Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">စတွေ့ကတည်းက ပရောပရည် လုပ်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချင်းလျန်… နင် ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် နူးညံ့စွာ ပြုံးကာ</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး… မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က အခန်းတွင်းသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ချူဟောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူမနဲ့ ရွယ်တူလောက် ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလေသည်။ ချူဟောင်က သူမကို မှင်တက်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးကို သူမက အရမ်း ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သခင်မလေး ရဲ့ သူငယ်ချင်းက တကယ်ပဲ နာမည်ကြီး မင်းသမီး ရီချင်းလျန် ဖြစ်နေတာလား’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အနုပညာရှင်တွေရဲ့ ပရိသတ် တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရမည်ဆိုပါက သူ့မှာ အားပေးဖို့အတွက် အချိန်နှင့် ပိုက်ဆံမရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတန်းဖော် တော်တော်များများက ရီချင်းလျန် ကို အရမ်းအားပေးကြခြင်းကြောင့်သာ သူ သိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန်အကြောင်း ပြောရမည်ဆိုပါက သူမက အလှအပသာမက ဉာဏ်ပညာပါ ပြည့်စုံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကလေးသရုပ်ဆောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး နာမည်ကြီး ရုပ်ရှင်ကားများတွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ …”</p> <p> </p> <p>ယီချင်းလျန်သည် ချူဟောင်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်သည့်အပြင် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာသဖြင့် ဘေးလူကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “မင်္ဂလာပါခင်ဗျ” ဟု ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ အသားအရေက အရမ်းကို ဖွေးအုနေပြီး နူးညံ့သည့် ကျောက်စိမ်းလေး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမက အသားအရေ ထိန်းသိမ်းရေး ကြော်ငြာတွေ အများကြီးမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးပြီး အလွန်တင့်တယ်လှပပေသည်။ ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦး ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာဟောင် က ငါ့သူငယ်ချင်းပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က သူ ငါတို့ မိသားစုကို ကယ်ခဲ့တာလေ။ ချင်းလျန်… နင့်ရဲ့ ပြဿနာကို သူ့ကို ပြလိုက်ပါလား”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က မုယွီဖေး ကို သေချာပေါက် ယုံကြည်ပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အေး … ဒီမှာ ပြရမှာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စိတ်ထဲကနေ ‘နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ညစာစားရတယ် ဆိုတော့ ကျောင်းပြန်ရောက်ရင် ကြွားစရာတွေ အများကြီး ရပြီဟ’ ဟု တွေးလိုက်မိတယ်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ရီချင်းလျန် က မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမရဲ့ အင်္ကျီကို စတင် ချွတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟေ့ … ဟေ့ … ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ … ငါက အဲဒီလောက် လွယ်တဲ့ ယောကျ်ား မဟုတ်ဘူးနော်’</p> <p> </p> <p>သူမက တကယ်ကြီး အင်္ကျီကို ပင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ သေးသွယ်တဲ့ ခါးလေးက တောက်ပပြီး လှပတဲ့ ကျောက်စိမ်းလေးလိုပင်။ အဆီပို တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘဲ အဆုံးစွန်ထိ ပြီးပြည့်စုံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါ … ဟ … သူက တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ သို့သော် သူက</p> <p> </p> <p>“နေဦး … ကျွန်တော်က သောက်ရမ်း ချောတယ် ဆိုပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဒီလိုကြီး လုပ်ရင် ကျွန်တော်ကျန်တာတွေ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်။ ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းလောက် သိုသိုသိပ်သိပ် လုပ်ပြီး သီးသန့် နေရာလေး တစ်ခုလောက် ရှာကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကို ဘယ်သူမှ ဝင်မလာပါဘူး”</p> <p> </p> <p>‘နာမည်ကြီး မင်းသမီးရယ် … ငါတို့ တွေးနေတာတွေက လွဲနေပြီ မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p>‘ငါကများ အရမ်း ဖြူစင်နေလို့လား’</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ … တွေ့တွေ့ချင်း အင်္ကျီကို ပင့်တင်ပြရလောက်အောင် လိုလို့လား။ ဒီကနေ ထွက်သွားရင် လူတွေကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရတော့မလဲ’</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မုယွီဖေး