Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တောင်ကြားထဲတစ်ရက်က ပြင်ပကမ္ဘာ၌ ရက်ပေါင်းသန်းနှင့်ချီကုန်ဆုံးသွားပြီဟု သူမခံစားနေရ၏။</p> <p>မည်သည့်အချိန်က ဂျန်ဖန်း ဤကဲ့သို့ တောက်ပလာသနည်း။</p> <p>ထပ်တူအိမ်မက်မက်သလိုခံစားနေရတာက ဂျင်ကျောင်းမင်ပင်။</p> <p>ကြယ်တွေကြားရှိလတစ်စင်းကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တပည့်တွေဝန်းရံခံနေရသည့် ဂျန်ဖန်းကိုကြည့်ပြီး....</p> <p>အတော်လေးကို မျက်စိဆံပင်မွေးစူးနေခဲ့သည်။</p> <p>အတိတ်တုန်းကဆို ထိုနေရာက အမြဲသူရှိနေသည့် နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုချိန်၌ တိိမ်စိမ်းဂိုဏ်းရှိ အမည်မသိဂျူနီယာတစ်ယောက်က သူ့နေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ယူသွားနိုင်ရသနည်း။</p> <p>သူက ကောင်းကင်ပုဆိန်ကိုတရွတ်တိုက်ဆွဲပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>စူးစူးဝါးဝါးပွတ်တိုက်သံက လူအုပ်ကြားရှိ တီးတိုးပြောဆိုမှုတွေကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှချောင်ကောတစ်ယောက်သာ အာရုံမစိုက်ပဲ ဂျန်ဖန်း၏တိုင်ဟူရေကန်ခရီးကို စိတ်ဝင်တစား ဆက်လက်မေးနေခဲ့သည်။</p> <p>ဂျင်ကျောင်မင်၏ ရန်လိုသည့်အမူအရာကိုမြင်သည့်အခါ လန်ဖေးယန်နှင့် အခြားလူတွေ မလွယ်ကူသလိုခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဧရာမဂိုဏ်းတပည့်တွေက ပင်ကိုအားဖြင့်ကို မောက်မာကြ၏။</p> <p>တပည့်ကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂျင်ကျောင်းမင်က ပိုလို့တောင်ဆိုး၏။</p> <p>မည်သူက သူ့ကို မကြောက်ဘဲမနေပေ။</p> <p>"ကောင်လေး, မင်းအတော်ပျော်နေတယ်ပေါ့, ဟမ့်...."</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် ရန်လိုစွာ ချည်းကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း ထူးမခြားနားစွာပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းသာ ဝေးဝေးသွားရင် ပိုတောင်ပျော်အုန်းမှာ...."</p> <p>ဝူး...</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင်၏ အားစိုက်မှုကြောင့် ကောင်းကင်ပုဆိန်မှ တုန်ခါသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူက မျက်လုံးမှေးကျဥ်းပြီး သားရဲတစ်ကောင်က သားကောင်းအပေါ်ကြည့်သည့်အကြည့်မျိုးဖြင့် ဂျန်ဖန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>အချိန်မရွေးခုန်အုပ်တော့မည့် ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လူတိုင်းနှလုံးသားကို စိုးရိိိမ်မှုနှင့် စိမ်မအေးမှုတိုနှင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>လန်ဖေးယန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားတင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ညီအကိုဂျင်, စကားနဲ့ပဲ အေးဆေးပြောကြရအောင်...."</p> <p>"မင်းနဲ့ ညီအကိုဂျန်ကြားမှာ တစ်ခုခုနားလည်မှုလွဲနေတာရှိရင် အဲ့ကိစ္စကိုဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်တော်အားလုံးအတွက်ပွဲတစ်ခုကျင်းပပေးမယ်လေ။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ...."</p> <p>ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်မှုကြောင့်ကျော်ကြားသည့်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လန်ဖေးယန်၌ မျက်နှာအချို့ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် သူ့ကို ဘေးတိုက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဘာလဲ, မင်းက ဝင်ပါချင်လို့လား..."