Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြန်မြန် ပြေးတော့</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည် ဗီလာငယ်လေး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ရီချင်းလျန် က ဤမျှကြီးမာသည့် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက အန်းလိမြို့ က မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က “အင်္ကျီ ချွတ်လိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် အလွန် ရှက်သွားသည်။ သူမက ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားပြီး သူ့ကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်နေပေးဖို့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ရီချင်းလျန် ၏ အသံလေး ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး</p> <p> </p> <p>“ရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လည်ချောင်းပင် ခြောက်သွေ့သွားတော့သည်။ ရီချင်းလျန် က သူတို့ကို ကျောပေးထားပြီး သူမ၏ ချောမွတ်သည့် ကျောပြင်လေးက ပိုးသားလေးလို ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသည်။ သူမက ရှက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စွာဖက်ကာ ကာကွယ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က နှုတ်ခမ်းစူကာ</p> <p> </p> <p>“ချင်းလျန် … နင့်ကျောကုန်းလေးက အရမ်း လှတာပဲ။ အာဟောင်… မင်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး …”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း နာမည်ကြီး မင်းသမီးလေးရဲ့ မျက်နှာက နားရွက်ဖျားတွေ အထိ နီရဲနေပြီ ဆိုတာကိုတော့ ခန့်မှန်းလို့ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က အလုပ်လာအပ်တဲ့သူတွေကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့နေရာမှာ ပညာရှင်ဆန်ပါတယ်။ ဒီဆရာကြီးကို မကောင်းတဲ့သူလို့ နည်းနည်းလေးတောင် မတွေးလိုက်မိစေနဲ့”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ပြုံးပြီး “တကယ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘အင်းလေ … ငါက ရှိုးထုတ်နေတာ’</p> <p> </p> <p>သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ၊ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ယင်ယန်ဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ လေးနက်နေသည့် မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မုယွီဖေး လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ဘဲ မီတာ အနည်းငယ်လောက် နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သရဲမြင်အဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချူဟောင်က မန္တာန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုနတ်ဘုရားသုံးပါး၊ ကြီးမြတ်လှစွာသော နတ်မင်းကြီး၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အကုန်လုံး… ဒီတာအိုဆရာကြီး ရောက်လာပြီ၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာအစစ်ကို အမြန် ပြစမ်း …”</p> <p> </p> <p>ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သရဲမြင်အဆောင် ၏ စွမ်းအားက အံ့မခန်းပင်။ အင်မတန်စူးရှသည့် အလင်းရောင် တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ရီချင်းလျန် ၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းကညာ ပုံရိပ် က ပိုမိုရှင်းလင်းလာကာ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>“ဂျီး … ဂျီး”</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲက မီးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး၊ တိုက်ခန်း တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုထဲ ကျရောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် အလွန် အစွမ်းထက်သည့် ယင်စွမ်းအင် တစ်ခုက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို ယင်လေအေးက သူတို့ရဲ့ ဦးရေပြားတွေကို ထုံကျင်သွားစေသည်။ ချူဟောင်က အလွန် သတိထားနေပြီး မုယွီဖေး ကို သူ့အနောက်ကိုပို့ကာ ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[စနစ် သတိပေးချက် - ပိုင်ရှင်သည် SSS အဆင့် လျှို့ဝှက် မစ်ရှင် ကို အစပြုလိုက်ပါပြီ]</p> <p> </p> <p>[စနစ် သတိပေးချက် - အလွန် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင် ရှိတည်မှုကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်။ ပစ်မှတ်သည် ပိုင်ရှင် ကိုင်တွယ်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပါ။ စနစ် အကြံပြုချက် : အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးပါ၊ ပိုဝေးလေ ပိုကောင်းလေ ပါပဲ]</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် မှင်တက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း … စနစ်… ထွက်ခဲ့စမ်း”</p> <p> </p> <p>[စနစ် - မြန်မြန် ပြေး၊ နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့]</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်: “ငါ လခွမ်း၊ စနစ် @#$!!”</p> <p> </p> <p>‘SSS အဆင့် မစ်ရှင် ... