Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> ​စားသောက်ပွဲကြီးကို တော်တော်ကြာအောင် ဆင်နွှဲခဲ့ပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ အံ့ဩဘနန်း ဖြစ်ရပ်များကို ရင်ထဲစွဲလန်းစွာဖြင့် ပြန်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ဇီလျိုလီသည် ယောင်ယောင်၏ နန်းဆောင်၌ပင် တစ်ညအိပ် တည်းခိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>  ယောင်ယောင်သည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ကြင်ယာတော်အဖြစ် တရားဝင် လက်ထပ်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း လူတိုင်းက သူမကို ထိုသို့ပင် သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် နန်းတွင်း၌ သူမအတွက် သီးသန့်နန်းဆောင်တစ်ခု စီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် ဇီလျိုလီသည် ခရမ်းရောင် ညဝတ်အင်္ကျီကို လဲလှယ်ထားပြီး ဆံပင်အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ဖယ်ရှားထားရာ သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံနွယ်များက ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲဖြာကျနေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်မှ ခက်ထန်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်ပြီး နူးညံ့မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ယောင်ယောင်... ဒီကိုလာဦး၊ ဆရာ မေးစရာရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ဆရာ... နောက်ကျနေပြီလေ၊ အိပ်ရအောင်နော်။ မနက်မှ မေးလို့မရဘူးလား” ယောင်ယောင်မှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သန်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရင်လာဦး၊ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောမှာပါ” ဇီလျိုလီက အတင်းခေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်လာပြီး “ဆရာ... ဘာမေးမလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>​ ဇီလျိုလီက ယောင်ယောင်၏ ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း စနောက်သည့်လေသံဖြင့် “ယောင်ယောင်... သမီးနဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ ကြောင်သွားပြီး “ဘယ်အဆင့်လဲဆိုတာ ဘာကို  ပြောတာလဲ... ဆရာ ပြောတာကို ကျွန်မ နားမလည်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “ဆရာ မေးတာက သမီးတို့နှစ်ယောက် တစ်အိပ်ရာတည်း အတူတူ အိပ်ဖူးပြီလားလို့”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်း နီရဲသွားပြီး အိပ်ချင်စိတ်များလည်း ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူမက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် “ဆ-ဆ-ဆရာ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူက... ဘယ်သူက သူနဲ့ အတူအိပ်မှာလဲ။ သူက အိပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ ဇီလျိုလီက စိတ်တိုဟန်ဖြင့် ယောင်ယောင်၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ရင်း “ယောင်ယောင်... သမီး ဆရာ့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်နေတာလား။ ဆရာက သမီးကို တစ်နှစ်အချိန်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါတောင် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံနေတုန်းလား”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင် : “   ”</p> <p> </p> <p>​ သူမ၏ ဆရာက သူမကို အရှင်မင်းကြီးနှင့် တကယ်ကြီး အတင်းနီးစပ်အောင် တွန်းပို့နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ယောင်ယောင်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး “ဆရာ... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒါမျိုး ပြောနိုင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါမျိုး မပြောလို့ ဘာပြောရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ ဇီလျိုလီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် “သမီးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် စိတ်ရှိနေကြတာပဲ၊ ဘာလို့ အမြန် အတည်မပြုကြတာလဲ။ ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါပေမဲ့...” ယောင်ယောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် “ချစ်သူဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အဆင့်ဆင့် ရှိရဦးမှာလေ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ ထိုအခါ သူမ ခေါင်းကို ထပ်အခေါက်ခံလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ကိုင်ပြီး မျက်ရည်ဝဲလျက် “ဆရာ... ဘာလို့ ကျွန်မကို ထပ်ရိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “နင့်ခေါင်းကို ရိုက်မှ အသိဝင်မှာမို့လို့ပဲ” ဇီလျိုလီက ဒေါသတကြီး ဆက်ပြောသည်။ “ကြည့်စမ်း... သူက အင်ပါယာကြီးကို ဘယ်လောက်တောင် မြန်မြန် တည်ထောင်လိုက်သလဲ။ သမီးကတော့ အခုထိ ရှက်ပြနေတုန်း၊  မူနေတုန်းပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင်က ငါတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်သမီးတော်ပဲလေ၊ ပြတ်သားတယ်၊ ရက်စက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတာ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဆရာ... ဒါက အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်တာ” ယောင်ယောင်က ရှက်သွေးဖြာကာ ခေါင်းငုံ့လျက် “ဒါက ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်တာလုံးအတွက် ကိစ္စလေ။ သေချာ စဥ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ “ အရှင်မင်းကြီးထက် သာတဲ့သူကို ရှာနိုင်လို့လား” ဇီလျိုလီက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း “အခု ဆရာ သမီးကို တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ သူ့ကို အပိုင်ဖမ်းနိုင်အောင် ကြိုးစား။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ဆရာလို့ မခေါ်နဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ အင်မတန် ရှက်သွားပြီး “ဒါက ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ” ဟု တွေးနေမိသည်။ အပြင်လူတွေက သူမကို စုန်းမလေးဟု ခေါ်ကြသော်လည်း သူမ၏ ဆရာက သူမထက်ပင် ပို၍ ဆိုးနေပါလားဟု သိလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ “ဆရာ... ကျွန်မ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ အရမ်း အိပ်ချင်နေပြီ။ သွားအိပ်တော့မယ်၊ တာ့တာ”</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းလိုက်သောအခါ သူမ လုံးဝ အိပ်မပျော်တော့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းပိုင်ဖန်၏ ပုံရိပ်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ယခုအချိန်၌ အလွန်ပင် ဘဝင်မြင့်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်နေမိသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ဆရာကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ဘက်က ကူညီပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒီလူယုတ်မာကြီးကတော့... အရမ်း ဆိုးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>……</p> <p> </p> <p> ​အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း မိုယုယန်သည် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။ မဟာရှဧကရာဇ် လင်းပိုင်ဖန်က သူမကို ပေးလိုက်သော အထင်အမြင်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးသော စီနီယာနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလွန်းနေသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာမှာ တိုက်ဆိုင်နေပြီး စကားပြောပုံမှာလည်း အလွန်ပင် တူညီနေသဖြင့် သူမအတွက် အလွန် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအရ သူက စီနီယာ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမမှာ အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကာ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ရိက္ခာပစ္စည်းများကို အမြန်ဝယ်ယူပြီးနောက် သူမသည် ကျားဖြူ တောင်တန်းရှိ ဂူအတွင်းသို့ ပြေးသွားကာ “စီနီယာ... စီနီယာ...” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘာကိစ္စလဲ။ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပြီးပြီလား” ထိုရင်းနှီးနေသော ထာဝရတည်ရှိနေပုံရသည့် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ၊ ဝယ်ပြီးပါပြီ။ ဒီရိက္ခာတွေနဲ့ဆို နှစ်လလောက် ခံပါတယ်” မိုယုယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ကောင်းပြီ” ထိုအသံက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် “ဒါနဲ့ စီနီယာ... ကျွန်မ တောင်အောက်ဆင်းတုန်းက မဟာရှရဲ့ အင်ပါယာတည်ထောင်ခြင်း အခမ်းအနားကိုလည်း တက်ခဲ့သေးတယ်။ တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ၊ လူတွေလည်း အများကြီး၊ သိုင်းပညာရှင်တွေလည်း အများကြီး စုဝေးနေကြတာ။ စီနီယာ... အဲ့ဒီအကြောင်း သိလား”</p> <p> </p> <p>​ “ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အခမ်းအနားကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ” ထိုအသံက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... တက်ခဲ့သေးလား” မိုယုယန်က စမ်းတဝါဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မတက်ပါဘူး။ ငါက အဲ့ဒီလောက် အားနေတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... မဟာရှက အင်ပါယာ တည်ထောင်လိုက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ထင်သလဲ” မိုယုယန်က ဆက်လက် စုံစမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ကောင်းတဲ့အချက်ပဲလေ။ မဟာရှက ပြည်သူတွေကို ဦးစားပေးတယ်။ အင်ပါယာ တည်ထောင်လိုက်ခြင်းက နိုင်ငံတော်ရဲ့ အာဏာကို ပိုမို ခိုင်မာစေပြီး ပြည်သူတွေကို ပိုပြီးတော့ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်စေမှာပါ။ ငါတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေက အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ပြည်သူတွေနဲ့ ဝေးကွာမသွားသင့်သလို ခွန်အားနဲ့လည်း တပါးသူကို မနှိပ်စက်သင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “နားလည်ပါပြီ... စီနီယာ၊ ဒါဆို မဟာရှဧကရာဇ်ကိုကော ဘယ်လို ထင်သလဲ” မိုယုယန်က ဆက်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး “ငါ ကြားတာတော့ ဒီလောကမှာ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကပဲ ငါနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်။ အချိန်တန်ရင်တော့ ငါ့အနေနဲ့ သွားတွေ့ရမယ်။ ငါနဲ့ မဟာရှဧကရာဇ် ဘယ်သူက ပိုချောသလဲဆိုတာ သိရအောင်လို့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်မှာ စိတ်ထဲတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤစီနီယာသည်လည်း မဟာရှဧကရာဇ်ကဲ့သို့ပင် အရှက်မရှိပါလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ မေးခွန်းများစွာ ဆက်တိုက်မေးသော်လည်း အဓိကကျသော သတင်းအချက်အလက်များကိုမူ သူမ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပိုမို နီးစပ်လာသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိုယုယန်သည် တောင်ပေါ်၌ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း စီနီယာ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ စုံစမ်းနေတော့သည်။</p> <p>​……..