Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ် သန်း ၁၀၀ တန် ခေါင်းတလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာယွမ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်နှစ်ခုမြောက် ပစ္စည်းလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက တတိယမြောက်ပါ။ ကျန်တဲ့ နှစ်ခုကို ဝယ်သွားကြပြီ” ဟု ရွှီယင်း က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က ဒေါသတကြီးဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်မလေးကတော့လေ … မင်း ဘာလို့ မဝယ်လိုက်တာလဲ … မင်းက ပုံမှန်ဆို တော်တော်လေး ဉာဏ်ပြေးတဲ့သူပါ အခုက နိုင်တီတူးကြောင်သွားတာလား ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က အနည်းငယ်တုန်ရီသွားပြီး မျက်နှာလေးညှိုးငယ်သွားကာ စကားမပြောရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းကွာ … ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် ဝင်ပြောချင်သော်လည်း အဘိုးယွမ် ၏ ဒေါသကို မြင်သည့်အခါ မပြောရဲတော့ဘဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘အဘိုးယွမ် က ဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာတာ မှော်လက်နက် တွေကို ဝယ်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ့အမြင်မှာ ငါ့ရဲ့ မှော်လက်နက်တွေတောင် အမှိုက်တွေချည်းပဲလေ’</p> <p> </p> <p>‘ဒါဆိုရင်၊ သူက ချူဟောင်ရဲ့ မှော်လက်နက် တွေကို ဝယ်ချင်လို့လား …’</p> <p> </p> <p>လေလံမှူးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စတုတ္ထမြောက် ပစ္စည်းကတော့ သရဲနှိမ်နင်းရေး အဆောင် ပါ … လက်စားချေ သရဲတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ သုံးပါတယ်။ ကြမ်းခင်းဈေးက… ယွမ် တစ်သောင်းပါ”</p> <p> </p> <p>လေလံမှူး၏ စကားဆုံးသည်နှင့် အဘိုးယွမ် က ထဆဲတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေလဲ … အရည်အသွေးကို မသိတဲ့ ငပိန်းတွေချည်းပဲ။ ငါ ယွမ် ငါးသန်း ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ခန်းမ တစ်ခုလုံး ထပ်ပြီး အံ့သြသွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>‘နောက်ထပ် ယွမ် ငါးသန်းလား … ဒါက အဆောင်လေး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီ ချမ်းသာတဲ့ မျောက်လိုကောင်တွေက သရဲနှိမ်နင်းရေး အဆောင် ရဲ့ အာနိသင်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ။ ဒါကို သေချာ သုတေသန လုပ်လိုက်ရင် သေချာပေါက် ရလဒ်ကောင်းတွေ ထွက်လာမှာပဲ။ အဲဒါဆိုရင် နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးတော်တော်ကြီးမားသွားမှာ’</p> <p> </p> <p>[ဒင်… စနစ် ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာသည်။ ထိုပစ္စည်းများတွင် တကယ်ကောင်းမွန်သည့် အစွမ်းများရှိနေနိုင်သည်ဟု သူထင်မြင်မိလာသည်။ သို့သော် တကယ်အစွမ်းရှိလျှင်တောင် အဘိုးယွမ် က ဒီလောက် ဈေးကြီးပေးပြီး ဝယ်စရာ မလိုဘူး မဟုတ်လော … ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မှော်လက်နက်များကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အဘိုးယွမ်က ချူဟောင်ကို သူ့ဘက်ဆွဲခေါ်ချင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေမိလိုက်ချိန်တွင် လုံယွမ် လည်း မလန့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့နဖူးပေါ်၌ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ ပြန်လာတယ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ချူဟောင်ကို ခုနလေးတင် စော်ကားခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိပါက အိပ်ကောင်းခြင်း အိပ်ရတော့မည် မဟုတ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေလံမှူးက “ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း၊ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား” ဟု ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘာလို့ ခေါင်းတလား ဖြစ်နေတာလဲဟ’</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က အနားကပ်ကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာယွမ် … ဒီခေါင်းတလားက သာမန် မဟုတ်ဘူး။ မက်မွန်သစ်သား သီးသန့်နဲ့ လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဖွင့် ခေါင်းတလား အစီအရင် ပါပါတယ်။ ခုနက … ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို တုယွဲ့ကျန်း က ယွမ် သန်း ၅၀ နဲ့ ဝယ်သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် လန့်သွားတော့သည်။ ယွမ် သန်း ၅၀ ကြောင့် မဟုတ်ချေ … ကောင်းကင်ဖွင့် ခေါင်းတလား အစီအရင် ကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း … အဲဒီကောင် တုယွဲ့ကျန်း က ခေါင်းတလားကို ယွမ် သန်း ၅၀ နဲ့ ဝယ်သွားတယ် … လခွမ်းပဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က ပုံမှန်အားဖြင့် ဆဲခဲလှသည်၊ တုယွဲ့ကျန်း ဝယ်ယူသွားသည့် ငွေပမာဏကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်လုံးတွေ နီရဲကာ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း နှင့် လုံယွမ် တို့ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘အဘိုးယွမ် ဘာလို့ ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေရပြန်တာလဲ’</p> <p> </p> <p>“တုယွဲ့ကျန်း ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က အရမ်း ဒေါသထွက်နေပြီး တုယွဲ့ကျန်း ကို သွားပြီး ပြဿနာ ရှာတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က ကြောက်ရွံ့သည့် လေသံဖြင့် “သူ ခေါင်းတလား ယူပြီး