Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​ထိုစဉ်မှာပင် တစ်ယောက်က ဟစ်အော်ကြေညာလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာရှိသော အချိန်တော်သို့ ဆိုက်ရောက်လာလေပြီ၊ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို တရားဝင် စတင်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် ဧည့်သည်တော်များကို ဦးဆောင်ကာ ခမ်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ပလ္လင်ထက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ လီလင်းဖူ၏ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ကောင်းကင်နတ်မင်း၊ မြေစောင့်နတ်မင်းနှင့် ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့အား ပူဇော်ပသခြင်း အခမ်းအနားကို ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ကျင်းပလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုသို့ ပူဇော်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး နေရောင်ခြည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် တိမ်တိုက်များကြားမှ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စူးရှတောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လင်းပိုင်ဖန်ထက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားလွန်းလှသဖြင့် လူအများမှာ အံ့အားသင့်ကာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါ... နောက်ထပ် မင်္ဂလာနိမိတ်တစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက အရှင်မင်းကြီးကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ကောင်းချီးပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ငါတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်က တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သားတော်ပဲ”</p> <p> </p> <p>​ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ မင်္ဂလာနိမိတ်မျိုးကို သူတို့ မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို စတင်တည်ထောင်စဉ်ကလည်း ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် နိမိတ်များ ပေါ်ထွန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနိမိတ်များအတိုင်းပင် နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် မဟာရှနိုင်ငံသည် ရာသီဥတု သာယာဝပြောပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် အင်ပါယာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အင်ပါယာတည်ထောင်ချိန်တွင်လည်း နိမိတ်ကောင်းများ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသည် သူတို့၏ ဧကရာဇ်ကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်နေဦးမည်ဟု ပြည်သူများက ယုံကြည်သွားကြပြီး ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”</p> <p> </p> <p>​ “မဟာရှအင်ပါယာကြီး ထာဝရ တည်တံ့ပါစေ”</p> <p> </p> <p>​ အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသော ဧည့်သည်တော်များမှာလည်း ထိုထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ... မဟာရှနိုင်ငံက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံနေရတာလား”</p> <p> </p> <p>​ “ ရှေးယခင်က ဘယ်ဘုရင်မှ အင်ပါယာ တည်ထောင်ချိန်မှာ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ နိမိတ်မျိုး မကြုံဖူးကြဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါကို ကြည့်ရင် မဟာရှနိုင်ငံက ဒီနိမိတ်တွေနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ နှင်းကပ်ဘေး၊ ကျိုင်းကောင်ဘေးတွေကနေ လွတ်ကင်းခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်က အေးချမ်းသာယာနေတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>​ လူအများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်ပြုံးလိုက်မိသည်။ အမှန်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန်နှင့် ပြည်သူတို့၏ ကြည်ညိုမှုကို ရရှိရန် သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရင်ခုန်စရာ အစီအစဉ်များက ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​ ခဏအကြာတွင် လူအများမှာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... အဲ့ဒါ ဘာတွေလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “အမည်းစက်တွေ အများကြီးပဲ၊ ငါတို့ဆီကို အမြန် ပျံလာနေကြတာ”</p> <p> </p> <p>​ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါမှ ထိုအရာများမှာ ငှက်အုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို အားလုံး သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ထိုငှက်အုပ်သည် နန်းမြို့တော်အထက်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ကို ဗဟိုပြုကာ စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါ... ဒါက ‘ငှက်အပေါင်းတို့ ဖီးနစ်ထံ ခစားခြင်း’ ပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “တိရစ္ဆာန်တွေတောင် အရှင်မင်းကြီးကို လာရောက် ဂါရဝပြုနေကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ ထိုမြင်ကွင်းသည် ကြည့်ရှုသူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ မှတ်တမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။ အခမ်းအနား အစီအစဉ်အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်က ခန့်ညားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒီနေ့ကစပြီး မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို ‘မဟာရှအင်ပါယာ’ လို့ အမည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ၊ ငါကိုယ်တော်ကတော့ မဟာရှအင်ပါယာရဲ့ ပထမဆုံး ဧကရာဇ် ဖြစ်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ “မဟာရှအင်ပါယာကြီး ထာဝရ စည်ပင်ဝပြောပါစေ၊ အဓွန့်ရှည် တည်တံ့ပါစေ”</p> <p> </p> <p>​ လူအပေါင်းကလည်း တညီတညွတ်တည်း လိုက်လံ ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ အင်ပါယာ တည်ထောင်ခြင်း အခမ်းအနားကြီးသည် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဧည့်သည်တော်များကို နန်းတွင်းရှိ စားသောက်ပွဲကြီးဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုပွဲ၌ လူတိုင်း သတိထားမိသည်မှာ မဟာရှသည် အင်ပါယာသစ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အုတ်မြစ်မှာ အင်ပါယာဟောင်းများထက်ပင် သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် ဝိုင်အမျိုးမျိုးမှာ အပြင်လောကတွင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော အရသာထူးကဲလှသည့် အရာများ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “အားလုံးပဲ အားမနာတမ်း စားသောက်ကြပါ၊ ငါကိုယ်တော်က အားလုံးကို ဂုဏ်ပြုပြီး သောက်ပါရစေ” လင်းပိုင်ဖန်က ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ကျေးဇူးတော် အနန္တပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p> </p> <p>​ အရက်သောက်ပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “ကခုန်ဖျော်ဖြေတာတွေကို ဆက်လုပ်ကြစေ” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ စားသောက်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲနေစဉ်အတွင်း မိုယုယန်သည် လင်းပိုင်ဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချိုင်ယွီရှင်းက လင်းပိုင်ဖန်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ဟိုအမျိုးသမီး မိုယုယန်ကို ကြည့်ပါဦး၊ အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေတာ။ သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေသလား မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “မထူးဆန်းပါဘူး၊ ဒါက သဘာဝပဲလေ” လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “သဘာဝ? ဘာကို ပြောတာလဲ” ချိုင်ယွီရှင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က အနည်းငယ် ဘဝင်မြင့်ဟန်ဖြင့် “ဒီလောကမှာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ချောမောမှုကို ရင်မခုန်တဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာ မရှိဘူးလေ။ သူ ငါ့ကို ငေးကြည့်နေတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ သူက အမြင်ရှိလို့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ “အရှက်မရှိလိုက်တာ” ချိုင်ယွီရှင်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူတို့နှစ်ယောက် မသိလိုက်သည်မှာ မိုယုယန်သည် အကြားအာရုံ အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် သူတို့ပြောသမျှကို အကုန်ကြားနေရခြင်းပင်။ သူမကလည်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် “အရှက်မရှိလိုက်တာ” ဟု လိုက်လံ ရေရွတ်ရင်း မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save