က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရာ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က လျှာလေးထုတ်ပြကာ ချစ်စဖွယ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းလျန်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ နင့်ရဲ့ အခြေအနေ အတိအကျကို သူ့ကို မပြောပြရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။ သူမက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးသော်လည်း ငတုံးတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ချူဟောင်ကို အခြေအနေ အကုန် ပြောပြပြီးပြီဟု သူမ ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အင်္ကျီကို ပင့်တင်ပြဖို့ လုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီကောင်လေးက အဲဒီလောက် အံ့သြနေတဲ့ မျက်နှာထား ဖြစ်နေတာကိုး … သူက ငါ့ကိုများ အဲဒီလို မိန်းမမျိုးလို့ ထင်သွားပြီလား’</p> <p> </p> <p>‘ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်လဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး၊ ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး မှာ ရယ်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။ သူမ တမင် သက်သက် လုပ်ထားခြင်းမှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခြေဆောင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး … အစ်မ … အစ်မက ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ အရမ်း ရှက်စရာ ကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒီ နာမည်ကြီး မင်းသမီးလေးက ဒေါသထွက်နေရင်တောင် အင်မတန်လှပနေတုန်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသားအရေက နူးညံ့လွန်းသဖြင့် ထိကိုင်ချင်စရာ ကောင်းသော်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ မထိရက်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ခဏလောက် ရယ်မောပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေ … အိုကေ … နင်တို့ နှစ်ယောက်ကို ငါ မစတော့ပါဘူး။ အာဟောင် … ကိစ္စက ဒီလို”</p> <p> </p> <p>“ချင်းလျန် ရဲ့ ကျောကုန်းမှာ အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ အကွက်တစ်ခု ပေါ်နေလို့ … အဲဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကို မင်းကို ကြည့်ခိုင်းချင်ရုံ သက်သက်ပါ”</p> <p> </p> <p>‘ဒီသခင်မလေး က တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲ … ဒါပေမဲ့ ငါ သဘောကျတယ်’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ချွေးအေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ကျွန်တော့်ကို သွေးပျက်လုမတတ်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ တွေ့တွေ့ချင်း အင်္ကျီကို ပင့်တင်လိုက်တော့ ကျွန်တော် ထင်တာကဗျာ … ဟိုဒင်း ဟိုဟာ လုပ်ချင်တယ် လို့လေ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသည့် အရေပြားလေးကနေ သွေးများ စိမ်းထွက်လာတော့မတတ်ပင်။ သူမ တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ဒီလောက် အနေခက်တာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>“အင်္ကျီပင့်လိုက်။ ကျွန်တော် ကြည့်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်နှာလေးက နီရဲနေပြီး အသားအရေက နှင်းလို ဖြူဖွေးနေကာ၊ ပထမဆုံး အကြိမ် အနေဖြင့် လုံးဝကို အရှက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး အင်္ကျီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပင့်တင်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် …</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျောပြင်တွင် မှေးမှိန်နေသည့် အကွက်တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအကွက်က အရမ်းလည်း မကြီးသလို အရမ်းလည်း မသေးချေ။  သူမရဲ့ ကျောက်စိမ်းလို လှပသည့် ကျောပြင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကို နေယူထားပြီး လှပသော အရာတစ်ခု ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ပိုကြည့်လေလေ ထိုအရာက လူမျက်နှာ တစ်ခုနှင့် ပိုတူလေဖြစ်သည်။ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး စိတ်ထဲကနေ တစ္ဆေကျမ်း ကို ရှာကြည့်သော်လည်း ဆက်စပ်သည့် အကြောင်းအရာ တစ်ချက်မှမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် : “စနစ် … ထွက်ခဲ့ဟ။ တစ္ဆေကျမ်း ထဲမှာ မှတ်တမ်းမတင်ထားတဲ့ အရာတွေ ရှိသေးလား”</p> <p> </p> <p>[စနစ် - တစ္ဆေကျမ်း က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် တစ်ထောင် အတွင်းက သရဲတွေကိုပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတာပါ။ ပိုရှေးကျတဲ့ သရဲတွေ အတွက်ဆိုရင် ရှေးဟောင်း တစ္ဆေကျမ်း ကို လိုအပ်ပါတယ်]</p> <p> </p> <p>“ဝယ်မယ်”</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် ရှေးဟောင်း တစ္ဆေကျမ်း ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါသည်။ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ပေးချေလိုက်ပါသည်]</p> <p> </p> <p>သူ့ခေါင်းထဲတွင် သတင်းအချက်အလက် အမြောက်အများ ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရီချင်းလျန် ၏ ဗလာကျင်းနေသည့် ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် လန့်သွားပြီး “အာ …” ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ချူဟောင်ဘက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ချူဟောင် နှာခေါင်းသွေးလျှံမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမက အင်္ကျီကို ပင့်တင်ထားသည့် အခြေအနေဖြစ်နေသည့်အတွက် … အဟမ်း … အရင်က ကျောပေးထားလို့ မမြင်ရသော်လည်း … အဟမ်း … ။</p> <p> </p> <p>(မှတ်ချက် - ရာသီအကူးအပြောင်းကြောင့် စာရေးသူ ချွဲနည်းနည်းကပ်နေတယ်ဗျာ။ ဟီး ဟီး)</p> <p> </p> <p>‘ဒါက အရမ်း ကြီးလွန်းတယ်’</p> <p> </p> <p>အဟမ်း …</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က အဝတ်အစားကို အမြန် ပြန်ဆွဲချလိုက်ပြီး ချူဟောင်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ သူမရဲ့ ပန်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားက ချစ်စရာကောင်းသလို အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်ကိုလည်း ခံစားရနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်က အဲဒါကို အာရုံခံကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ။ အခု ကြည့်ရသလောက်တော့ ကျွန်တော် ထင်တာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က သူ့ကို ဆက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးနေတုန်းပင်။ ချူဟောင် ပြီးပြည့်စုံသည့် ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို မပေးနိုင်ပါက လွယ်လွယ် အလွတ်မပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က အနေခက်သော အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“အာဟောင်၊ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက လူမျက်နှာ တစ်ခုနဲ့ တူတယ်လို့ အစ်မ မထင်ဘူးလား။ အခု လောလောဆယ် ဝါးနေသေးပေမဲ့၊ အကြမ်းဖျင်း ကောက်ကြောင်းကိုတော့ မြင်နေရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထောင်ထလာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“လူမျက်နှာ တဲ့လား”</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ရီချင်းလျန် ပင်။ သူမက ငိုတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ ကိုယ့်ကျောကုန်းပေါ်တွင် လူမျက်နှာ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာမည့်အရေးကို မည်သူမှ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ပြောရမယ်ဆိုရင် … ကျွန်တော်တို့ လောကမှာတော့ 'ကျောက်စိမ်းကညာ ပုံရိပ်' လို့ ခေါ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းကညာ ပုံရိပ် …</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မူလအစက အံ့မခန်းပင် …</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်း တစ္ဆေကျမ်းထဲက မှတ်တမ်းအရဆိုရင် အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတိတ်ဘဝပဲ”</p> <p> </p> <p>“အတိတ်ဘဝ …”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လုံး အရမ်း အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ကျောက်စိမ်းကညာ ပုံရိပ် မျိုးက အရမ်း ရှားပါတယ်။ တစ်ခါ ကြီးထွားလာပြီ ဆိုတာနဲ့ လက်ရှိဘဝရဲ့ အသိစိတ်ကို စုပ်ယူပြီး အတိတ်ဘဝဆီကို ပြန်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမက မေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ကျောကုန်းမှာ ဘာလို့ ကျောက်စိမ်းကညာ ပုံရိပ် ပေါ်လာရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မကျေနပ်မှုတွေကနေ နာကြည်းချက်တွေ ဖြစ်လာတာပါ။ နာကြည်းချက်က အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ၊ ဝင်စားပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို အဆုံးသတ်ချင်နေတာ။ ပြီးတော့ နာကြည်းချက် စွမ်းအင်ကို အားကိုးပြီး လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြန်လည် မွေးဖွားလာတယ်လို့ ဆိုရမယ်”</p> <p> </p> <p>‘အတိတ်ဘဝက မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ကိစ္စတွေ …’</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး လည်း စိတ်ပူလာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာဟောင် … ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းလေး စဉ်းစားပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို သူ ပုတ်ကာ</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျောက်စိမ်းကညာ ပုံရိပ် လေး တစ်ခုပါ။ ဒီတာအိုဆရာကြီးက မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက မန္တာန်ရွတ်ဖို့ အဆင်မပြေဘူးလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကို သွားကြရအောင်။ အဲဒီမှာ အရမ်း တိတ်ဆိတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“အိုကေ”</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးယောက် ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ရီချင်းလျန် ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save