ။ အရည်အသွေးကို ကြည့်ရသလောက်တော့ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး” ဟု အခြား တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူ့အမြင်မှာတွင် ထို အန္တရာယ်ကင်း ကျောက်စိမ်းကိုယ်တော်၏ လက်ရာသည် သူ့ ဗောဓိ ဆွဲသီးလောက် မကောင်းပေ။</p> <p> </p> <p>‘ဘယ်သူကများ ဝယ်မှာလဲ’</p> <p> </p> <p>“ကြမ်းခင်းဈေး … ယွမ် တစ်သောင်း”</p> <p> </p> <p>ခန်းမ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမှ စျေးမခေါ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တစ်ယောက် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး က လုံးဝ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။ လုံယွမ်၏ ကြမ်းခင်းဈေးက ယွမ် တစ်သိန်းဖြစ်ပြီး သူ့ဟာက ယွမ် တစ်သောင်းသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ် ငါးသောင်း …”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်လေလံဆွဲလာတော့သည်။ ထိုသူက မုချန်လုံ ပင်။</p> <p> </p> <p>မုချန်လုံ က ခန်းမ တစ်ခုလုံး အနေခက်သွားမှာကို မလိုလားသလို ချူဟောင်ကိုလည်း ကူညီချင်သည့်အတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ လူအုပ်ထဲရှိ ချင်ဇီဟောက် က သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ လေလံဝင်ဆွဲသူက ချူဟောင်၏ အသိဖြစ်နေသည်။ သူက စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း</p> <p> </p> <p>‘ဟွန်း၊ တောသားက တောသားပါပဲ။ သူကများ ဖီးနစ်ငှက် ဖြစ်လာမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား’</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယ ပစ္စည်းက ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် ဖြစ်ပါတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားပေးခြင်း၊ မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပြောင်းလဲပေးခြင်းနဲ့ ငွေကြေးလာဘ်လာဘတွေကို ဆွဲဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက် ဖုန်းရွှေ ပစ္စည်းပါ … အိမ်ရဲ့ ထပ်ခိုးနဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ် (ဒါမှမဟုတ်) ဧည့်ခန်းမကြီးထဲမှာ ထားဖို့ သင့်တော်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကြမ်းခင်းဈေး … ယွမ် တစ်သောင်း”</p> <p> </p> <p>ခန်းမ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် … ထိုအချိန်မှာပဲ ချင်ကျန်းယွီ က</p> <p> </p> <p>“ယွမ် နှစ်သောင်း” ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သုံး … နှစ် … တစ် … ယွမ် နှစ်သောင်းတန် ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် က လူကြီးမင်းအတွက်ပါ”</p> <p> </p> <p>‘နောက်ထပ် အသိ တစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ယွမ် နှစ်သောင်းပဲ ရတယ် … ဟက် ဟက်’</p> <p> </p> <p>အဆိုပါ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် က သရဲပေါက်စ ဆီက ကျလာသည့် ပစ္စည်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အာနိသင်က လုံးဝ မဆိုးဘူး ဆိုတာကို သူ သိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် က စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက ကွာခြားချက်ပဲလေ … ငါက ချမ်းသာတဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေရဲ့ အမြင်မှာ ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်နေလို့ပေါ့။ အဲဒီ ကောင်လေးကတော့ … အင်း … မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား ကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန် အမှိုက်တွေချည်းပဲ။ ငါနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’</p> <p> </p> <p>“တတိယ ပစ္စည်း၊ အဲ … ကြေးပြားဓား”</p> <p> </p> <p>လေလံမှူး အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် လေလံတင်ခဲ့သလို ကြေးပြားဓား ဖြစ်နေပြန်သည်။ ဆရာကြီး လုံယွမ် ၏ ကြေးပြားဓား က ယွမ် ၃ သန်း ၇ သိန်းဖြင့် လေလံအောင်ခဲ့ပြီး ချူဟောင် ဓားကရော …</p> <p> </p> <p>“ကြေးပြားဓား တောင် ပါသေးတယ်။ အတုလား”</p> <p> </p> <p>“အတု ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ၊ လက်ရာက အရမ်း ကြမ်းလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာသည့် စီးပွားရေးသမားများက ဟိုတစ်ခု ဒီတစ်စု ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ စျေးမခေါ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>မုချန်လုံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ချူဟောင်၏ အစွမ်းအစကို သူ သိလေသည်။ ထို ကြေးပြားဓား က အစစ်ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းများသော်လည်း ချူဟောင်မှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်း မရှိသောကြောင့် မည်သူမှ သူ့ကို မယုံကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူက စတင် ဈေးခေါ်ပြီး ကြေးပြားဓား ကို ဝယ်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် …</p> <p> </p> <p>“ယွမ် ငါးသန်း …”</p> <p> </p> <p>အသံလာရာဆီသို့ အားလုံးက အံ့သြတကြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆရာကြီး လုံယွမ် လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူလဲ … ဘယ်သူကများ လုံယွမ် ရဲ့ မျက်နှာကို လာဖြတ်ရိုက်ရဲတာလဲ … ။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ်ယောက် အမောတကော ပြေးလာသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလျင်အမြန်ပြေးလာပြီး ဂူယွဲ့စံအိမ် ကို နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ဆရာယွမ်” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိလာသူက ဆရာယွမ် (သို့) နယ်မြေ (၇) ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် လည်း အံ့သြသွားသည်။ ဆရာယွမ် ကို သူ သေချာပေါက် သိပေသည်။ ထိုသူသည် ကျန်းဟုန်ရိသိသည့် ရွှီယင်း နှင့် မတူချေ။ ဒီလူက သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် အင်မတန် နာမည်ကြီးသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ပေလော။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် ရိုရိုသေသေ ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာယွမ်၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မဆန်းလှပေ … တုယွဲ့ကျန်း သာ ဒီနေရာတွင် ရှိသေးပါက သူလည်း ကျိုးနွံသည့် လူလိမ္မာလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူက သူ့ခေါင်းတလားကို အခြားသူ လုယူသွားမည် စိုးသည့်အလား ဂူယွဲ့စံအိမ် ကနေ ထွက်သွားနှင့်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဆရာယွမ် လည်း အမောတကော ပြေးလာရသဖြင့် ဟောဟဲလိုက်နေသည်။ သူက လုံယွမ် ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး လုံယွမ် က မအံ့ဩချေ … ဆရာယွမ် လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူ့လိုလူကို မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ဆရာယွမ်က အမြဲတမ်း အားကျလေးစားရတဲ့ သူ့ရဲ့ အိုင်ဒေါ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် … ကျွန်တော် ရှောင်ယွမ် (ယွမ်လေး) ပါ၊ လုံယွမ် ပါ”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က အလျင်အမြန် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာယွမ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ</p> <p> </p> <p>“သွား … ရေတစ်သန့်ဘူး သွားယူခဲ့။ ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရေတစ်ခွက်ယူဖို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီအဘိုးအိုက ဘယ်သူလဲ …’</p> <p> </p> <p>‘သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ဆရာကြီး လုံယွမ် က ချက်ချင်း မျက်နှာလိုမျက်နှာရ သွားလုပ်တယ်လေ … သူတို့နှစ်ယောက်က အသက်ရွယ်တူလောက် ဖြစ်ပေမဲ့ လုံယွမ် က ဒီအဘိုးကြီးကို သူ့ကိုယ်သူ 'ရှောင်ယွမ်' လို့ ခေါ်ခွင့်ပေးထားတယ်’</p> <p> </p> <p>တခြားသူများက လုံယွမ်၏ တပည့် နှစ်ယောက် ဖြစ်သည့် ကျောက်ချန်နှင့် ချီရိ တို့ပင် အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆရာယွမ် က ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး လုံယွမ် ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိချေ။ သူက စင်ပေါ်က လေလံမှူးကို</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ … ငါ ယွမ် ငါးသန်း လို့ ပြောတာ မကြားဘူးလား။ ဘယ်သူပဲ ဈေးခေါ်ခေါ် ငါက အဲဒီစျေးရဲ့ နှစ်ဆ ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် : “…”</p> <p> </p> <p>အားလုံး : “…”</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>လေလံမှူးက အလျင်အမြန်ပင် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ် ငါးသန်း၊ ကြေးပြားဓား က လူကြီးမင်းအတွက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည့် လူအုပ်ကြီး: “…”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save