</p> <p> </p> <p>​ တစ်ဖက်တွင်မူ သုံးရက်ကြာ ပိတ်ရက်က ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး မဟာရှပြည်သူများသည် မိမိတို့၏ အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ မဟာရှကို ဆက်လက် တည်ဆောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ နံနက်ခင်း ညီလာခံကို တက်ရောက်ခဲလှသော လင်းပိုင်ဖန်သည် ယနေ့တွင်မူ ညီလာခံတက်ပြီး အမတ်များကို မှာကြားလိုက်သည်။ “ငါတို့ အင်ပါယာ တည်ထောင်ပြီးပြီ ဆိုပေမဲ့ အမတ်မင်းတို့ အနေနဲ့ ပေါ့ဆလို့ မရဘူး။ မဟာရှကို တည်ဆောက်ဖို့ ဆက်လက် ကြိုးစားကြရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ခရီးက အဝေးကြီး ကျန်သေးတယ်၊ အင်ပါယာဆိုတာ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး” အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ညီလာခံအပြီးတွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ်ကို စတင် လေ့လာသုံးသပ်တော့သည်။ သူသည် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရန်၊ လူဦးရေ တိုးပွားရန်၊ အရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝစေရန်နှင့် တပ်ဖွဲ့ကို အင်အားတောင့်တင်းစေရန်အတွက် အာဏာစက် ချဲ့ထွင်မည့် လမ်းစဉ်ကိုသာ လျှောက်လှမ်းမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူ၏ ဟာရမ် ကိစ္စကတော့...</p> <p> </p> <p> အဟမ်း၊ အဟမ်း... ဒါက ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပြီး သိပ်ပြီး အလေးပေးစရာ မလိုသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​ သူသည် အာဏာစက်ကို ဆက်လက် ချဲ့ထွင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကြောင့် ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ဖို့ လိုအပ်နေလေသည်။ မြောက်ဘက်တွင် သူ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီးသော မဟာဖုန်းမင်းဆက် ရှိပြီး ယခုအခါ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်။ မြောက်ဘက်သို့ ထပ်မံ ချဲ့ထွင်ခြင်းက အကျိုးအမြတ် သိပ်မရှိသဖြင့် မလိုအပ်ပေ။ အနောက်ဘက်တွင်မူ မဟာလော့မင်းဆက် ရှိပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ ထောက်ခံမှု ရှိနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သူတို့က တော်တော်လေး မာကျောသဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ဘဲ လင်းပိုင်ဖန်က တဖြည်းဖြည်းချင်း အင်အားချည့်နဲ့သွားအောင် လုပ်ရန်သာ စီစဉ်ထားသည်။ အရှေ့ဘက်တွင်မူ နဂါးပြာ တောင်တန်းကြီး၏ အလွန်တွင် သမုဒ္ဒရာသာ ရှိသဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန်လည်း အလားအလာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ဟန်ဒွမ် တောင်တန်းကြီး၏ အခြားတစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် နိုင်ငံများစွာ ရှိသော်လည်း မဟာအဆင့် နိုင်ငံများက အဓိကနေရာတွင် ရှိနေသည်။ မင်းဆက် အနည်းငယ်လည်း ရှိသော်လည်း သိပ်ပြီး အားမကောင်းကြပေ။ အကယ်၍သာ ထိုနေရာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပါက နယ်မြေနှင့် လူဦးရေမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ဆခန့် တိုးပွားလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏ 'နတ်ဘုရားလက်' စွမ်းရည်ကို သုံးကာ ဟန်ဒွမ် တောင်တန်းကြီးဆီသို့ ညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ နှစ်ရက်အကြာတွင် ဟန်ဒွမ် တောင်တန်းတွင် တပ်စွဲထားသော တပ်ဖွဲ့ထံမှ အရေးပေါ် သတင်းစကား ရောက်လာခဲ့သည်။ ဟန်ဒွမ် တောင်တန်းကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားနိုင်သည့် လမ်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် စစ်သူကြီး တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “စစ်သူကြီးတို့”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ရရှိလာသော သတင်းကို ကမ်းပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက နောက်ဆုံးရသတင်းပဲ။ ဟန်ဒွမ် တောင်တန်းကြီးက ထပ်ပြီး ကွဲအက်သွားလို့ အခြားတစ်ဖက်ကို သွားလို့ရမယ့် လမ်းကြောင်း ပေါ်လာပြီ။ ငါတို့မှာ စစ်အင်အားနဲ့ နိုင်ငံတော် အင်အား တောင့်တင်းနေပြီဆိုတော့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ မဟုတ်လား။ မောင်မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတာ မှန်ကန်ပါတယ်” စစ်သူကြီးများမှာ  အလွန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက စစ်တိုက်ရန် အရိပ်အယောင် ပြလိုက်ခြင်းမှာ အင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ချဲ့ထွင်ရန် အခွင့်အရေးပင် မဟုတ်ပါလား။ ဒါက စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ ရဖို့ အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>  စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ ရရင် သူတို့ ရာထူးတိုးနိုင်သလို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ၊ နတ်ဆေးတွေနဲ့ အစွမ်းထက် လက်နက်တွေကိုတောင် ရရှိနိုင်ပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... အမိန့်ပေးတော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ အစွမ်းကုန် အမှုထမ်းဖို့ အသင့် ဖြစ်နေပါပြီ” စစ်သူကြီးများက တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save