Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှိုးထုတ်ခြင်း ရဲ့ အရှိန်အဝါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “အိုကေလေ”</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှင်း: “ဒါဆို ငါ အိပ်တော့မယ်။ ဂွတ်နိုက်”</p> <p> </p> <p>ချူ ရှိုးထုတ်ဘုရင်: “ဂွတ်နိုက်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်လည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ဒါက သူ့ရဲ့ တရားဝင် ဒိတ် ဖြစ်ပြီး ကောင်မလေးက အရင် စဖိတ်ခြင်းကြောင့် သူ အမှားလုပ်လို့ မဖြစ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ ဖုန်းပိတ်ပြီး မနက်ဖြန်ကို မျှော်လင့်နေရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း … ညသန်းခေါင်ကြီး ဘယ်သူ တံခါးလာခေါက်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ပေးမအိပ်တော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူ တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် သွယ်လျသည့် အလှလေး တစ်ယောက် ရပ်နေ၏။ ရှောင်ယာ မှလွဲပြီး မည်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ရှောင်ယာ၊ ညသန်းခေါင်ကြီး မအိပ်သေးဘူးလား … ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယာ က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန် မင်း ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ … ငါနဲ့အတူ အပြင်လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ အဆင်ပြေမလား”</p> <p> </p> <p>“အစ်မ ရှောင်ယာ … ဆောရီးဗျာ … မနက်ဖြန် ကျွန်တော် အလုပ်လေး ရှိလို့”</p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီး မင်းသမီးနှင့် ဒိတ်လုပ်မည့် ကိစ္စကို အပျက်ခံလို့ မဖြစ်သည့်အတွက် ချူဟောင်က ရှောင်ယာ ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်၏</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယာ သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>“အိုကေလေ၊ ဂွတ်နိုက် ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ညသန်းခေါင်ကြီး သူမ ဘာလို့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသနည်း … သူ မေးလိုက်ချင်သော်လည်း မမေးဖို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက် ၇ နာရီတွင် ချူဟောင် ထလာသည်။ သူ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။ နာမည်ကြီး မင်းသမီးနှင့် ဒိတ်လုပ်ရမှာဖြစ်သည့်အတွက် သူ သေချာလေး ပြင်ဆင်မှ ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဆံပင်ကို အထာကျကျ သပ်တင်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲက မှန်ရှေ့တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှိုးထုတ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောကျနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ ရှိုးထုတ်လိုက်ရင် အလှလေးတွေ အကုန်လုံး ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာမှာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟိုင်ရှင်း က မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နိုးပြီလား”</p> <p> </p> <p>‘အခုပဲကြည့်လေ … နာမည်ကြီး မင်းသမီး က ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်လောနေသေးတယ်။ ဒါက အစ်ကိုဟောင် ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပဲ မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p> “နိုးနေတာ ကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>“ငါ လာကြိုမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ငါပဲ လာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“လိပ်စာ ပို့ပေးလိုက်”</p> <p> </p> <p>‘ဒီ နာမည်ကြီး မင်းသမီး က တကယ်ကို ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ပဲ။ ကုတင်သေးသေးလေးပေါ်မှာ ဆိုရင် အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှာပဲ။ ဟား ဟား …’</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ့လိပ်စာကို ပို့ပေးလိုက်ပြီး အောက်ထပ်ကို တက်ကြွစွာ ဆင်းလာကာ စောင့်နေလိုက်၏။ ဘေးအိမ်က အန်တီကြီးက သွားတိုက်ရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကာ</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ချူ … ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောစီးစီး ထလာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ချူဟောင်က မြို့ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့ ကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့သဖြင့် အနီးအနားက အိမ်နီးချင်းများက သူ့အပေါ် အမြင်တွေ အများကြီး ကောင်းသွားကြသည် မဟုတ်လား။ သူ ဝင်ထွက်သွားလာတိုင်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ဒိတ် တစ်ခု ရှိလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အန်တီကြီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိတ် ဆိုပါလား … ကောင်မလေး နဲ့လား၊ ကောင်လေး နဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းမဲမှောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါက ကောင်မလေးနဲ့ ဒိတ်မလုပ်ဘဲ ကောင်လေးနဲ့ ဒိတ်လုပ်ရမှာလား’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က နှာမှုတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သေချာပေါက် ကောင်မလေး နဲ့ပေါ့ … အန်တီကြီးက တွေးတာတွေ အရမ်း လွန်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>အန်တီကြီးက သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာပဲ။ အန်တီက မင်းကို ငါ့သမီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမလို့ တွေးနေတာ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်တက်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး အန်တီကြီး၊ ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစား ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက လူပျို ဆိုတာကို အန်တီ မကြားမိပါဘူး။ သူမက ငါ့သမီးလောက် လှလို့လား … မလှဘူးဆိုရင်တော့ ထားလိုက်တော့။ အခုခေတ်မှာ အရည်အချင်းက အလှအပလောက် မကောင်းပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကောင်မလေးက တော်တော်လေး ကောင်းတာ” အန်တီကြီးက သူ့ကို မေးမြန်းနေပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း’</p> <p> </p> <p>‘အန်တီ့ သမီးက Hulk လောက် ထွားကျိုင်းနေတာကို အန်တီက လှတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့ … အဟမ်း … အန်တီ့ မျက်နှာကို ပိုးသတ်ဆေးနဲ့ တကယ် ဖြန်းပစ်ချင်တယ်’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ရွံရှာသွားပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး … ကျွန်တော့် ရည်းစားက အရမ်း လှပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ အခုခေတ်က လှတဲ့ မိန်းကလေးတွေက ကိုယ့်ဝမ်းစာတောင် ကိုယ် မရှာနိုင်ဘူး ဆိုတာကို မင်း မသိပါဘူး။ ငါ့သမီးက အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်၊ လူနှစ်ယောက်စာ အလုပ်ကို လုပ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက အစားလည်း မရွေးဘူး။ ကြေးမများဘူး”</p> <p> </p> <p>အန်တီကြီးက သူ့သမီးအကြောင်းကို ဆက်ပြီး ကြော်ငြာဝင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ဒီအန်တီကြီးကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ခုနလေးတင် သူမသမီးက လှတယ်လို့ ပြောပြီး အခုကျတော့ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ သူအဖြစ် မိတ်ဆက်နေပြန်ပြီ။</p> <p> </p> <p>‘အန်တီ့ သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ဆိုရင် မြို့ဖျက်သိမ်းတဲ့ အချိန်မှာ သူသာ ထွက်လာရင် ကျွန်တော့်အတွက် ဘာလုပ်စရာ ကျန်တော့မှာလဲ’</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လမ်းမပေါ်ကို ငွေရောင် ပြိုင်ကား တစ်စီး မောင်းဝင်လာသည်။ ယွမ် တစ်သန်းကျော်တန်တဲ့ ဇိမ်ခံကား ဆိုတာ သေချာ၏။</p> <p> </p> <p> လမ်းပေါ်က အိမ်နီးချင်းတွေ အကုန်လုံး လှည့်ကြည့်ကြပြီး စပ်စုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကားပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားချိန်တွင် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော နတ်သမီးအလား လှပသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ရီချင်းလျန် မှလွဲပြီး ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန်: “စောင့်နေတာ ကြာပြီလား”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်: “သိပ်မကြာသေးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန်: “ကားပေါ်တက်”</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းနဲ့ ချူဟောင်က အန်တီကြီးကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျွန်တော့် ရည်းစားလေ။ အန်တီ့ သမီးကို တခြားသူတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်ပါ။ တာ့တာ”</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>‘တွေ့လား … ငါ့အနေအထားနဲ့ဆို ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် ရှိုးထုတ်လို့ရတယ်’</p> <p> </p> <p>သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ …</p> <p> </p> <p>အန်တီကြီး လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။ ကားထဲက ကောင်မလေးက မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပလွန်း၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ကောင်မလေးကို အရမ်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ … နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ သူမ နာမည်က ဘာပါလိမ့်”</p> <p> </p> <p>ဇိမ်ခံကားလေးက အမြန် မောင်းထွက်သွားပြီး အံ့သြမှင်တက်နေသည် အိမ်နီးချင်းတွေကို ချန်ရစ်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကားထဲမှာတော့ …</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က သူမကိုယ်သူမ ပြင်ဆင်ထား၏။ ဆံပင်တု စွပ်ထားပြီး နေကာမျက်မှန်လည်း တပ်ထားသည်။ သူမက လုံးဝ တခြား လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသော်လည်း သူမရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ အသားအရေနှင့် အမိုက်စား ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဤမျှအထိ ဝတ်စားဆင်ယင်လာသည်ကို မြင်တော့ ချူဟောင်က မလိုအပ်ဘူးဟု ခံစားရပြီး</p> <p> </p> <p>“ဈေးမဝယ်ဘဲ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ခေါင်းယမ်းပြီး</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း၊ ငါ ဈေးမဝယ်ရတာ အရမ်း ကြာနေပြီ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်တိုက်ထဲ ဝင်သွားချိန်တွင် ရီချင်းလျန် အရမ်း ပျော်သွားပြီး သူမမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ၂ နှစ်သာ ကျန်တော့သည်ကို မေ့သွားပုံရ၏။ သူမက ချူဟောင်ကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဈေးစဝယ်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား တစ်ယောက်က တီးတိုးပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p>“နံပါတ်တစ်၊ သခင်မလေး ကုန်တိုက်ထဲ ဝင်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>နံပါတ်တစ်: “အနီးကပ် လိုက်ထား။ အခြေအနေ တစ်ခုခု ရှိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ရောက်လာပြီးကတည်းက ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူများက ကုန်တိုက်ကို ဝိုင်းထားပြီးသားပင်။ သူတို့က သခင်မလေး၏ လုံခြုံရေးကို အချိန်ပြည့် ကာကွယ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ဂါဝန်တစ်ထည် ဝတ်ကြည့်ပြီး ချူဟောင်ရှေ့ကို လျှောက်လာကာ</p> <p> </p> <p>“လှလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်မထောင်ပြကာ</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘာဝတ်ဝတ် လှပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ …”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က သူမရဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည့် မျက်နှာလေးကို မော့ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် နောက်တစ်ထည် သွားလဲချိန်တွင် ချူဟောင်လည်း သူ့အတွက်သူ တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီး အရောင်းဝန်ထမ်း တစ်ယောက် လျှောက်လာပြီး ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ ရည်းစားက အရမ်း လှတာပဲ၊ နာမည်ကြီး မင်းသမီး တစ်ယောက်လိုပဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် စိတ်ထဲကနေ “မကောင်းတော့ဘူး” လို့ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူမကို မှတ်မိသွားပြီလား’</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း … ကတ်လေး လျှောက်ချင်လား။ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ လျှော့ဈေး ရှိပါတယ်” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ငါ ပျော်နေတယ်။ လျှော့ဈေးပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါ မကြိုက်ဘူး။ ဘယ်ဈေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဈေး အတိုင်းပဲ ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်းမလေး လန့်သွားသည်။ ဒီလိုလူမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။ အမျိုးသမီးက အရမ်း ကျက်သရေရှိပုံ ပေါက်နေသော်လည်း အမျိုးသား၏ အဝတ်အစားနဲ့ အသွင်အပြင်က သူ ချမ်းသာတဲ့သူလို့ မထင်ရချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘မန်ဘာကတ် မလိုချင်လည်း နေပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှိုးထုတ်နေရတာလဲ’</p> <p> </p> <p>အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင်ကြည့်ကာ အရောင်းဝန်ထမ်းမလေး နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ်: “သူ မန်ဘာကတ် လိုချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“သူက ရှိုးထုတ်နေတဲ့ ဆင်းရဲသား တစ်ယောက်ပါ။ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ့မှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက နာမည်ကြီး မင်းသမီး ရီချင်းလျန် နဲ့ အရမ်း တူတာပဲ။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါက ရီချင်းလျန် လို့တောင် ထင်မိတော့မလို့”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ်: “အဲဒါ ဟုတ်လို့လား … သူက နာမည်ကြီး မင်းသမီး ရီချင်းလျန် နဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်နိုင်ပါ့မလား … ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ အကြားအာရုံက အင်မတန်ကောင်းလှသည်။ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်၏ တီးတိုး စကားသံတွေက သူ့ဆီကို ရောက်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘တကယ့် အမှိုက်တွေပဲ၊ လူတွေကို အဲဒီလို အထင်သေးနေတာ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ရီချင်းလျန် ထွက်လာပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဟာလေး ထုပ်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းနဲ့ သူမက ဘဏ်ကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး တီးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တွေ့လား … ပိုက်ဆံကို တခြားလူက ရှင်းတာလေ။ သူက ဟန်လုပ်နေတာ သက်သက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ်: “ဟုတ်တယ် မလား … မိန်းကလေးကိုတောင် ပိုက်ဆံ ရှင်းခိုင်းသေးတယ်။ သူလို လူမျိုးတွေကို ငါ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်။ အမျိုးသမီးက ကျွေးမွေးထားတဲ့ ချူဆီလေးလေ။ ပိုင်းလုံးလေးပေါ့”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ရီချင်းလျန် ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ထို အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားနှင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save