Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းကို သေချာပေါက် စားမှာပေါ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ်u ပြုံးလျက် လျှောက်လာကာ “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အဘိုးယွမ် ကို ကြည့်ပြီး</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ၊ ကျုပ် သတိတောင် မထားမိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီးက နောက်နေပြန်ပါပြီ။ အဲဒါ ပိုက်ဆံ မဆိုသလောက်လေးပါ”</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ ပိုက်ဆံများကို အသုံးပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းက ချူဟောင်ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်သည့်အတွက်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုပစ္စည်းများသည် ဤမျှတန်ဖိုးရှိမည်ဟု သူယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာသည့် စီးပွားရေးသမား အများအပြားလည်း လျှောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကာ ချူဟောင်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က လျှောက်လာပြီး ပြုံးလျက်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာလေး … ဆရာလေးဆီမှာ တခြား မှော်လက်နက် တွေများ ရှိသေးလား။ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ</p> <p> </p> <p>“မရှိဘူး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီဆရာကြီးဆီမှာ အခု ယွမ် သန်း ၁၆၀ တောင် ရှိနေပြီလေ ခင်ဗျားရဲ့ အကြွေစေ့လေးတွေကို ဂရုစိုက်နေမယ် ထင်နေလား’</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးသမားက နေရခက်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားကာ ‘သူက ဘာကို လာကြီးကျယ်ပြနေတာလဲ။ သူကိုယ်သူ တော်တော်ဟုတ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီး လုံယွမ် က လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး … ခေါင်းတလားတွေ ရှိသေးလား”</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးသမားက လန့်သွားသည်။ ဒီ လူအိုကြီးလုံယွမ် က ချူဟောင်ကို 'ဆရာကြီး' လို့ ခေါ်လိုက်တာလား … သူ အကြားအာရုံ မှားနေတာများလား …</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားအတွက် ဝယ်ချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>အဲဒါက တော်တော်လေး အဆင်ပြေမနေချေ … မသေသေးတဲ့သူ တစ်ယောက်က သူ့အတွက် ခေါင်းတလား ဝယ်ချင်နေသည်လော။ သို့သော် လုံယွမ် က အနည်းငယ် ရှက်ဟန်ပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ</p> <p> </p> <p>“ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခဏစောင့်ဦး။ တစ်နေ့နေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေတဲ့ အချိန်ကျရင် ပိုက်ဆံယူပြီး ငါ့ကို လာရှာလှည့်”</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးသမားလည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်းကသာ ငြင်းပယ်ခံရသူ မဟုတ်ဘူးပေ။ ဆရာကြီး လုံယွမ် လို လူမျိုးပင်လျှင် ငြင်းပယ်ခံရသေးသည် မဟုတ်လား … ။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ် တစ်ယောက် ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်။ သူ့ရဲ့ လူမှုရေး အဆင့်အတန်းက အရမ်း မြင့်မားပြီး သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ပြန်ပြောရဲသူ အင်မတန်နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက "အခု ပေးစမ်း၊ ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံနဲ့ ပေါက်လိုက်မယ်" ဟု မပြောရဲချေ။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ် က ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို အမြွှာတာဝါ အဆောက်အဦးဆီ လာလည်ဖို့ ဖိတ်ချင်ပါတယ်။ အချိန် အကြာကြီး မယူပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းတလားအတွက် အင်မတန်မြင့်မားသည့်စျေးကို ပေးထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် မသွားပါက လုံးဝ မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက မုယွီဖေး ကို ညစာကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားဖြစ်နေ၏။ နှစ်ယောက်တည်း ညစာစားရမည်ဆိုသည့် အတွေးက သူ့ကို အင်မတန် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ လိုက်သွားလို့ ဘာထူးမှာလဲ …’</p> <p>“အင်း နောက်နေ့မှပေါ့။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် အလုပ်လေး ရှိလို့” ဟု ချူဟောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးယွမ်လည်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူက သူ့ရဲ့ လိပ်စာကတ်ပြားကို ပေးပြီး</p> <p> </p> <p>“အချိန်ရရင် သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ။ ဒါက