Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​ခုနစ်ရက်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဓားအကြမ်းထည်မှာ ပုံပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေရင်း ပြုံးလိုက်မိပြီး “ဖန်ဆင်းရှင်လက်ဝါး... အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း” ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအခါ ဓားအကြမ်းထည်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဓားသွန်းလုပ်နေသော အိုးယဲ့ဇီမှာ မိမိ၏ မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “ခုနစ်ရက်နဲ့ ခုနစ်ည မအိပ်မနေ ကြိုးစားလိုက်တာ... နောက်ဆုံးတော့ ဓားအကြမ်းထည်လေး ပုံပေါ်လာပြီပဲ။ ငါ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ၊ အရင်နားမှ ဖြစ်မယ်။ နားပြီးရင်တော့ နတ်လက်နက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ရတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူက ဓားအကြမ်းထည်ကို ဓားသွန်းခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် ထိုဓားမှာ မာကျောသော ဓားသွန်းခုံကို တို့ဟူးတုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ အလယ်တွင် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အိုးယဲ့ဇီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး “ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဒီဓားသွန်းခုံကို အမာဆုံး ပစ္စည်းတွေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားအကြမ်းထည်လေးက ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရတာလဲ။ ဓားသွန်းခုံကပဲ ပျက်စီးနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>​ သူက တူဖြင့် ထုရိုက်ကြည့်သော်လည်း ဓားသွန်းခုံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ခိုင်ခံ့နေဆဲပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဓားအကြမ်းထည်ကို ဆွဲနှုတ်ကာ ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားမှာ ဓားသွန်းခုံထဲသို့ တစ်ဆုံး မြုပ်ဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မဖြစ်နိုင်တာ” အိုးယဲ့ဇီက အားဖြင့် ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွန်းခုံကြီးတစ်ခုလုံးကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အိုးယဲ့ဇီမှာ တစ်ဖန် ရူးသွပ်သွားပြန်ကာ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာ” ဟုသာ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိမိကိုယ်မိမိ သံသယဝင်နေသော အိုးယဲ့ဇီကို ကြည့်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်က ခိုးပြုံးလိုက်ကာ ကျားဖြူတောင်တန်းရှိ မိုယုယန်ထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။ မိုယုယန်မှာ အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမမှာ ခရီးသွားရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ” သူ၏ အသံမှာ လေထဲမှတစ်ဆင့် ပျံလွင့်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က အရိုအသေပေးရင်း “ဒီနေရာမှာ ဘာမှမရှိတော့ ရေရှည်နေရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ။ ဒါကြောင့် တောင်အောက်ဆင်းပြီး လိုအပ်တာလေးတွေ ဝယ်မလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်တာပဲ... မင်းကို ဒီလိုနေရာမှာ နေခိုင်းမိတာ... ငါ မင်းအပေါ် အားနာမိတယ်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဟုတ်တာ စီနီယာ၊ ဒီမှာက ဘာမှမရှိပေမဲ့လည်း အေးချမ်းပြီး ဆိတ်ငြိမ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာက ကျွန်မကို သိုင်းပညာတွေ သင်ပေးနေတာဆိုတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်မိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်အားရသွားသည်။ မိုယုယန်သည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှ အောင်မြင်မှုရနေသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့်လည်း မကင်းကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က မိုယုယန် လွယ်ထားသော ဓားတွင် အဖုအချိုင့်များ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ “မင်းရဲ့ ဓားက ပျက်စီးနေပြီလား”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က သူမ၏ ဓားကို မြှောက်ကြည့်ကာ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်မနဲ့အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ရန်သူပေါင်းများစွာကို သုတ်သင်ခဲ့တဲ့ ဓားပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ပျက်စီးသွားတာကြောင့် အစွမ်းတွေလည်း အများကြီး လျော့နည်းသွားပြီ။ အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် တောင်အောက်ဆင်းရင်း ဓားသွန်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ပြင်ခိုင်းမလို့ပါ။ တကယ်လို့ ပြင်လို့မရရင်လည်း အသစ်တစ်လက် ဝယ်ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ “အဲဒီလို ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ မင်းကို ဓားတစ်လက် ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် သူအဆင့်မြှင့်တင်ထားသော နတ်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ သူမထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဖမ်းလိုက်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က နတ်ဓားကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမက ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရာ ဓား၏ အစွမ်းမှာ အံ့မခန်း ပြင်းထန်လှပြီး ကျောက်တုံးများကို တို့ဟူးကဲ့သို့ လှီးဖြတ်နိုင်ရုံသာမက သူမ၏ အတွင်းအားကိုလည်း ပိုမိုအားကောင်းစေသဖြင့် မိမိထက် အဆင့်မြင့်သော ပြိုင်ဘက်ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ကောင်းကင်အဆင့်ရှိသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ဤဓားဖြင့် အနည်းဆုံး အကွက်အချို့ကို ခုခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်မှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် “စီနီယာ... ဒါက နတ်ဓားပဲ။ ဒီဓားက တန်ဖိုးကြီးလွန်းလို့ ကျွန်မ မယူရဲပါဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “နတ်ဓားတစ်လက်လေးသာသာပါပဲ၊ ငါ့မှာ ဒီလိုဓားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ယူထားလိုက်ပါ” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ နတ်ဓားဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တိုင်း မရှိမဖြစ် လိုချင်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကတွင် ကောင်းကင်အဆင့် ရာနှင့်ချီရှိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော နတ်လက်နက် ပိုင်ဆိုင်သူမှာ တစ်ဆယ်ဂဏန်းမျှသာ ရှိသဖြင့် မည်မျှ ရှားပါးကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ‘ဒါကြောင့် စီနီယာက ငါ စိတ်အေးအောင် တမင် ပြောနေတာပဲ ဖြစ်မှာ’</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် မိုယုယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ‘ဒီဓားက စီနီယာ ကိုယ်တိုင် သုံးခဲ့တဲ့ ဓားများလား။ စီနီယာက ငါ့ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဓားကို ပေးတယ်ဆိုတော့... ငါ့အပေါ် ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်များ ရှိနေတာလား...’</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန် စဉ်းစားရင်း ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလာကာ “စီနီယာ... ဒီဓားမှာ နာမည်ရှိလားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မရှိဘူး၊ မင်းနှစ်သက်တဲ့ နာမည် ပေးလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါဆိုရင်တော့... ‘ကတိသစ္စာဓား’ လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ” ပြောပြီးသည်နှင့် မိုယုယန်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးရောင်လွှမ်းသကဲ့သို့ နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာတော့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း မိုယုယန် တစ်ခုခုကို အထင်လွဲနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် လျိုဝမ်ချင်းမှာ နန်းတော်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမက လင်းပိုင်ဖန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မအမေ ကျန်းမာရေး ကောင်းလာပါပြီ။ အခုဆိုရင် မတ်တပ်တောင် ရပ်နိုင်နေပြီ။ ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေအားလုံးက ပြန်ပြီး ကောင်းမွန်လာတဲ့ လက္ခဏာတွေ တွေ့ရတယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် အနှစ် (၃၀) လောက်တောင် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ဦးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ “ဒါ တကယ် ဝမ်းသာစရာ သတင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်...”</p> <p> </p> <p>​ လျိုဝမ်ချင်းမှာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် “ကျွန်မ အရင်ကလည်း ဒီဆေးကိုပဲ တိုက်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ကောင်းလာတာလဲဆိုတာ ထူးဆန်းမနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမကို ပေးထားသော ဆေးများကို သူက အဆင့်မြှင့်တင်ပေးထားသဖြင့် အာနိသင် ပိုထက်မြက်နေခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ငါကိုယ်တော် အကြောင်းရင်းကို သိတယ်” လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘာကြောင့်လဲ အရှင်” လျိုဝမ်ချင်းက အဖြေကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါကတော့ ‘မင်္ဂလာသတင်းရှိရင် စိတ်ရွှင်လန်းတယ်’ ဆိုတဲ့အတိုင်းပေါ့။ မင်းနဲ့ ငါကိုယ်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခင်နေကြတာကို မြင်တော့ မင်းအမေလည်း စိတ်ထဲက အလေးအပင်ကြီး လျော့ကျသွားပြီး စိတ်ချမ်းသာသွားတာပေါ့။ စိတ်ချမ်းသာတော့ ရောဂါကလည်း အလိုလို ပျောက်ကင်းသွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ “တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလား” လျိုဝမ်ချင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ သူမအမေမှာ မကြာသေးမီက တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမနှင့် အရှင်မင်းကြီးကို အတူတူမြင်ရလျှင် သူမအမေ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မှေးစင်းနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ တွေးမိကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးများ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က “မင်းအမေ ရောဂါ အမြန်ဆုံး အပြီးတိုင် ပျောက်ကင်းသွားတာကို မြင်ချင်လား”</p> <p> </p> <p>​ “မြင်ချင်တာပေါ့၊ ဒါ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ပဲလေ”</p> <p> </p> <p>​ လျိုဝမ်ချင်းမှာ ခေါင်းကို အထပ်ထပ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “အရှင်မင်းကြီးမှာ... သင့်တော်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>​ “ရှိတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က လျိုဝမ်ချင်း၏ အနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို အမြန်ဆုံး ကျင်းပလိုက်ရအောင်လေ။ ဒီလို မင်္ဂလာသတင်းမျိုးက မင်းအမေရဲ့ ရောဂါကို ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားစေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ လျိုဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းသွားပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ “အရှင်မင်းကြီး... ဒါမျိုးကို မနောက်ပြောင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ အမေဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်္ဂလာပွဲ ကိစ္စကတော့... နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမမှာ လန့်ဖျပ်သွားသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောရင်း “မင်း ငါ့ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ‘ဖန်ဆင်းရှင်လက်ဝါး’ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးခြားဆန်းပြားမှု အမျိုးမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဟာသများ၊ စနောက်မှုများဖြင့်သာ လှည့်ပတ်ပြောဆိုကာ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မည်သူကမျှ ဤထူးခြားမှုများမှာ သူနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ရိပ်မိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ အင်ပါယာ မြေပုံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်သစ်များအောက်တွင် မဟာရှနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ပြောင်းလဲကာ တိုးတက်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ များမကြာမီမှာပင် အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ခဲ့သော ‘အင်ပါယာအဖြစ် တည်ထောင်ခြင်း’ ခမ်းနားထည်ဝါသော မဟာအခမ်းအနားကြီးသို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save