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ။ ရီချင်းလျန် ၏ အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အရာက တကယ်တမ်းမှာ ဘာကြီးတုန်းဟ’</p> <p> </p> <p>မီးတွေ ပြန်လာတဲ့အခါ ရီချင်းလျန် က သူတို့ကို ကျောပေးမထားတော့ဘဲ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး အရယ်၊ အပြုံး တစ်ချက်လေးပင် မရှိချေ။ အဆိုပါ ပြိုင်ဘက်ကင်း မျက်နှာလေးရဲ့ အနောက်တွင် အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ခံစားရစေသည့် တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က မူလက ထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားထားသော်လည်း ရုတ်တရက်အတွေး ပြောင်းသွားတော့သည်။ သူ့ခေါင်းတွေ ပူထူလာပြီး၊ နှာခေါင်းကနေ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရီချင်းလျန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းက လုံးဝကို ဗလာကျင်းနေခြင်းကြောင့်ပင်။ သူ လေ့လာခဲ့ဖူးသည့် ကားပြာထဲများက မင်းသမီးများတောင် ရီချင်းလျန်လောက် ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့်သူ မရှိဘူးဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချူဟောင်က နှာခေါင်းသွေးတွေကို အမြန် သုတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေအရ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်တော့ခြင်းကြောင့် ရင်ကိုကော့ကာ …</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က အေးစက်စွာ ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကင်းမဲ့ကညာ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ ခေါင်းထဲ၌ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကင်းမဲ့ကညာ …’</p> <p> </p> <p>‘အမြင့်ဆုံးသော ကင်းမဲ့ကညာ’</p> <p> </p> <p>ဒဏ္ဍာရီတွေ အရဆိုပါက အမြင့်ဆုံးသော ကင်းမဲ့ကညာ ဆိုသည်မှာ နဝမနတ်သမီး၏ ကိုယ်ပွား တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တရားကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြချေ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တကယ် ငိုချင်သွားတော့သည်။ သူက ခက်ခဲတဲ့ ပြိုင်ဘက်နှင့် တိုးနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘ကတောက်စ် … ငါ့မှာ ရှိုးထုတ်ရမှတ် တစ်သောင်းလောက် ရှိရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အတိတ်ဘဝက ဖုန်မှုန့်တွေလို ဖြစ်သွားပါပြီ၊ ဒီဘဝမှာ ဘာလို့ လာဒုက္ခပေးနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကင်းမဲ့ကညာ က ခေါင်းယမ်းပြီး …</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါ့ဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက နဝမနတ်သမီး ရဲ့ အလိုဆန္ဒပါ။ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နဝမနတ်သမီး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သရဲများသည့်ရှိသည့် နေရာတိုင်းတွင် နတ်ဘုရားများလည်း ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ငရဲပြည် က ယမမင်း ဆယ့်နှစ်ပါး ဆိုသည်မှာ သရဲနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်ပြီး၊ ငရဲပြည်ကို အုပ်စိုးကာ လောကသုံးပါးရှိ သေဆုံးသွားသည့် ဝိညာဉ်တွေကို အုပ်ချုပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် နဝမနတ်သမီး ဆိုသည်က လောကသုံးပါးကို ကျော်လွန်ပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သူမကို အမျိုးသမီး သူတော်စင် ဟူ၍ပင် ခေါ်၍ရသည် မဟုတ်လား … ။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးက ချူဟောင်၏ နှလုံးသားကို တဒိုင်းဒိုင်းခုန်စေသည်။ သူမက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကင်းမဲ့ကညာ က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလို့ မရပါဘူး။ မင်း သူ့ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် နဝမနတ်သမီး ရဲ့ နည်းလမ်းကို ချိုးဖျက်ရမယ်။ ချိုးဖျက်နိုင်မယ်ဆိုရင်လည်းသူ့ကို အချိန်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ပိုနေခွင့် ပေးနိုင်မှာပါ … နောက်ဆုံးတော့ ဒီမိန်းကလေးက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရမှာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းကြောင့် သွေးဆူနေသည့် ချူဟောင်က လည်ချောင်းတွေ ခြောက်သွေ့လာပြီး အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ဘယ်လို ချိုးဖျက်ရမလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားက ခံစားချက် ကင်းမဲ့တယ်။ အမြင့်ဆုံးသော သူက သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့တယ်။ နှစ်ခုလုံးက ခံစားချက် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားတာ။ တစ်ခုက ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက အရာအားလုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ် … နဝမနတ်သမီး ရဲ့ နည်းလမ်းကို ချိုးဖျက်ဖို့ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားက ခံစားချက် ကင်းမဲ့ပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ကတော့ မကင်းမဲ့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူမသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ် ချစ်မိသွားပြီး သူမရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို ပေးအပ်လိုက်ရင် သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို ၁၀ နှစ်လောက် နောက်ဆုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ၁၀ နှစ် ကြာပြီးရင်တော့ သူမက နဝမနတ်သမီး ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ခံယူရမှာပါပဲ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“နဝမနတ်သမီး ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ခံယူရမယ် ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ … သူမ သေရမှာလား”</p> <p> </p> <p>အမြင့်ဆုံးသော ကင်းမဲ့ကညာ က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး</p> <p> </p> <p>“သူမ အသက် ၂၀ ရောက်ရင် သေချာပေါက် သေရမှာပါ။ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်နဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နည်းလမ်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ရင်တော့ သူမ အသက် ၃၀ အထိ နေရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဂျီး … ဂျီး … ဖလပ်”</p> <p> </p> <p>အခန်းက ထပ်ပြီး မှောင်သွားပြန်သည်။ မီးတွေ ပြန်ပွင့်လာချိန်တွင် ရီချင်းလျန် က ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းက ချူဟောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားလျက်သား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြပြီး ချူဟောင် မျက်နှာ ရဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အား …”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူယုတ်မာ”</p> <p> </p> <p>‘အဲ … အဲဒီ ဆဲဆိုမှုက အရမ်း ပေါ့လွန်းတယ် မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p>“တဏှာရူး …”</p> <p> </p> <p>‘အို … အဲဒါမျိုးကိုတော့ ငါ မကြိုက်ဘူး။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် တဏှာရူး ဖြစ်သွားတာလဲ’</p> <p> </p> <p>“…………”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က မုယွီဖေး ၏ ရင်ခွင်ကို မျက်နှာအပ်ကာ ရှိုက်ငိုနေပြီး အရမ်းကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ချောင်းဟန့်ကာ</p> <p> </p> <p>“အိုကေ၊ အလုပ်အကြောင်း ပြောကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပြီး သူမက နှုတ်ခမ်းစူကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချူဟောင်၊ နင် ဘယ်လောက်တောင် မြင်လိုက်ရလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး … မုယွီဖေး က သူ့ကိုယ်စား ဝင်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကုန်လုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဟင့် ဟင့် … ငါ ဆက်မအသက်ရှင်ချင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ပိုပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ငိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဖြစ်အပျက် အကုန်လုံးကို ကြားပြီးသည့် အချိန်မှာတော့ ရီချင်းလျန် လုံးဝ မှင်တက်သွားပြီး သူမရဲ့ စိတ်တွေ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အသက် ၂၀”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး ၏ နှလုံးသား နာကျင်သွား၏။ သူမက ဒီကောင်မလေးကို တကယ် သဘောကျခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းလှသည်။ သူမက အသက် ၂၀ အထိပဲ နေရမယ်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုပဲ။ မင်း အသက်ရှင်ဖို့ ၂ နှစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ နုနယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ငါ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ ၂ နှစ်ပဲ ကျန်တော့တယ် ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်နဲ့ မုယွီဖေး တို့ လန့်သွားကြသည်။ သူမက တကယ်ကြီး သိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး သနားစရာ ကောင်းလွန်းနေသည်။ သူမက …</p> <p> </p> <p>“မြို့တော်မှာ ငါ့မိသားစုက တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ့အတွက် ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် … အဲဒီ ဆရာကြီး ကလည်း နင့်လိုပဲ ပြောခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မကယ်နိုင်ဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ချင်းလျန်လေးရယ် …”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး ၏ ပုလဲလုံးလေးတွေလို လှပသည့် မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ</p> <p> </p> <p>“မင်း သိနေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို လာရှာသေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ … ငါ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်။ အခွင့်အရေး နည်းနည်းလေးပဲ ရှိရင်တောင် ငါ စမ်းကြည့်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တုန်းက သူမ အသက် ၁၇ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေရချိန်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ဖို့ ၃ နှစ်ပဲ ကျန်တော့ခြင်းကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားရတော့သည်။ တရုတ်ပြည်အနှံ့က ဆရာဝန်များ၊ တတ်ကျွမ်းသူများနှင့် ပြသခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲ ဟူ၍သာ ပြောခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို အသည်းအသန် ပြောင်းလဲချင်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်နှာက ခေတ္တခဏမျှ မဲမှောင်သွားပြီးနောက် သူက ဆိုဖာပေါ်ကနေ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မာန်ပါပါပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နဝမနတ်သမီး လောက်ကများ … ဘာတွေ သောက်ရမ်း အထာကျနေလို့လဲ။ မင်းကို ငါ ကူညီမယ်”</p> <p> </p> <p>စနစ်က ခုနလေးတင် သူ့ကို အသက်လု ထွက်ပြေးဖို့ ပြောခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝ မေ့သွားပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခေါင်းမော့လာပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“လူတိုင်းက ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲ လို့ ပြောကြတာ။ နင်က ငါ့ကို ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က “ငါက အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မင်းကို ကူညီချင်ရုံ သက်သက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ဖူးပွင့်ကာစ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို ရယ်မောလိုက်သည်။ ချူဟောင်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ဟု ထင်ပြီး</p> <p> </p> <p>“ချူဟောင်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က …</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ မင်းကို နောက်ထပ် ၁၀ နှစ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးနိုင်မယ့် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က အံ့သြတကြီးဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save