Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းမှာ ရောဂါ ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ကြီးမားတဲ့ လက်ကြီး တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လောက်ခြင်းကြောင့် ရီချင်းလျန် လန့်သွားသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ချူဟောင်ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ဘဏ်ကတ်ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက်၊ ပါးစပ်ကို ဆင်ခြင်နော်”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လုံး သိသိသာသာကို လန့်သွားကြသည်။ ချူဟောင်က သူတို့ ပြောသမျှကို အကုန် ကြားသွားတယ် ဆိုတာကို သူတို့ မသိခဲ့ကြဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း</p> <p> </p> <p>“လူတွေကို အထင်သေးတဲ့ ငနွားမ တစ်သိုက်လေ။ မင်းတို့ရဲ့ စကားတွေက လေလည်နေသလိုပဲ။ တဗျစ်ဗျစ်နဲ့ … ငါက မင်းတို့လို လူမျိုးတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က အလျှော့မပေးဘဲ အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပါ။ ရှင် မဝယ်ဘူးဆိုရင် ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်။ ဘယ်သူမှ ရှင့်ကို မတားထားဘူး”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ် က “ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို ဘာပြောလို့လဲ …ရှင် စကားကို ကြည့်ပြောပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း အရောင်းဝန်ထမ်း နှစ် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ</p> <p> </p> <p>“ခုနက ဘယ်သူက ငါ့ကို ချူဆီလေး … ပိုင်းလုံးလေးလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ။ ပြီးတော့ မင်း … ငါက ရှိုးထုတ်နေတယ်လို့ မင်း ပြောတယ် မလား။ ငါက မင်းတို့လို လူမျိုးတွေကို တကယ် ကြည့်မရတာ”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဘာမို့လို့လဲ … တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကလည်း ငွေရှိတဲ့ ယောက်ျားဆိုရင် ချိုချင်တဲ့ ယောက်ချိုတွေချည်းပဲ။ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ မြင့်မြတ်တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြသွားသလို ဒေါသလည်း ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်း အရောင်းမန်နေဂျာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နံပါတ်တစ်၊ နံပါတ်နှစ်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မန်နေဂျာ၊ သူက ကျွန်မတို့ကို ဆဲနေတာ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ရွံရှာစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကို ဆဲတာက ပေါ့သေးတယ်။ မင်းတို့က လူတွေကို အထင်သေးတဲ့ ငနွားမတွေပဲ။ အခု ငါ ဘာမှ မဝယ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ရှင် မဝယ်ရင်လည်း နေပေါ့။ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ခဏလောက် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို အမြန် နားလည်သွားသည်။ သူမက အေးစက်စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မန်နေဂျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာ ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က ဘော့စ် ၏ ဆွေမျိုးဟု ကောလာဟလ ထွက်နေပြီး ပုံမှန်ဆိုရင် ပြဿနာရှာတတ်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ် … ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကိုလည်း တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောသား … ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံ မရှိရင် ဒီလို နေရာမျိုးကို မလာနဲ့။ ပြီးတော့ မိန်းကလေးကိုတောင် ပိုက်ဆံ ရှင်းခိုင်းသေးတယ်။ ရှင့်ကို ပိုင်းလုံးလေးလို့ ခေါ်တာက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ခေါ်တာပါ။ ရှင်က ဘယ်လို လူမျိုးလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး သေချာ အကဲခတ်ကာ အေးစက်စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“မင်းကိုယ်မင်း အရမ်း မိုက်တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား … ဘာလို့ အဲဒီလောက် ဖြူစင်သယောင် ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ။ ကျွတ် ကျွတ်… မင်းဆီမှာ 'ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမယ့် ကံကြမ္မာ' ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ ရောဂါ ရှိနေတယ် မလား … မင်းမှာ ရောဂါ ရှိနေတာကို ဒီက ဘော့စ် သာ သိရင် မင်းကို သတ်ပစ်မလားပဲ”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် လန့်သွားပြီး အနည်းငယ် ပြာယာခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် အမြန် တွက်ချက်လိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ကံဆိုးစေသူ ပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ မင်းက နောက်ထပ် ၃ နှစ်ထက် ပိုမနေရတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က အံ့သြဒေါသထွက်သွားသလို သူ့စကားတွေကြောင့်လည်း လန့်သွားသည်။ သူမ အေကိုက်နေသည်ကို ချူဟောင် သိသွားခြင်းလား … ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူမရဲ့ မျက်နှာထားကို စိုက်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတွက်တာ မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒါ AIDS မလား။ ဟီးဟီး … လူ့အဖွဲ့အစည်းကို လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ အားလုံး လန့်သွားပြီး အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က AIDS ရှိသည်ဟု စွပ်စွဲလာပါက ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားလောက်သော်လည်း အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် က အရမ်းကို ပြာယာခတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူနဲ့ ဝေးဝေးနေကြ။ ဒီတာအိုဆရာကြီး က သတိမပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်။ ရောဂါရှိနေတာက အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကြည့်ရတာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို လက်စားချေဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းနဲ့အတူ နောက်ထပ် လူနည်းနည်းလောက်ကို ရောဂါဖြန့်ပြီး အဖော်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား … ဟမ်”</p> <p> </p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် လုံးဝ ပြာယာခတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလိုအလျောက် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက တုန်ယင်စွာဖြင့် ချူဟောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်… ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း</p> <p> </p> <p>“ငါ လျှောက်ပြောနေလား မပြောဘူးလား ဆိုတာ မင်း အသိဆုံးပါ။ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ရီချင်းလျန် ကို ခေါ်ပြီး လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သည့်အကြည့်တစ်ခု လင်းလက်သွားကာ သူမရဲ့ လက်ထဲတွင် ဆေးထိုးအပ် သေးသေးလေး တစ်ခု ပေါ်လာတောာ့သည်။ အဆိုပါအပ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေကာ ချူဟောင်ကို ထိုးဖို့ သူမက ခုန်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က အဲဒါကို မြင်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချူဟောင်က ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး အမိုက်စား ကန်ချက်ဖြင့် သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲခေါ်လိုက် … ရဲကို မြန်မြန် ဖုန်းဆက်”</p> <p> </p> <p>အရောင်းမန်နေဂျာ အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရဲတွေ ရောက်လာကြပြီး အရောင်းဝန်ထမ်း တစ် ၏ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို သူတို့ ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ တကယ်ပဲ AIDS ရှိနေပြီး လူ ၇ ယောက်ကိုတောင် ကူးစက်စေခဲ့ပြီ၊ အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်က ဒီက ဘော့စ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ထဲက လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် လည်း သူမရဲ့ ပါးစပ်လေးကို အုပ်ကာ ချူဟောင်ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ’</p> <p> </p> <p>“နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ” ရီချင်းလျန် က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာအလုပ်လုပ်လဲ ဆိုတာ နင် မေ့သွားပြီလား … သရဲဖမ်းတာ အပြင် ငါက ဗေဒင်လည်း ဟောတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက အထီးကျန်ကြယ်အဖြစ် ကံကြမ္မာ ပါလာတယ်။ နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အသွင်အပြင် ရှိပြီး သေရင် သေချာပေါက် ငရဲကို သွားရမယ့်သူ ဆိုတာ ငါ သိတယ်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် အံ့သြသွားသည်။ ဒီလို ဗေဒင်ဟောတာမျိုး ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာမို့ သူမက</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို လူတွေ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို နင် မသိဘူးပေါ့?” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် ခေါင်းယမ်းပြီး</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလောက်ကြီးတော့ အပိုမလုပ်ပါနဲ့။ ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာ တွက်ချက်ခြင်း ပညာရပ်လေ … ငါက အကြမ်းဖျင်း အခြေအနေတွေကိုပဲ သိတာပါ။ တချို့လူတွေကိုတော့ တွက်လို့ မရဘူး၊ နင့်လိုမျိုးပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် က ချူဟောင်ကို သူမအတွက် ဗေဒင်တွက်ပေးဖို့ တောင်းရန်ကြံစည်လိုက်သော်လည်း သူ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရဲတွေက လက်ထိပ်ခတ်ထားသည့် ထိုအမျိုးသမီးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာကာ ချူဟောင်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး …</p> <p> </p> <p>“ငါ သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် နင့်ကို အလွတ်မပေးဘူး” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ရဲအရာရှိဆီကနေ ရုန်းထွက်ကာ အထပ်မြင့် မှန်ပလက်ဖောင်း ပေါ်ကနေ ခုန်ချသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲကြေသွားပြီး သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က လျှောက်သွားပြီး ပြုတ်ကျသေဆုံးသွားသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး ယင်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာနေ၏။</p> <p> </p> <p>‘သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က ပြောင်းလဲနေတာလား … ဒါက လက်စားချေ သရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်လာမယ့် လက္ခဏာပဲ’</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် လန့်သွားသည်။ လက်စားချေ သရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်ပေါ်လာတာကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသရဲက ချူဟောင်ကို ရက်စက်သည့် မျက်နှာထားနှင့် တစ်ချက် ကြည့်ပြီး အပြင်ကို ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ဆာဒါကို ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး “လိုက်စမ်း” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမျိုးသမီးက အဆောက်အဦးထဲက ထွက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သို့သော် ရီချင်းလျန် က အတော်လေး ကြောက်နေသည့်အတွက် ချူဟောင်က သူမကို ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဒိတ် က သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အရမ်း စိတ်ပျက်သွားစေပြီး သူတို့က သေချာပေါက် ဆက်ပြီး မဒိတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က သူမအတွက် အန္တရာယ်ကင်း ကျောက်စိမ်းလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးပြီး</p> <p> </p> <p>“ဒါလေးကို ဝတ်ထား။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက လက်စားချေ သရဲ ဖြစ်သွားပြီ။ သူမက ငါ့အစွမ်းကို သိပြီး နင့်နောက်ကို လိုက်လာမှာ စိုးလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ တုန်ယင်သွားပြီး အားနည်းသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချူဟောင် … အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ခေါင်းယမ်းပြီး ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အဲဒါက လက်စားချေ သရဲလေး တစ်ကောင်ပါ။ ငါက နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ မိုးခေါင်မိစ္ဆာ ကိုတောင် ရှင်းခဲ့ဖူးတာပဲ။ ငါနဲ့ မတိုးစေနဲ့၊ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သူ့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သော်လည်း ရီချင်းလျန် က တော်တော်လေး ကြောက်နေမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က ထိုမိန်းမကို စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ဆဲလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ မင်းကို ဖမ်းမိရင်၊ မင်း မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်သွားစေရမယ်’</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အရင်က သူ ဖမ်းထားခဲ့သည့် ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို သတိရသွားကာ ဒီည သူမကို သေချာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ကို ပြန်ပို့ပေးပြီးနောက် ချူဟောင် ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်တွင်</p> <p> </p> <p>“ချူဟောင် … မ… မပြန်ပါနဲ့လား။ ငါ ကြောက်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် လန့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ရယ်မောကာ</p> <p> </p> <p>“အိုကေလေ”</p> <p> </p> <p>ရီချင်းလျန် ၏ မျက်နှာ ရဲသွားပြီး သူမက</p> <p> </p> <p>“နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ … ငါ ကြောက်လို့ ငါ့အနားမှာ နေပေးပါလို့ ပြောတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် စဉ်းစားလိုက်၏။ လက်စားချေ သရဲ က ဒီည လာလောက်သည်။ ဒါက သူမကို ရှင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“နင် ဗိုက်ဆာနေပြီလား … ငါ ညစာ သွားချက်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဟောင် အံ့သြသွားပြီး “နင် ဟင်းချက်တတ်တယ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"><br /> ***</p>


Save