ကျွန်တော့် လိပ်စာကတ်ပြားပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လိပ်စာကတ်ပြားကို သိမ်းလိုက်ရင်း ချူဟောင်က</p> <p> </p> <p>“အိုကေ၊ ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ အားလုံးပဲ၊ လိုက်ပို့စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။ ချမ်းသာသော စီးပွားရေးသမားများရှိသည့် ဒီလိုပွဲမျိုးကို သူ တကယ် မကြိုက်ပေ။ အရင်တုန်းက သူတို့ အကုန်လုံး သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် အနီရောင် မာဆာရာတီ တစ်စီး သူ့ရှေ့မှာ လာရပ်သည်။ မုယွီဖေး က ပြုံးပြီး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အာဟောင် … ကားပေါ်တက်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ကားပေါ် တက်လိုက်သည်။ ဇိမ်ခံကားတွေက တကယ် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သူ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်ဖြေပြီး တစ်နေ့ကျရင် တစ်စီးလောက် ဝယ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက “ငါတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကို သွားစားမလို့လေ”</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း …’</p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက်တောင် ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းနေဖို့ လိုလို့လား … အစ်မက ကျွန်တော့်ကို စားချင်တာလား’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး၊ ကျွန်တော်က အစ်မဆို ယင်မတောင် မသန်းဖူးသေးဘူးနော်။ နည်းနည်းလောက် ညင်ညင်သာသာ လုပ်ပေးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ရဲတွတ်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာတွေ တွက်နေတာလဲ … မင်းက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရထားတာ၊ အစ်မကို ထမင်းတစ်နပ် မကျွေးချင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါ အပြည့်ဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာ မရှိဘူး၊ အစ်မ စားချင်တာ အကုန်စား” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်း မြည်လာသည်။ မုယွီရွှန် ဆီက ဖုန်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မုယွီရွှန် က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည့် လေသံဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ချူဟောင်၊ နင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီရွှန် က ချူဟောင်ကို မျက်ခြည်ပြတ်သွားသည့်အတွက် လိုက်ရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမအစ်မလည်း ပျောက်သွားသည် မဟုတ်လား။ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို သူမ ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ​ေ</p> <p> </p> <p>“ကျောင်းရဲ့ အလှပဂေးကြီး … နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ လိုက်စစ်ဆေးနေတာလဲ။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်လို့ မရဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းတစ်ဖက်စွန်းက မုယွီရွှန် ၏ ရှူးရှူးရှားရှားဖြစ်နေသည့် လေသံက အနည်းငယ်ဖျော့တော့သွားကာ</p> <p> </p> <p>“အိုကေလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မုယွီဖေး ၏ ဖုန်းမြည်လာ၏။ မုယွီရွှန် ဆီက ဆိုတာ သိသာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီရွှန်: “အစ်မ … အစ်မ ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး: “ကုမ္ပဏီမှာ ကိစ္စလေး ပေါ်လာလို့၊ အစ်မ ပြန်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>မုယွီရွှန်: “ဒါပေမဲ့ … ချူဟောင် အစ်မ ကားပေါ် တက်သွားတာကို ညီမလေး မြင်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး: “နင် အမြင်မှားတာ နေမှာပါ။ အစ်မ ထွက်လာတာ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စောတယ်၊ ကုမ္ပဏီကိုတောင် ရောက်တော့မယ်။ တခြား ကိစ္စ မရှိရင် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>‘သခင်မလေးက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး၊ ငါတို့ ဘယ်မှာ သွားစားကြမလဲ … ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းလား”</p> <p> </p> <p>“ရှီရှန်းကဲ စားသောက်ဆိုင် မှာလေ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အရမ်း ပျင်းစရာ ကောင်းနေမှာမို့လို့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ဖိတ်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့ ပြင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းလျန်၊ နင် ဘယ်မှာလဲ … အင်း … ရှီရှန်းကဲ စားသောက်ဆိုင် ကို လာခဲ့လေ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ဖုန်းချလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာဟောင်၊ တကယ်တော့ အစ်မ မင်းကို အကူအညီ တောင်းချင်တာလေး ရှိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲ …”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် မှုန်ကုပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါဆို အစ်မ ယွီဖေး က ငါ့ကို ထမင်းကျွေးတာက အကူအညီ တောင်းစရာ ရှိလို့ပေါ့လေ ...’