Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​လင်းပိုင်ဖန်မှာ ဝမ်းသာသွားပြီး - “စစ်သူကြီးတို့အားလုံးက တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေကြမှတော့ ငါကိုယ်တော်ကလည်း အလိုရှိရာကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။ ပြန်ရောက်တာနဲ့ စစ်ရေးအတွက် ချက်ချင်းပြင်ဆင်ကြ။ နောက်သုံးရက်နေရင် ဟန်ဒွမ်တောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ချဲ့ထွင်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>​ “ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ဖုန်းဝူစစ်သူကြီး ‘ချိုင်ယွီရှင်း’ ကို ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ တောင်ဘက်ပိုင်း စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို သူမကပဲ တာဝန်ယူ ကွပ်ကဲရမယ်။ စစ်သူကြီးအားလုံး သူမရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြ”</p> <p> </p> <p>​ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး” စစ်သူကြီးများက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တုံ့ပြန်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူတို့သည် ပြန်ရောက်သည်နှင့် တပ်ဖွဲ့များကို ချက်ချင်းစုစည်းကာ စစ်ပွဲအတွက် အင်တိုက်အားတိုက် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ထိုသို့ အကြီးအကျယ် ပြင်ဆင်မှုများကြောင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုသတင်းကို အခြားသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် များ ကြားသိရသောအခါ သူတို့လည်း ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည်လည်း စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို ရယူလိုကြပြီး လင်းပိုင်ဖန်ထံမှ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ၊ နတ်ဆေးများနှင့် အစွမ်းထက်လက်နက်များအပြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ရာထူးဂုဏ်ထူးများကိုလည်း ရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးရလာချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး လင်းပိုင်ဖန်ကို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီတောင်ဘက် စစ်ဆင်ရေးမှာ ကျွန်တော်မျိုးကို ချန်မထားပါနဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးမှာလည်း တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပြင်းပြနေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ကျွန်တော်မျိုးကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးပါဦး။ စစ်သူကြီးအဖြစ်နဲ့ စစ်မြေပြင်ကို သွားပြီး နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... တစ်ဖက်သတ် မျက်နှာမလိုက်ပါနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် ရှေ့မှောက်ရောက်နေသည့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၂၀ ကျော်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားသည်။ မဟာရှနိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၆၀ ကျော်သာ ရှိသည်။ အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ၂၂ ဦး၊ နယ်ခြားစောင့် စစ်သူကြီးအချို့နှင့် စစ်ထွက်ရန် အမိန့်ရပြီးသားသူများကို ဖယ်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိသမျှ လူအားလုံး ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းပိုင်ဖန်အနေနှင့် သူတို့အားလုံးကို စစ်မြေပြင်သို့ မလွှတ်နိုင်ပေ။ အချို့ကိုတော့ နိုင်ငံတော်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ချန်ထားခဲ့ရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ “မောင်မင်းတို့ရဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ကို ငါကိုယ်တော် နားလည်သလို အလွန်လည်း ဝမ်းသာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ စစ်မြေပြင် လွှတ်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် မောင်မင်းတို့ထဲက နောက်ထပ် ၁၀ ယောက်ကိုပဲ ရွေးချယ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>​ သိုင်းပညာရှင်များ၏ မျက်လုံးများ အရောင် တောက်ပသွားကြသည်။ ၁၀ နေရာဆိုသည်မှာ မရှိတာထက်စာလျှင် တော်သေးသည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီတာဝန်မှာ ကျွန်တော်မျိုး မပါလို့ မဖြစ်ပါဘူး” ဟုဆိုကာ သေမင်းတမန် ကျောင်းတော်သားက ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က အံ့ဩသွားပြီး - “ ကျောင်းတော်သား... မောင်မင်းက စစ်ပွဲတွေကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်ဆိုပြီး သတ်ဖြတ်တာတွေကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ ကျောင်းတော်သားက သူ၏ယပ်တောင်ကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက စစ်တိုက်ရတာကို မနှစ်သက်တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်တွေကိုတော့ သွားပြီး လုပ်ကြံပေးနိုင်ပါတယ်။ ရန်သူ့စစ်သူကြီးတွေ အကုန်သေသွားရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အလွယ်တကူ အနိုင်ရမှာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်မျိုး အခုတလော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နည်း အသစ်အချို့ သင်ယူထားလို့ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တီးကာ - “ကောင်းပြီ... မောင်မင်းကို စာရင်းသွင်းလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ ကျောင်းတော်သားက ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”</p> <p> </p> <p>​ နေရာတစ်ခု လျော့သွားသဖြင့် ကျန်သူများမှာ ပို၍ စိုးရိမ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီတောင်ဘက် စစ်ဆင်ရေးမှာ ဒီအဘိုးကြီးကိုလည်း ချန်မထားပါနဲ့” ဟု 'လက်ဗလာဆရာကြီး'ကလည်း အမြန်အဆန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူပြောပြီးသည်နှင့် လူတိုင်းက ဝိုင်းပြီး လှောင်ပြောင်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဆရာကြီး... ခင်ဗျားက ဘာသွားလုပ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p> “သူခိုးတစ်ယောက်က စစ်မြေပြင်ကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p> “လူတွေကို သွားခိုးမလို့လား... ဟားဟား”</p> <p> </p> <p>​ “ဟေ့... ငါ တကယ် လူသွားခိုးမလို့ကွ”</p> <p> </p> <p>​ လက်ဗလာဆရာကြီးက ပြန်လည်ငြင်းခုံပြီး - “ကြည့်စမ်း... ငါသာ သူတို့နန်းတော်ထဲက ဧကရာဇ်ကို ခိုးယူလာခဲ့ရင် အစိုးရအဖွဲ့ ပျက်စီးသွားပြီး ငါတို့ တိုက်စရာမလိုဘဲ အနိုင်ရမှာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ကောင်းပြီ... မောင်မင်းလည်း ပါပြီ။ စစ်မြေပြင်မှာ လူတွေကို ဘယ်လိုခိုးမလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ ပျော်ရွှင်သွားပြီး - “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”</p> <p> </p> <p>​ နောက်ထပ် နေရာတစ်ခု လျော့သွားပြန်သဖြင့် အားလုံးက ပို၍ စိတ်ပူလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ သင်္ချိုင်းတူးရတာ ဝါသနာပါသော ‘ဝူရှဲ့’ နှင့် ‘ဝမ်ပန်းကျီ’ တို့က လင်းပိုင်ဖန်ထံ ပြေးလာပြီး တပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည် - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကိုလည်း အခွင့်အရေး ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>​ လူတိုင်းက ထပ်မံကာ အံ့ဩသွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “သင်္ချိုင်းတူးသမား နှစ်ယောက်က စစ်မြေပြင်မှာ ဘာလုပ်မှာလဲ... သင်္ချိုင်းတူးမလို့လား”</p> <p> </p> <p> “အလောင်းတွေက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ တူးပေးဖို့ မလိုသေးဘူး”</p> <p> </p> <p> “မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း တူးဖို့ကလည်း ခင်ဗျားတို့ အလှည့် မဟုတ်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>​“ကျုပ်တို့က သင်္ချိုင်းတူးမှာ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>​ ဝမ်ပန်းကျီက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် - “ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့က တပ်သားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကို တူးမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီနိုင်ငံက ဧကရာဇ်တွေရဲ့ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းတွေကို တူးမှာ။ သူတို့ရဲ့ ‘နဂါးသွေးကြော’ တွေကို ဖျက်ဆီး၊ ဖုန်းရွှေ တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး ကံကြမ္မာကို ချေမှုန်းလိုက်ရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ရနိုင်တော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ ဝူရှဲ့ကလည်း အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြီး - “ဧကရာဇ်တွေရဲ့ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို တူးပြီး ဖုန်းရွှေဖျက်ဆီးဖို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့ထက် ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ရှိဦးမလား”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောကာ - “မောင်မင်းတို့ရဲ့ စစ်တိုက်နည်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ မောင်မင်းတို့ ဘယ်လိုတိုက်မလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် တကယ်ကြည့်ချင်တယ်။ ကောင်းပြီ... ​မောင်မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ ဝူရှဲ့နှင့် ဝမ်ပန်းကျီတို့မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နေရာတွေ ပိုနည်းလာသဖြင့် အားလုံးမှာ ပျာပျာသလဲလဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ လူတိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြိုင်အဆိုင် အမွှန်းတင်ပြီး ထောက်ခံချက်ပေးနေကြစဉ်မှာပဲ နီပုစ က ဝုန်းကနဲ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် လူတိုင်းမှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ လင်းပိုင်ဖန်က ပလ္လင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး နီပုစကို ထူပေးရင်း - “အမတ်မင်း... ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး...”</p> <p> </p> <p>​ နီပုစက အားနည်းသော လေသံဖြင့် - “ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ဆက်ပြီး အမှုမထမ်းနိုင်တော့ဘူး ထင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ လန့်သွားပြီး - “အမတ်မင်း... ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ နီပုစက သူ၏မျက်နှာကို ညွှန်ပြပြီး - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မျက်နှာမှာ ဘာတွေ မြင်နေရလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါကတော့...” လင်းပိုင်ဖန်က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... အမှန်အတိုင်းသာ မိန့်တော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သိက္ခာအတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါဆိုလည်း အမတ်မင်း တောင်းဆိုတာကြောင့် ငါကိုယ်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောမယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချရင်း - “မောင်မင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပြည်တည်နာတွေ၊ အဖုအထစ်တွေနဲ့ အပေါက်အပြဲတွေ ပြည့်နေပြီး ကြည့်ရတာ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး မိန့်တာ မှန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ နီပုစက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည် - “ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို အမြဲတမ်း တွက်ချက်နေရတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ နီပုစ မျိုးနွယ်စုဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ ကျိန်စာကို ခံရစမြဲပါ။ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါမှာ ကံဆိုးမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပြည်တည်နာတွေ အပြည့်ဖုံးသွားရင်တော့ ဒီလောကက ထွက်ခွာရမယ့် အချိန်ပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးခါနီးနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် - “အမတ်မင်း... အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့။ မောင်မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းကို ငါကိုယ်တော် ရှာပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ “မထူးတော့ပါဘူး အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကံကြမ္မာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ အဲ့ဒါကိုတော့ အရှင်မင်းကြီး ဖြည့်ဆည်းပေးစေချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်ပြီး မေးလိုက်သည် - “အမတ်မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒက ဘာလဲ... ပြောပါ။ ငါကိုယ်တော် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ တခြားတောင်းဆိုစရာ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>​ နီပုစက လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ရင်းဖြင့် - “ကျွန်တော်မျိုး မသေခင်မှာ အရှင်မင်းကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အမှုထမ်းသွားချင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျွန်တော်မျိုးကို ပါဝင်ခွင့်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန် : “......၊ မောင်မင်း ခုနကပဲ သေတော့မယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>​ “ခဏလောက်တော့ တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန် : “...”</p> <p> </p> <p>​ အနားရှိ သိုင်းပညာရှင်များမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းများပင် ရှုံ့မဲ့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “သေတော့မယ် ဟုတ်လား... တော်စမ်းပါ နီပုစရာ။ မနေ့ကတောင် မင်း အရက်သောက်နေတာ ငါတို့ မြင်သားပဲ။ အဲ့ဒါ သေခါနီးလူနဲ့ တူလို့လား”</p> <p> </p> <p>​ “အကြောင်းပြချက် ပေးချင်ရင်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတာလေး ပေးစမ်းပါ။ ငါတို့ကို ငတုံးများ ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>​ “စစ်တိုက်ချင်ဇောနဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုတောင် ရင်းပြီး အရှက်မရှိ လိမ်နိုင်တယ်ပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... သူ့စကားကို မယုံပါနဲ့။ သူ နေကောင်းကျန်းမာနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>​ နီပုစကတော့ မျက်နှာသေဖြင့် - “ငါ့ကို ကန့်ကွက်တဲ့သူ ရှိရင် ဒီမျက်နှာကြီးနဲ့ မင်းတို့အိမ်ကို နေ့တိုင်းလာပြီး ထမင်းဝင်စားမယ်။ မင်းတို့ အန်ထွက်တဲ့အထိ စားပြမယ်”</p> <p> </p> <p>​ အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည် - “မင်း…မင်းကတော့ တကယ်ကို ယုတ်မာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ နောက်ဆုံးတွင်တော့ နီပုစသည် သူ၏ ရွံစရာကောင်းသော နည်းပရိယာယ်ဖြင့် နေရာတစ်ခု ရသွားလေသည်။ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ကျန်ရှိသော ငါးယောက်ကို ထပ်မံ ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ရွေးချယ်မခံရတဲ့ သူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်ဝလို့ မဟုတ်ဘဲ ရန်သူတွေက အရှက်မရှိပဲ၊ တကယ်ကို အရှက်မရှိလွန်းလို့သာ ဖြစ်သည်ဟု ငြီးတွားနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ လူရွေးချယ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျန်ရှိသော စစ်သည်တော်များကြားတွင်လည်း ပြိုင်ဆိုင်မှုများ စတင်လာသည်။ အရာရှိငယ်များမှစ၍ သာမန်တပ်သားများအထိ အားလုံးက စစ်မြေပြင်သို့ သွားလိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ စစ်ပွဲသည်သာ သူတို့အတွက် ရာထူးတိုးရန်၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝရန်နှင့် ဘဝ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရန် လမ်းကြောင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ သူတို့ တပ်ဖွဲ့ထဲဝင်ခဲ့ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် အားတက်သရောဖြင့် စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “ရူးနေပြီ... ရူးနေပြီ... မဟာရှနိုင်ငံတော်ကတော့ တကယ်ကို ရူးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>​ ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများကိုတော့ ပြင်ပကမ္ဘာကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save