Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">နာမည်ကြီး မင်းသမီးလေးနဲ့ ဒိတ်လုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆယ်နှစ်”</p> <p> </p> <p>သူမအတွက် နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့်ရရင်တောင် အရမ်းကို ဝမ်းသာနေမိမှာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နင် တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ် ချစ်မိသွားဖို့ လိုတယ်။ ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ တီဗီ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲကလို ဖြစ်နေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခါးသက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က နည်းလမ်း ရှာနေရင်း စနစ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘စနစ် … ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’</p> <p> </p> <p>[စနစ် - သူမကို အနိုင်ယူလိုက်ပါ]</p> <p> </p> <p>‘လခွမ်းလား … ဘာ သောက်ကျိုးနည်း စကားလဲဟ’</p> <p> </p> <p>‘အဲဒါ နဝမနတ်သမီး လေ … ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူရမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ နဝမနတ်သမီး ကိုယ်ပွားကိုပါ လုယူရဦးမှာလား’</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက လေလုံးထွားပြီးသား ဖြစ်နေတာကြောင့် နောက်ဆုတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် လျှောက်လာပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ချူဟောင် … နင် ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ လုပ်ပေးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အူကြောင်ကြား ဖြစ်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>“ဝှက်သယ်ဟဲလ် … နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ … ငါ နင်နဲ့ ရည်းစား ဖြစ်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က မျက်နှာလေးမှာ ပန်းသီးလေးတစ်လုံးကို နီရဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း’</p> <p> </p> <p>‘ငါ ဆုတောင်းထားတဲ့ အတိုင်းပဲ …’</p> <p> </p> <p>‘နေပါဦး၊ နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေရတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင် အခု လုပ်နေတာက စစ်မှန်တဲ့ အချစ် လုံးဝ မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခေါင်းမော့လာပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေက တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေလေ … အရင်ဆုံး နမ်းကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က လန့်သွားတဲ့ ယုန်လေး တစ်ကောင်လို နောက်ကို အမြန်ဆုတ်သွားပြီး သတိထားကာ</p> <p> </p> <p>“လူဆိုးကြီး၊ နင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်: “…”</p> <p> </p> <p>‘ချစ်သူ’</p> <p> </p> <p>‘ရည်းစား’</p> <p> </p> <p>‘နင်က ငါ့ကို လာကစားနေတာလား’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည့် ပုံစံဖြစ်သွားချိန်တွင် မုယွီဖေး က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“အာဟောင်၊ အရမ်း မလောပါနဲ့ … မင်း အဲဒီလို လုပ်ရင် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်နေသည့် ပညာရှင်ကြီး တစ်ပါး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတာအိုဆရာကြီးက နင့်ကို ကူညီမယ်လို့ ပြောထားပြီးမှတော့ သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။ နတ်သမီး ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ … သူမဆီကနေ နင့်ကို သေချာပေါက် ငါ ပြန်လုယူလာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသကောင့်သားက လေးနက်သည့်ပုံစံ ဖမ်းနေသော်လည်း သူ့ရဲ့ တလက်လက်တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများက သူ့ရဲ့ကောက်ကျစ်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်သာ ငါ့ကို မကူညီဘူးဆိုရင်၊ ငါ သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် နင့်ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွတ် ကျွတ်… နင် တကယ်ကြီး အရင် မနမ်းတော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ဗီလာကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ချူဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က “အာဟောင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွတ် ကျွတ် … နာမည်ကြီး မင်းသမီး ဆိုတာ တကယ့်ကို နာမည်ကြီး မင်းသမီးပဲ။ သက်တော်စောင့်တွေ အများကြီးပဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“ဒီနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးကာ ကားပေါ် တက်သွားပြီး ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အနီးအနားက သစ်ပင်အရိပ်လေးထဲကနေ သဘောကောင်းပုံရသည့် အဘိုးအို တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ့နောက်တွင် လူအတော်များများ ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသေးပါက သူမ သေချာပေါက် လန့်သွားပေလိမ့်မည်၊ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အသက် ၄၀ အရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ … ဘယ်လို ထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>သဘောကောင်းပုံရသည့် အဘိုးအိုက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ငါတို့ကို သတိထားမိသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟင် …” လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ မိစ္ဆာလေး က သာမန် မဟုတ်ဘူး။ သူ့နောက်ခံကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်။ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ကားပေါ်တွင်တော့ ချူဟောင်က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး၊ အစ်မ ပြောတဲ့ ဆုလာဘ်က ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က သူ့ကို နူးညံ့ပြီး လှပသည့် မျက်စောင်းလေး တစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။ အထူးသဖြင့် ဖန်သားလေးလို ကြည်လင်နေသော သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးတွေက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။ သူမက</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ ရည်းစား ရှိနေပြီလေ။ အဲဒီလို မလုပ်နဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် နောက်ကျ ချင်းလျန် ကို ငါ တိုင်ပြောလိုက်မှာနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် စိတ်ပူသွားပြီး</p> <p> </p> <p>“အစ်မက ကတိမတည်ဘူးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဂရုမစိုက်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လူယုတ်မာဆန်ဆန် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ကျွန်တော့်ကို မနမ်းရင်၊ ကျွန်တော်က အစ်မကို နမ်းမှာနော်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ ခုန်အုပ်တော့မည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ပြာယာခတ်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>“လျှောက်မလုပ်နဲ့နော်၊ ဒါက အမြန်လမ်းမကြီး ပေါ်မှာ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>“မရဘူး၊ ဒီနေ့ အကြွေးရှင်းရမယ်”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံဟန်ပြကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေ၊ အိုကေ၊ အိုကေ၊ ကားလေး အရင် ရပ်ပါရစေဦး၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ကားရပ်ပြီးတဲ့နောက် ချူဟောင် အရမ်းကို စိတ်မရှည်သည့်ပုံစံပေါက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ပီကေ တစ်ခု ထုတ်ပြီး</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒါလေး ဝါးလိုက်ဦး၊ အနံ့အသက် မကောင်းမှာ စိုးလို့”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်: “…”</p> <p> </p> <p>‘မိန်းမတွေက တကယ်ကို ပြဿနာ များတာပဲ’</p> <p> </p> <p>သူက ပီကေကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်ပြီး အမြန် ဝါးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် … “ရပြီ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က အားနည်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အာဟောင်၊ ငါတို့ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း … ငါ ပီကေတောင် ဝါးပြီးပြီကို၊ အခုမှ လာပြောနေတယ်’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်: “ဘာလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မင်း… မင်းက အရမ်း ငယ်လွန်းသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ</p> <p> </p> <p>“အစ်မ မလာရင်၊ ကျွန်တော် လာမှာနော်”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က “အိုကေ၊ အိုကေ၊ မင်းကို မနိုင်ပါဘူး။ မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားပေးပါလား”</p> <p> </p> <p>‘နမ်းရတာလေး တစ်ခုကို၊ အရမ်းတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မုယွီဖေး ၏ မျက်နှာလေးက သူ့ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာပြီး ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ နှလုံးတွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီလား … ဟဲဟဲ’</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် …</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားကြသည်။ မုယွီဖေး က လန့်သွားသည့် ယုန်လေး တစ်ကောင်လို အမြန် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက အမြန်လမ်းမကြီးက ယာဉ်ထိန်းရဲ ဖြစ်နေပြီး သူက</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး မှတ်ပုံတင် ပြပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ထဆဲချင်သွားသည်။ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့မှတ်ပုံတင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ယာဉ်ထိန်းရဲက တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြန်ပေးကာ</p> <p> </p> <p>“ဒါက အမြန်လမ်းမကြီးပါ။ ကားကို ဖြစ်သလို ရပ်မထားပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့ အခု သွားပါတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင်က တကယ်ကို အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ’</p> <p> </p> <p>အမြန်လမ်းမကြီးကနေ ထွက်လာပြီးနောက် …</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က “ငါတို့ ဆက်လုပ်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>မုယွီဖေး ၏ မျက်နှာ ရဲသွားပြီး ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါမှပေါ့၊ အစ်မ ဒီနေ့ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားပြီး ထို ယာဉ်ထိန်းရဲကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့တိုက်ခန်းငယ်လေးကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျရှုံးခန်းကို ပြန်တွေးကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းက WeChat အသံ မြည်လာသဖြင့် ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ သူစိမ်း တစ်ယောက်ဆီမှ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ID က ဟိုင်ရှင်း ဟု Screen တွင် ဖော်ပြထားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အပြုံး အီမိုဂျီ (Emoji) တစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“ရီချင်းလျန်”</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း၊ နာမည်ကြီး မင်းသမီး က ငါ့ကို WeChat မှာ Add လာတာလား’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အမြန် စာပြန်ရိုက်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“မအိပ်သေးဘူးလား။ သန်းခေါင်တောင် ကျော်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ငါ … ငါ အိပ်မပျော်လို့”</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “ငါလည်း အိပ်မပျော်ဘူး၊ ဟူး …”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ဘာလို့ အိပ်မပျော်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “လမိုက်ညမှာ လေပြင်းတွေ တိုက်နေတော့ ငါက အထီးကျန်ပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာ … ငါ့ရင်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေလို့”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း က အထင်သေးတဲ့ အီမိုဂျီ တစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“လူဆိုးကြီး”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ချူဟောင်က ဒီလောက် အနေခက်နေ၍ မဖြစ်ကြောင်း နားလည်သဖြင့်</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နည်းလမ်း ရှာပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ငါ… ငါ ရည်းစား ထားချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “ဟ … နင် အတည် ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ငါ့မှာ ၂ နှစ်ပဲ အချိန်ရတော့တာ။ ငါ စမ်းကြည့်ချင်တယ်၊ နောင်တ မရချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် စာရိုက်ပြီး ပို့လိုက်သည်။ “ဒါက ချစ်ကြောင်း ဖွင့်ပြောနေတလား”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “လူဆိုးကြီး၊ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အရင်ဖွင့်ပြောမှာလဲ။ ငါ နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “မလုပ်ပါနဲ့! ငါက ဖွင့်ပြောလို့ ရတယ်လေ … မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း က ဝင့်ကြွားတဲ့ အီမိုဂျီ တစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“နင် ဘယ်လို ဖွင့်ပြောချင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “လမ်းမပေါ်မှာ နင့်ကို ဖွင့်ပြောလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း က လှောင်ပြုံးပြနေသည့် အီမိုဂျီ တစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“နင် အရိုက်ခံရပြီး မသေချင်ဘူးဆိုရင် လုပ်လို့ ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>‘ချွေးစေးတွေတောင် ထွက်တယ် … သူမက နာမည်ကြီး မင်းသမီးလေ။ သူ့မှာက ပရိသတ် သန်းနဲ့ချီ ရှိတာဆိုတော့ ငါ တကယ်ကြီး အရိုက်ခံရပြီး သေသွားနိုင်တယ်’</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင် က အနေခက်သည့် အီမိုဂျီ တစ်ခုပို့လိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ အရိုက်ခံရပြီး မသေချင်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ဟီးဟီး… နင် အေးဆေး စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်။ ဪ ဒါနဲ့ … မနက်ဖြန် အားလား။ ငါတို့ ဈေးဝယ်ထွက်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်က သူ့ကို အရင် စပြီး ဒိတ်လုပ်ဖို့ ခေါ်နေသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မည်နည်း</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save