</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် အကြောင်းပါ။ အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်လိုက်တဲ့ တစ်ယောက်လေ။ သူမက မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာ တစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ အစ်မ သံသယ ရှိလို့၊ မင်းကို ကူညီပြီး ကြည့်ပေးစေချင်တာ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ဆက်ပြီး မှုန်ကုပ်နေကာ “အိုး …” ဟုသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က “ဘာလို့ မပျော်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>‘အဲဒါ သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p>သူတို့ အတူတူ ဒီညကို ဖြတ်သန်းရမယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့သည်။ အခုတော့ တတိယ လူ ရောက်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်စုတ်လေး … မင်းသာ အစ်မကို ကူညီပေးရင်၊ အစ်မဆီမှာ မင်းအတွက် ဆုလာဘ် ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တက်ကြွသွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာဆုလာဘ်လဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ခန့်မှန်းရခက်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အချိန်ကျရင် မင်း သိလာမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ရင်ထဲမှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားပြီး အတင်းမေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အခု သိချင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် မကူညီဘူး”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး ၏ မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားသည်။ သူမက တကယ်ကို လှပလွန်း၏။ သူမ၏ အလှတရားက တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ပျက်စီးစေနိုင်လောက်သည့် အလှတရားမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းသာ ကူညီပေးရင် အစ်မ မင်းကို နမ်းမယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ပြောတာနော် … မှတ်ထား”</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>ရှီရှန်းကဲ စားသောက်ဆိုင် … အန်းလိမြို့ ၏ အကျော်ကြားဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ လူချမ်းသာ တစ်ယောက် အပြင်ထွက်စားပါက ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းရှိသည့် အရာမျိုးကို သုံးဆောင်သလဲဆိုတာကို ချူဟောင် နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာဟောင်၊ မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုမယ်နော် … ဒီက အစားအသောက်တွေက အရမ်း ဈေးကြီးတယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ပုတ်ကာ</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ ယွမ် သန်း ၁၀၀ ရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီး … အိုကေလေ”</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မုယွီဖေး ၏ သူငယ်ချင်း ရောက်လာသည်။ သူမတွင် ကျက်သရေရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားရှိပြီး မုယွီဖေးနှင့် ယှဉ်နိုင်၏။ သူမက နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသော်လည်း သူမရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမရဲ့ အလှတရားကို လှစ်ဟပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်လိုက်သည့်အခါ ကျက်သရေရှိကာ လှပသော မျက်နှာလေး တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမရဲ့ ချောမွတ်ပြီး လုံးဝန်းတဲ့ ပခုံးတွေက သူမရဲ့ ကောက်ကြောင်းပေါ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပေါ်လွင်စေပြီး၊ သူမရဲ့ လက်မောင်းတွေက နုနယ်တဲ့ ကြာရိုးလေးတွေလို ဖြစ်နေကာ သူမရဲ့ ခါးလေးက ရေမြွေ တစ်ကောင်လို သေးသွယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ သူမရဲ့ ရှည်လျားသည့် ခြေတံ နှစ်ဖက်ပင်။ အလင်းပြန်လောက်အောင် ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် လှပလွန်းခြင်းကြောင့် မြင်ရသူတိုင်းကို အာခြောက်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးတယ်။</p> <p> </p> <p>လုံးဝကို ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ သူမက မြို့တွေ၊ နိုင်ငံတွေကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်လောက်တဲ့ အလှပဂေးကြီး တစ်ယောက် … ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save