Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​ဤပွဲမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ကျင်းပသော ပွဲတော်ဖြစ်သဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်က ပြည်သူအားလုံး အတူတကွ ပျော်ရွှင်ဆင်နွှဲနိုင်ရန် သုံးရက်တိုင်တိုင် အစိုးရရုံးပိတ်ရက်အဖြစ် ကြေညာပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော မဟာအခမ်းအနားကြီး ကျင်းပသည့်နေ့တွင် မြို့တော်တစ်ဝိုက်ရှိ ပြည်သူ အပေါင်းတို့သည် နိုင်ငံ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင် တွေ့ရှိနိုင်ရန် တစ်ခဲနက် တိုးဝှေ့လာကြတော့သည်။ အခြားနိုင်ငံများနှင့် အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များလည်း တက်ရောက်ခဲ့ကြသဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် လူတို့ ပုခုံးချင်း တိုက်မိမတတ်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “လူတွေ အများကြီးပဲနော်”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါပေါ့... ဒီနေ့က မဟာရှနိုင်ငံတော် အင်ပါယာနိုင်ငံ တစ်ခုအဖြစ် တည်ထောင်တဲ့နေ့လေ၊ ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရခဲတဲ့ အခမ်းအနားကြီးပဲ။ ဘယ်သူကများ လက်လွှတ်ခံချင်ပါ့မလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်ပဗျာ... ငါမှတ်မိသေးတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မဟာရှနိုင်ငံဟာ တိုင်းပြည်လေးတစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတော့ မဟာနိုင်ငံကြီး ဖြစ်လာတယ်၊ မနှစ်ကကျတော့ မင်းဆက်နိုင်ငံတော်ကြီး ဖြစ်လာပြီး အခုဆိုရင် အင်ပါယာကြီး တစ်ခုတောင် ဖြစ်နေပြီ။ မဟာရှနိုင်ငံက တကယ်ကို တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် မမှတ်မိနိုင်အောင်ကို ပြောင်းလဲတိုးတက်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “နိုင်ငံက ပြောင်းလဲနေသလို ငါတို့ဘဝတွေလည်း ပြောင်းလဲလာတာပေါ့။ မှတ်မိသေးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ငါဟာ အိမ်မရှိ၊ ရာမရှိ၊ မိန်းမမရှိတဲ့ သူတောင်းစားဘဝ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်မှာတော့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ရလာတယ်။ မနှစ်ကတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ဇနီးသည်လေးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတယ်။ အခုဆိုရင် ငါ့မိန်းမမှာ ရင်သွေးလေးတောင် ရနေပြီ... ဟားဟားဟား…”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်တယ်ဗျာ... ဒီသုံးနှစ်တာက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။ အရင်က မမျှော်မှန်းရဲခဲ့တာတွေ အခုတော့ တကယ်ဖြစ်လာပြီ။ ဒီလို တိုးတက်စည်ပင်နေတဲ့ တိုင်းပြည်မှာ လူဖြစ်ရတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ မဟာရှနိုင်ငံကြီး ထာဝရ စည်ပင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ငါလည်း အတူတူပါပဲ၊ မဟာရှနိုင်ငံကြီး ထာဝရ တည်တံ့ခိုင်မြဲပါစေ၊ ထာဝရ ဝပြောပါစေ”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်သည်လည်း ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မူလက သူမသည် တောင်အောက်ဆင်းပြီး လိုအပ်တာလေးတွေ ဝယ်ယူကာ သိုင်းပညာဆက်လက် လေ့ကျင့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မဟာရှနိုင်ငံက အင်ပါယာ တည်ထောင်တော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခရီးဝေးမှ တမင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ အင်ပါယာတစ်ခုမှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွန်းတတ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ရာစုနှစ်တစ်ခုစာ အခမ်းအနားကြီးကို သူမ မလွဲမသွေ မြင်တွေ့ချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ စည်ကားလှသော လမ်းမထက်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း သူမက “လူတွေကတော့ အများကြီးပါပဲလား” ဟု မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် အခြားသော အခမ်းအနားကြီးများစွာကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ စည်ကားလှပသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ မြို့တော်တစ်ခုလုံး လူပင်လယ် ဝေနေတော့သည်။ အကယ်၍ နန်းတွင်းစစ်သည်များက စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းမပေးထားပါက ဤနေရာသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲနှင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “လူကများတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက်ပြောလာသည်။ “ဒါက ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ကြုံရမယ့် မဟာရှအင်ပါယာ တည်ထောင်ပွဲလေ။ လူတိုင်းက ကိုယ်တိုင်မြင်ချင်ကြတာပေါ့၊ လူတစ်သက်သာမှာ ဘယ်သူက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်နေနိုင်ပါ့မလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်ပါရဲ့” မိုယုယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ရောက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ အခြားသူများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မိုယုယန်က “မဟာရှဧကရာဇ်က တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ အင်ပါယာနိုင်ငံတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အရပ်မျက်နှာအသီးသီးက ဂုဏ်ပြုမှုကို ရယူနိုင်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ဧကရာဇ်တွေရဲ့ သမိုင်းစာမျက်နှာမှာ တောက်ပတဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခု ကျန်ရစ်မှာ သေချာတယ်” ဟု သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် လူပင်လယ်ကြီးကြားတွင် လျှောက်ကာ ကြည့်ရှုရင်း အတွေးများ နယ်ချဲ့နေမိသည်။ ဤမျှထိ လူများလှသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်းမှ လူများနှင့်များ ဆုံမိလေမလား။</p> <p> </p> <p>​ ‘ဟွန့်’ ဆုံခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူမအနေဖြင့် မနိုင်ရင်တောင် လွတ်အောင် ပြေးနိုင်သည်။ တာအိုဂိုဏ်းက လူတွေအနေနဲ့လည်း ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး’ ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ မသိစိတ်ဖြင့် လူအုပ်ကြားတွင် မျောပါရင်း နန်းတော်ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုကွင်းပြင်ကြီးသည် လူပေါင်း တစ်သန်းခန့် ဆံ့သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူများမှာ ကြပ်ညပ်နေသဖြင့် တိုးဝင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ သူမက ခြေဖျားထောက်ကြည့်သော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးပေ။ သိုင်းပညာသုံးကာ အပေါ်မှ ကြည့်ရန် စဉ်းစားမိသော်လည်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို သိုင်းပညာ အသုံးပြုခွင့် တားမြစ်ထားသည်။ အကယ်၍ သိုင်းပညာသုံးမိပါက မဟာရှနိုင်ငံကို စိန်ခေါ်ရာရောက်ပြီး အရေးယူခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူမတွင် အရည်အချင်းရှိသော်လည်း မလိုအပ်ဘဲ ဒုက္ခမရှာလိုပေ။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် နန်းတော်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ တံခါးငယ်လေးမှ လူအတော်များများ ဝင်သွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက စဉ်းစားရင်း လျှောက်သွားလိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုသူမှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမကို သတိထားကြည့်ကာ “ဒီဘက်က ဝင်လို့မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “စောစောက လူတွေ အများကြီး ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်လို့ပါ” ဟု မိုယုယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေအတွက် လမ်းကြောင်းလေ။ ဖိတ်စာရှိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ရှိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး အနီးကပ် ကြည့်ရှုခွင့်ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ “ဒီလောက်ဆိုရင် ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုသူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးက အင်ပါယာချီအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်စေမတတ် ပြင်းထန်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုပျော့ပြောင်းသွားကာ “ရပါတယ်... ကြွပါခင်ဗျာ” ဟု လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ကျေးဇူးပါ” မိုယုယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမ အတွင်းသို့ အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးမှ နောက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးဝင်နေတော့ စိတ်မပူဘူးလား။ အတွင်းမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီးရှိနေပြီး ရန်ငြိုးတွေလည်း ရှိနေကြမှာပဲ၊ သူတို့တွေ ဆူပူအောင် လုပ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ ထိုသူက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “ဟက်... စိတ်မပူပါနဲ့။ အထဲရောက်ရင် ဘာလို့ မဆူပူရဲသလဲဆိုတာ သင် နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်လည်း အတွေးများစွာဖြင့် ဆက်ဝင်လာခဲ့ရာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ပင် မပြည့်ခင်မှာပင် ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် လူအတော်များများ ရှိနေပြီး အများစုမှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၃၀၀ ကျော်နှင့် ကောင်းကင်အဆင့် ၂၀ ကျော် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤမျှ ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းမျိုးကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကောင်းကင်ခန်၏ ဂူဗိမာန် ပေါ်ထွက်လာစဉ်က ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်များရော၊ ကောင်းကင်အဆင့် ဆရာကြီးများပါ အားလုံး ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ မဟာရှနိုင်ငံ၏ ကောင်းကင်အဆင့် သုံးဦးစလုံး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့အပြင် လူတိုင်းကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ ထိုကောင်းကင်အဆင့် သုံးဦးစလုံး၏ လက်ထဲတွင် နတ်လက်နက် တစ်လက်စီ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နတ်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဦးသည် ထိပ်သီး ကောင်းကင်အဆင့် ဆယ်ဦးစာရင်းထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသုံးဦး ပူးပေါင်းလိုက်ပါက အခြား ကောင်းကင်အဆင့် ငါးဦး၊ ခြောက်ဦးကို အသာအယာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့အပြင် ခန်းမ၏ မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် မဟာရှနိုင်ငံ၏ တိုင်းပြည်စောင့် နတ်ဓားဖြစ်သော 'ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓား' က လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။ ၎င်းက အသိဉာဏ်ရှိနေသကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုယုယန်သည် ထိုနတ်ဓားထံမှ သေစေနိုင်လောက်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်း၏အစွမ်းမှာ ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်အဆင့်  သိုင်းပညာရှင်များထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤနေရာရှိ လူများ ဘာကြောင့် အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေကြသလဲဆိုတာကို မိုယုယန် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်အဆင့် သုံးဦး၊ မဟုတ်သေးဘူး... အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဓားကိုပါ ထည့်တွက်လျှင် လေးဦး ဖြစ်သွားချေပြီ။ ဤမျှအင်အားက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။ ဤပေါင်းစပ်မှုမျိုးဖြင့် အခြား ကောင်းကင်အဆင့် ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးကိုပင် အေးအေးဆေးဆေး ရင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။ လောကကြီးမှာ ဘယ်သူကများ ဤမျှအင်အားမျိုးကို စုစည်းနိုင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​ “မဟာရှနိုင်ငံက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေတာပဲ” မိုယုယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးပြီး ဒေါသသံပါသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မိစ္ဆာမ... နင်က ဒီကိုတောင် လာရဲသေးတာလား”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုဂိုဏ်းမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကို ယခင်က လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးသော တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ကမ္ဘာကြီးက ကျဉ်းလိုက်တာ။ ရှင့်လို တာအိုလူအိုကြီးတောင် လာနိုင်သေးတာပဲ၊ ကျွန်မက ဘာလို့ မလာနိုင်ရမှာလဲ” မိုယုယန်က စိန်ခေါ်သလို ပြောလိုက်ရင်း သူမ၏ လက်ကလည်း လင်းပိုင်ဖန် ပေးထားသော 'ကတိသစ္စာဓား' ၏ လက်ကိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒီမိစ္ဆာမကတော့...” တာအိုဆရာကြီးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ မိုယုယန်ဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားတော့မည့်အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ရပ်လိုက်ကြစမ်း၊ အခုက အခမ်းအနားကြီး စတော့မှာ၊ သင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေပဲ။ ပြဿနာ မရှာကြပါနဲ့” ဓားအဘိုးအို၊ လှံနတ်ဘုရားနှင့် ဟန်တာ့ရှန်တို့က ထိုနှစ်ဦးကြားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ တားဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားမှာလည်း ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျံသန်းလာကာ ၎င်း၏ ဓားဦးကို တာအိုဆရာကြီးဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ တာအိုဆရာကြီး၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အကယ်၍ သူသာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ခေါင်းပြတ်သွားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် စုန့်ယွိဖေးကလည်း အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ “ဦးလေး... ဒီနေ့တော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ” ဟု ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ တာအိုဆရာကြီးမှာလည်း မျက်နှာပန်းလှအောင် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ လေသံလျှော့လိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ မဟာရှနိုင်ငံကို ထောက်ထားပြီး ဒီနေ့တော့ ဒီမိစ္ဆာမကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ။ ငါတို့ရဲ့ ရန်ကြွေးကိုတော့ နောက်မှပဲ ရှင်းကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ မဟာဆရာကြီးကို မကြောက်သော်လည်း ဤနေရာမှာ မဟာရှနိုင်ငံ၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားပါက သူမအတွက်လည်း ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save