ထွက်သွားပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောဟဲလိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>“ဒီခဝေးကောင် … အဲဒီကောင် ကံကောင်းသွားတယ်။ သူ့ကိုသာ ဖမ်းမိရင် သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ပစ်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် လုံးဝ ပြိုလဲမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးယွမ် … ဒီခေါင်းတလားက ဘယ်လောက် တန်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p> </p> <p>“တန်ဖိုး … ဒါက လုံးဝကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပဲ’</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်လုံးနဲ့တောင် ဝယ်လို့ ရချင်မှ ရမှာ။ အရည်အသွေးကို နားမလည်တဲ့ မင်းတို့လို လူတွေက ငတုံးတွေလို လုပ်နေကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“တွေးလေ … ဒေါသပိုထွက်လာလေပဲ။ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့နေမယ်မှန်း သိရင် ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ လာခဲ့တယ်ကွာ … လခွမ်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း : “…”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် : “…”</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည် … ခေါင်းတလား၏ အစစ်အမှန်တန်ဖိုးကိုသာ သိပါက တုယွဲ့ကျန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကာ ခေါင်းတလားကို လုခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လေလံမှူးက “ဈေးထပ်ခေါ်မယ့်သူ ရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ် တစ်သိန်း”</p> <p> </p> <p>“ယွမ် ငါးသိန်း” နောက်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး၊ မုယွီရွှန်၊ ချင်ကျန်းယွီ နှင့် ချင်ဇီဟောက် တို့ အားလုံး ပြောစရာစကားလုံးများ ပျောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီ စီးပွားရေးသမားတွေ ရူးနေကြတာလား … ဂူယွဲ့စံအိမ် ကို လာပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့အတွက် ခေါင်းတလား လာဝယ်နေကြတာလား’</p> <p> </p> <p>‘ဒီသတင်းသာ အပြင်ထွက်သွားရင် လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်တောင် လန့်သွားမလဲ မသိဘူး။ ဒါက လုံးဝကို ယုတ္တိမရှိတာပဲ’</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် လည်း ဝင်ပြီး စျေးခေါ်ချင်သော်လည်း အဘိုးယွမ် ရှိနေသည့်အတွက် သူ မခေါ်ရဲချေ။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငတုံး တစ်သိုက် … ငါ ယွမ် သန်း ၁၀၀ ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာ …” ခန်းမ တစ်ခုလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ် သန်း ၁၀၀”</p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း က အလျင်အမြန်ပင် စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာယွမ်၊ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံ အများကြီး ဘယ်က ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း နားမလည်ပါဘူး … ရဲမှူးဖုန်း ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ရန်ပုံငွေ ချပေးဖို့ ပြောလိုက်။ ဒီ မက်မွန်သစ်သား ခေါင်းတလား က ငါတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ တခြား ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူ ဝယ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လေလံမှူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ခေါင်းတလားက လူကြီးမင်းအတွက်ပါ” ဟု ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် ဝမ်းသာသွားသည်။ ချမ်းသာသော စီးပွားရေးသမားများ၏ အံ့သြနေသည့် အကြည့်တွေကို ကြည့်ရင်း၊ သူက စိတ်ထဲကနေ ‘ဘာမှ နားမလည်တဲ့ တောသားတွေ၊ သူတို့က ဘာသိမှာလဲ’ ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို လူချမ်းသာများက အဘိုးယွမ် ၏ အကြည့်ကို မခံနိုင်ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ချူဟောင်ကို ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က မှိုင်းညို့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ် သန်း ၁၀၀ တန် ခေါင်းတလား… ငါ အိပ်မက် မက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ခေါင်းတလားက အစစ်ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဈေးမခေါ်ခဲ့တာကို နောင်တရမိတယ်။ မျိုးဆက် ၃ ဆက်တိုင်အောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝစေမယ့် ဖုန်းရွှေ ခေါင်းတလား က အဲဒီဈေးနဲ့ တန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မုယွီရွှန်မှာ ပါးစပ် အဟောင်းသားနဲ့ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဇီဟောက် လည်း ရူးတော့မလို ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ယွမ် သန်း ၁၀၀ …”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီ လည်း အူကြောင်ကြား ဖြစ်သွားသည်။ လူတစ်ယောက်က ခေါင်းတလားကို ယွမ် သန်း ၁၀၀ နှင့် ဝယ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ ရူးတော့မလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာကြီးက ရူးနေတာလား … တခြားလူတွေ ရူးနေတာလား … ဒါမှမဟုတ် သူ့နားတွေပဲ တစ်ခုခု မှားနေတာလား …</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ အဘိုးယွမ် လျှောက်လာပြီး</p> <p> </p> <p>“ညီလေး၊ မင်းရဲ့ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် လေးကို ကြည့်လို့ ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီ က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် လက်မ ၂၀ ခန့်အမြင့်ရှိ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျှော်စင်က သေသပ်လှပနေပြီး ရှေးဟောင်း ကြေးဝါ အတော်များများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး … ဒီမျှော်စင်ကို ဘယ်လောက် ပေးလိုက်ရလဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီ က မယုံနိုင်သေးသည့် ပုံစံဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ယွမ် နှစ်သောင်းပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် သွေးအန်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် ကို ယွမ် နှစ်သောင်းတည်းနဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်လား … မန္တာန် အစီအရင်တွေ အများကြီးပါပြီး မျှော်စင်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း သွန်းလုပ်မှုကတောင် အရမ်းကို သေသပ်လှပလွန်းနေတာဟ’</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က အပြစ်ကင်းစင်သည့် ယုန်ဖြူလေးကို သွေးဆောင်နေသည့် ဝံပုလွေကြီးကဲ့သို့ ကြင်နာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူငယ်လေး … ငါ မင်းကို ယွမ် တစ်သန်း ပေးမယ်။ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် ကို ငါ့ကို ရောင်းမလား”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘာ… ယွမ် တစ်သန်း’</p> <p> </p> <p>‘ငါက ယွမ် နှစ်သောင်းနဲ့ ဝယ်ထားတာ။ ပြန်ရောင်းလိုက်ရင် ယွမ် ကိုးသိန်း ရှစ်သောင်းတောင် အမြတ်ရမှာပေါ့’</p> <p> </p> <p>ဘေးနားကနေ နားထောင်နေတဲ့ ချင်ဇီဟောက် တစ်ယောက် လဲပြိုကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီ သဘောတူတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ … လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုလူက သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူက အခြားမဟုတ် ချင်ကျန်းယွီ ၏ ဖခင် ချင်ရှန်းချွမ် ဖြစ်သည်။ သူက ခါးသက်တဲ့ မျက်နှာထားနှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးယွမ် … ဒီကလေးက ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် ကို တကယ်သဘောကျလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထား ကြီးပေးလို့ရမလားခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က သက်ပြင်းချကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး “ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီ စိတ်ပူသွားပြီး နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ …. ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဲဒါ ယွမ် တစ်သန်းလေ … သားက ယွမ် နှစ်သောင်းနဲ့ ဝယ်ထားတာ။ ပြန်ရောင်းလိုက်ရင် အမြတ်အများကြီး ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ချင်ရှန်းချွမ် က သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ …</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာမှ နားမလည်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ ခေါင်းလောင်းမျှော်စင် ကို ရောင်းလို့ မရဘူး။ အိမ်ကို ကာကွယ်တာ၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားတာ၊ ငွေကြေးလာဘ်လာဘတွေကို ဆွဲဆောင်တာ၊ အလုပ်အကိုင် တိုးတက်စေတာတွေက တကယ် အလုပ်ဖြစ်ဖို့ များတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းက တစ်နေ့လုံး ဂိမ်းပဲ ဆော့နေတာ၊ အခုတော့ မထင်မှတ်ဘဲ အလုပ်ကောင်း တစ်ခု လုပ်လိုက်တာပဲ။ ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆုချမယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်ကျန်းယွီက ရယ်မောပြီး သူ့အဖေကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ အဖေ၊ တကယ်တော့ သား ဒီဆရာကြီးကို သိတယ်။ သူက ဆေးရုံထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားပြီး ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ရှန်းချွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူဟောင်က သူ့ခါးကို သူ ပြန်ဆိတ်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘လခွမ်း … နာတယ်ဟ’</p> <p> </p> <p>‘ဟားဟား… ယွမ် သန်း တစ်ရာနဲ့ တစ်သောင်း’</p> <p> </p> <p>သူက ယွမ် သန်းချီ ချမ်းသာသည့် သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားလေပြီ။ သူ အခုထိ မယုံနိုင်သေးချေ။ စနစ်ရဲ့ အစွမ်းက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာက သူ့ဘဝကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းဟုန်ရိ က ချူဟောင်ကို ရိုသေစွာဖြင့် ကတ်တစ်ကတ် ကမ်းပေးကာ</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး၊ ဒါက ဆရာကြီးရဲ့ ကတ်ပါ။ ယွမ် သန်း တစ်ရာနဲ့ တစ်သောင်း အကုန်လုံး အဲဒီထဲမှာ ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုပါက လေလံခတွေ ရှိရမှာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဟုန်ရိ က ချူဟောင်ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေခြင်းကြောင့် အခကြေးငွေ တစ်စုံတစ်ရာ မယူခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကတ်ကို သိမ်းလိုက်ရင်း ချူဟောင်၏ နှလုံးသားလေးက တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ခန်းမထဲ ရောက်လာပြီးကတည်းက လူပေါင်းများစွာရဲ့ အကြည့်များက သူ့ဆီ ရောက်နေကာ သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်က သေချာပေါက် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကလည်း အပြည့်အဝ ကျော်ကြားသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save