</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူ့အစား မင်းရဲ့ခြေတွေလက်တွေနဲ့ လျှာကိုဖြတ်လိုက်..."</p> <p>လန်ဖေးယန် အတော်လေးရှက်စရာကောင်းသည့်အခြေအနေရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အမြဲသူ့အားယဥ်ကျေးသည့် ဂျင်ကျောင်းမင်က ယနေ့မှ မမျှော်လင့်စွာပဲ ဤလောက်ထိခေါင်းမာနေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့၌ ဖြေရှင်းမရသည့် မကျေနပ်ချက်အချို့ ရှိနေသည်လား?...</p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးဂျန်, မင်းနဲ့သူ့ကြားမှာ  ဘာဖြစ်တာလဲ..."</p> <p>လန်ဖေးယန် ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း တည်ငြိမ်စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး, အဲ့ကောင်က ရှုံးမဲ မဲနေရုံပါ..."</p> <p>ဝှစ်!</p> <p>ဂျန်ကျောင်းမင်မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး ကောင်းကင်ပုဆိန်ကိုမြှောက်ကာ ဂျန်ဖန်းလည်ပင်းကို ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဘယ်သူ့ကို ရှုံးမဲ မဲတယ်လို့ပြောတာလဲ...."</p> <p>"အဲ့တာက ကံကောင်းသွားရုံပဲ။ ဘာအန္တရာယ်မှမတွေ့ပဲ ကံကောင်းပြီး တာဝန်ပြီးမြောက်သွားရုံပဲ..."</p> <p>"မင်းသာ ငါ့တာဝန်ကိုယူရင် ခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ...."</p> <p>"အဲ့တာကို မင်းက ငါ့ကို ရှုံးမဲမဲတယ်လို့ပြောတာလား..."</p> <p>"ဟာသပဲ..."</p> <p>အလွန်အမင်းထက်ရှသည့် ကောင်းကင်ပုဆိန်ကိုကြည့်ပြီး လူတိုင်းမျက်ခွံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးက ဂျင်ကျောင်းမင်ကို စိတ်အေးအေးထားဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>ဂျန်ဖန်းကို မထိခိုက်စေဖို့ပင်။</p> <p>ဂျန်ဖန်းသာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ပုဆိန်ကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ပြီး စိတ်ဝင်တစားစစ်ဆေးနေခဲ့သည်။</p> <p>"အေးစက်နေတာပဲ။ ဒါကို သံအေးနဲ့ အထူးပစ္စည်းအချို့ပေါင်းပြီးလုပ်ထားတာဖြစ်ရမယ်။ အတော်လဲလေးတယ်...."</p> <p>"လက်နက်ကောင်းတစ်ခုပဲ..."</p> <p>"ငါ ယူလိုက်မယ်..."</p> <p>ထို့နောက် သူ့လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ထောင်ဂျင်လောက်လေးသည့် ကောင်းကင်ပုဆိန် အသာအယာပဲ ဘေးဖက်ကို လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားပြီး လက်နက်ဆုံးရှုံလုနီးပါးပင်။</p> <p>သူက တုန်လှုပ်မှုကော ဒေါသကော ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>တုန်လှုပ်တာက အားနည်းပုံရသည့်ဂျန်ဖန်းက ဤကဲ့သို့ကြီးမားသည့်ခွန်အားရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဒေါသက လူတိုင်းရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ အရူးလုပ်မိလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့တာပင်။</p> <p>သူ့ဒေါသကို ပုံချတော့မည့်အချိန်မှာပဲ ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာ ကွပ်ကဲရေးစခန်းထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပထမဆုံးထွက်လာသူက ယဲ့ချန်းယွမ်ပင်။</p> <p>သူ့နောက်၌ ကောင်းကင်ဘုံစက်ယန္ဒယားခန်းမဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် သန်မာသည့်ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက် ကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အမျိုးသားတစ်ယောက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယဲ့ချန်းယွမ်းနောက် ခြေတစ်လှမ်းဝက်အကွာမှာ အသီးသီးရပ်နေကြသည်။</p> <p>ယဲ့ချန်းယွမ်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နှင့် နေရာတစ်ခုလုံး ရေခဲရေလောင်းထည့်လိုက်သည့် ရေနွေးပူကဲ့သို့ ချက်ချင်းပဲ ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p>"လူတိုင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်..."</p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်က ခန်းမသခင်ကိုယ်စား ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့လရဲ့ အကျိုးပြုမှတ်တွေကို ကြေညာပြီး ဆုလဒ်လဲလှယ်မှုတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ပဲ..."</p> <p>"တာဝန်ခံ လျိုတုန်ချန် နဲ့ တာတန်ခံ လင်ယုဟန်ပဲ...."</p> <p>ကွင်းပြင်ရှိတပည့်တွေ လျိုတုန်းချန်ကို စူးစမ်းသည့်မျက်လုံတွေဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>သူလက်ထဲ၌ တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် အဝါရောင်တောက်တောက်စာလိပ်တစ်ခုကိုင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>သံသယရှိစရာမလိုပေ....</p> <p>ဤအရာက အာလုံးမျှော်လင့်နေသည့် အကျိုးပြုမှတ်စာရင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လျိုတုန်ချန်း အပြုံးတစ်ခုနှင့် ရှေ့တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့လက တပည့်ပေါင်း လေးရာငါ့ဆယ့်တစ်ယောက် တာဝန်တွေလုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်..."</p> <p>"အချိန်အကန့်အသတ်အရ ဒီတာဝန်ခံက ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်ရဲ့နာမည်တွေကိုပဲ ကြေညာပေးမယ်...."</p> <p>"နာမည်မခေါ်တဲ့လူတွေကတော့ ကိုယ့်အဆင့်ကိုသိရဖို့ ကြော်ညာသင်ပုန်းမှာ သွားရောက်ကြည့်နိုင်တယ်...."</p> <p>လန်ဖေးယန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။</p> <p>အမှန်တရားကိုသိရမည့်အချိန်က နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်း ၉ ဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တပည့်တွေ စုပေါင်းပြီး ဤကဲ့သို့တာဝန်တွေလုပ်ဆောင်တာမျိုးတော့ တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ဤစာရင်းက တပည့်တွေ၏ကိုယ်ပိုင်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်ပုံရသော်လည်း...</p> <p>လက်တွေ့မှာတော့ ဂိုဏ်းတွေကြားက ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>စာရင်း၌ ထူးချွန်စွာစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် မည်သည့်ဂိုဏ်း၏တပည့်မဆို ၎င်းတို့ဂိုဏ်းကို ကြီးမားသည့်ဂုဏ်သတင်းတွေယူဆောင်လာပေးမှာဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p>ဤအရာက ကိုယ်ပိုင်ထက် ဂိုဏ်းတွေကြားက ပြိုင်ဆိုင်မှုဟု ပြောရမည်ပင်။</p> <p>ဧရာမဂိုဏ်း၊ မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း၊ အသင်္ချေဓားဂိုဏ်းတို့က ထိပ်ဆုံးဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းအဖြစ် အချိန်အတော်ကြာလူသိများခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းတို့တပည့်တွေသာ စွမ်းဆောင်ရည်ညံ့ဖျင်းခဲ့လျှင် အခြားဂိုဏ်း ၆ ဂိုဏ်း၏ ရယ်စရာဖြစ်လာဖို့ လွယ်ကူတာပဲဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် သူ့၌ ယုံကြည်မှုရှိ၏။</p> <p>ဂိုဏ်း ၉ ဂိုဏ်း၌ ရှချောင်ကောနှင့် ဂျင်ကျောင်းမင်မှလွဲ၍ သူ့ကိုကျော်နိုင်မည့်လူက ရှား၏။</p> <p>တတိယနေရာက သေချာတာပဲဖြစ်သည်။</p> <p>ရွစ်!</p> <p>လျိုတုန်းချန် ချိပ်ပိတ်စည်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာက ကောင်းကင်ဘုံစက်ယန္ဒယားခန်းမသခင်ကိုယ်တိုင် အဆင့်သတ်မှတ်ထားတာဖြစ်ပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မမြင်ဖူးပေ။</p> <p>ပထမဆုံးအကြိမ် လောကကြီးထဲကို ထွက်ပေါ်လာတာဖြစ်သည်။</p> <p>လန်ဖေးယန်နှင့် ရှဲ့လျိုရှူးတို့လို ပါရမီရှင်တွေတောင် သဘာဝအတိုင်း တောင့်တင်းနေကြ၏။</p> <p>ထိပ်တန်း ၁၀ ယောက်ထဲဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိသည့်လူတွေအတွက်တော့ အများကြီးပို သက်တောင့်သက်သာရှိ၏။</p> <p>သူတို့က ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး စိတ်အားထန်သန်စွာ ခန့်မှန်းနေကြသည်။</p> <p>"လာ, လာ, လာကြ လောင်းကြေးထပ်ရအောင်...."</p> <p>"ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်က ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထဲကလို့ လောင်းတယ်။ ငါရှုံးရင် သလင်းကျောက်အားလုံးက မင်းဟာပဲ။ ငါနိုင်ခဲ့၇င် ငါ့ကို နည်းနည်းပဲပေးလေ, ဟဲ.. ဟဲ..."</p> <p>"မင်းက ငါ့ကို ပရဟိတလုပ်နေတယ်ထင်နေတာလား။ ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်ကို ခန့်မှန်းဖို့ လိုလို့လား။ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းအပြင် ဘယ်သူက ယူနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>"ကျန် ၇ နေရာကိုပဲ ခန့်မှန်းရအောင်...."</p> <p>ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်ကို မည်သူမှ မငြင်းကြပေ။</p> <p>ကျန်နေရာတွေအပေါ်မှာသာ စိတ်ဝင်စားကြပြီး ကျန် ၆ ဂိုဏ်း ဘယ်နှစ်နေရာလောက်ရမလဲဆိုတာပင်။</p> <p>ရှချောင်ကော တည်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်နေကာ ရံဖန်ရံကာ စာရင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဂျန်ဖန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမကြည့်ရတာ အဆင့်ကို စိတ်မဝင်စားပုံပင်။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် လက်ပိုက်ရပ်နေပြီး လွန်စွာယုံကြည်မှုရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယနေရာက သူ့အတွက် သေချာနေခဲ့သည်။</p> <p>ဘယ်သူမှမယှဥ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူလည်း ရံဖန်ရံခါ ဂျန်ဖန်းခြေလက်တွေကိုကြည့်နေပြီး ဘယ်ကစဖြတ်ရမလဲဆိုတာ တွေးနေခဲ့သည်။</p> <p>စာလိပ်ကိုဖြည်လိုက်ပြီး....</p> <p>လျိုတုန်းချန်အကြည့် ဆယ်ယောက်မြောက်နာမည်အပေါ်ကြည့်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"အဆင့် ၁၀, ဟွာရှန်းချန်၊ အဆင့် ၁ အံဖွယ်တာဝန် ၃ ခုအောင်မြင်ခဲ့ပြီး ၁ ခုကျရှုံး။ အကျိုးပြုမှတ် ၃၀၀..."</p> <p>အဆင့်ကို ကြားသည့်အခါ...</p> <p>တပည့်များစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>သူတို့က ဤအဆင့်ကို ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါမဖြစ်သင့်ဘူး။ ဟွာရှန်ချန်အဆင့်က နိမ့်လွန်းနေတယ်...."</p> <p>"အဆင့် ၁၀ တဲ့..."</p> <p>"သူက အဆင့် ၁ တာဝန် ၃ ခုအောင်မြင်တာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၆ လောက်ရသင့်တယ်..."</p> <p>ဟွာရှန်းချန်လည်း အကြီးအကျယ်အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>နေဝင်မြို့၌ ပါရမီရှင်ဘယ်လောက်ရှိတယ် တာဝန်တွေဘယ်လောက်ပြီးမြောက်ထားတယ်ဆိုတာ လျို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၏စွမ်းဆောင်မှုက ထိပ်ဆုံးအနည်းငယ်ထဲမှာပါသင့်၏။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် ထိပ်ဆုံး ၁၀ ယောက်အပြင်ရောက်လုနီးပါးဖြစ်သွားရသနည်း။</p> <p>ကြီးမားသည့် ကွာဟချက်က သူ့ကို တစ်ခဏ လက်မခံနိုင်ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p>လျိုတုန်းချန် ဆက်လက်ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"အဆင့် ၉, လျိုချင်းရှန် အဆင့် ၁ အံဖွယ်အဆင့် တာဝန် ၃ ခုအောင်မြင်ခဲ့ပြီး အဆင့် ၁ မြေကမ္ဘာအဆင့် တာဝန် ၁ ခု ကျရှုံး။ အကျိုးပြုမှတ် ၃၀၀..."</p> <p>ဤအရာက လှုပ်ရှားမှုကြီးကြီးမားမားဖြစ်မသွားစေခဲ့ပေ။</p> <p>နေဝင်မြို့ရောက်ကတည်းက လျိုချင်းရှန်၏အားထုတ်မှုကို လူတိုင်းမြင်ပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>သူမအဆင့်က ဟွာရှန်းချန်အထက်မှာ ရှိနိုင်၏။</p> <p>သူမကျရှုံးခဲ့သည့်တာဝန်ဖြစ်သည့် တိုင်ဟူရေကန်စူးစမ်းခြင်းက မြေကမ္ဘာအဆင့်တာဝန်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အကျိုးပြုမှတ်ချင်းတူတာတောင် သူမအဆင့်က ဟွာရှန်းချန်အထက်မှာရှိနေရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"လျိုချင်းရှန်အဆင့်က သူမအားထုတ်မှုနဲ့ ထိုက်တန်တယ်..."</p> <p>"တကယ်ပဲ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး။ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ကာစအသစ်တစ်ယောက်က ဟွာရှန်းချန်လို မျိုးဆက်ဟောင်းတစ်ယောက်ကို ကျော်တက်ရတာ လုံးဝမလွယ်ဘူး..."</p> <p>လျိုချင်းရှန်မျက်လုံးတွေ နီရဲနေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်လကြာခက်ခက်ခဲခဲကြိုးစားခဲ့တာ နောက်ဆုံးတော့ အရာထင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက တိမ်စိမ်းဂိုဏ်းအတွက် တစ်နေရာရယူပေးနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ကံမကောင်းစွာပဲ အဆင့်က အရမ်းကြီးမြင့်မနေခဲ့ပေ။</p> <p>ဂျန်ဖန်း ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာအမ, တိမ်စိမ်းဂိုဏ်းက အမကို ဂုဏ်ယူနေမှာပါ..."</p> <p>လျိုချင်းရှန် မျက်ရည်ဝဲနေသည့်မျက်လုံးတွေဖြင့် ပျော်ရွင်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>"အဆင့် ၉ ရတာကို ဒီလောက်ပျော်နေတယ်..."</p> <p>"ငါ့ဂျူနီယာညီဆို ဒီထက်ပိုမြင့်မှာ..."</p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်နှင့်...</p> <p>လျိုတုန်းချန် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"အဆင့် ၈, ရွယ်ဝမ်ချောင်၊ အဆင့် ၁ အံဖွယ်အဆင့် တာဝန် ၃ ခုနဲ့ အဆင့် ၂ တာဝန်တစ်ခု အောင်မြင်...."</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင်မျက်လုံးတွေ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွား၏။</p> <p>"အဆင့် ၈?..."</p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save