Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံး၏အတွင်းနေရာလွတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>လင်းယုဟန် တစ်ခဏအံ့အားသင့်သွားပြီး မချိပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဘာတွေ ဒီလောက်အံ့အားသင့်နေတာလဲ..."</p> <p>သူမက ချိုင့်ခွက်တွေနှင့်ကျရှုံးထားသည့်ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးကိုကောက်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ကျရှုံးထားတဲ့ဟာတစ်ခုပါပဲ..."</p> <p>"မင်းက သိုလှောင်ရတနာဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား..."</p> <p>ဂျန်ဖန်း အလျှင်အမြန်ပဲ သူ၏အံ့အားသင့်မှုကိုဖုံးကွယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုကို ဒီနည်းနဲ့လုပ်ရလို့ ကျွန်တော်က အံ့အားသင့်သွားရုံပါ..."</p> <p>လင်းယုဟန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သိုလှောင်ရတနာတွေကို ယေဘူယျအားဖြင့် ၂ မျိုးခွဲထားတယ်...."</p> <p>"တစ်ခုက ငါတို့လူသားကလန်ရဲ့ လက်နက်သန့်စင်ဆရာတွေသွန်းလုပ်တဲ့ဟာ။ သူတို့က လေဟာနယ်စွမ်းအားကို လက်နက်သန့်စင်တဲ့နည်းနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ မင်းသိတဲ့သိုလှောင်ရတနာဆိုတာ ဖြစ်လာတာ..."</p> <p>"ကောင်းကျိုးကတော့ လေဟာနယ်နေရာလွတ်က အလွန်တည်ငြိမ်တာပဲ။ ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ခိုက်မှု ဒါမှမဟုတ် အချိန်ရဲ့တိုက်စားမှုကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အတွင်းပိုင်းနေရာလွတ်က ထာဝရတည်ရှိနေလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဆိုးကျိုးကတော့ အတွင်းပိုင်းနေရာလွတ်က သိပ်မကျယ်တာပဲ။ ဒီကွပ်ကဲရေးဠာနလောက်ကျယ်တဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုဆို ထိပ်တန်းအဆင့်သိုလှောင်ရေးရတနာလို့ ယူဆလို့ရတယ်...."</p> <p>"ငါ့ရဲ့သိုလှောင်လက်ကောက်က ခန်းမမှာရှိတဲ့ သိုလှောင်ရတနာသုံးခုထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ။ အလျား၊အနံ၊ အမြင့် အကုန်လုံးက လေးဇန်လောက်ရှိပြီး အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးစာလောက်ပဲ အရွယ်အစားရှိတယ်..."</p> <p>"ဒါကိုပဲ အလယ်အလတ်အဆင့် သိုလှောင်ရတနာလို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်..."</p> <p>ဂျန်ဖန်း အာခေါင်ခြောက်သွား၏။</p> <p>"ဒီတာ့ နောက်တစ်မျိုးက ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးလို သဘာဝသိုလှောင်ရတနာတွေပေါ့..."</p> <p>လင်းယုဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်မိုးကြိုးတွေ သာမန်မဟုတ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုပစ်ချတဲ့အခါမှာ အတွင်းပိုင်းကိုလည်း တစ်ခါတည်းခွဲကြေပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့စွမ်းအားကကြီးလွန်းတာကြောင့် အတွင်းပိုင်းလေဟာနယ်ကိုပုံပျက်သွားစေပြီး နေရာလွတ်တစ်ခုဖြစ်လာတာ..."</p> <p>"ဒါကြောင့် အဲ့တာကို သဘာဝသိုလှောင်ရတနာလို့ခေါ်တာ...."</p> <p>"ကောင်ကျိုးကတော့ နေရာလွတ်ကအရမ်းကျယ်တာပဲ။ အဆုံးမှာတော့ မိုးကြိုးတစ်ချက်တိုင်းက ဇန်ရာနဲ့ချီရှည်တာဆိုတော့ ဖြည်တည်လာတဲ့နေရာလွတ်ကလည်း သဘာဝအတိုင်း အရမ်းကြီးတယ်..."</p> <p>"သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ, အသေးဆုံးကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးတောင် အတွင်းပိုင်းနေရာလွတ်က နန်းတော်တစ်ခုစာလောက်ရှိတယ်တဲ့။ ငါ့လက်ကောက်ထက် ၁၀ ဆလောက်ပိုကျယ်တယ်လေ...."</p> <p>"သိသာတဲ့ဆိုးကျိုးကတော့ မတည်ငြိမ်တာပဲ။ ဘာလို့လဲဆို မိုးကြိုးနဲ့လျှပ်စီးစွမ်းအား ထွင်းထုလိုက်တဲ့လေဟာနယ်က လုံးဝကို ပုံစံမကျလို့ပဲ...."</p> <p>"နေရာလွတ်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးနံရံတွေ အရမ်းပါးလွှာနေတတ်ပြီး အလွတ်တကူပေါက်ထွက်သွားနိုင်တယ်..."</p> <p>"တကယ်လို့ အဲ့လိုသာဖြစ်ခဲ့ရင် နေရာလွတ်ပြိုကျပြီး အထဲကပစ္စည်းအားလုံးပျက်စီးပြီး အနီးနားကလူတွေကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်..."</p> <p>ဤအရာကိုကြားသည့်အခါ....</p> <p>ဂျန်ဖန်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တုန်ယင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးကို လေ့လာဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် တစ်ခဏတွေးပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမှာလဲ...."</p> <p>လင်းယုဟိုင် အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ရာ အချိန်အတော်များများကုန်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်၏။</p> <p>နောက်၌တန်းစီနေသည့်တပည့်တွေလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေလောက်ပြီပင်။</p> <p>သို့ပေမယ့် ဂျန်ဖန်း၏သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှုကိုမြင်သည့်အခါ စိတ်ရှည်စွာပဲ ခဏထပ်ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"လူလုပ်သိုလှောင်ရတနာဆိုရင် လက်နက်သွန်းလုပ်သူရဲ့ ဂါထာရှိလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဂါထာမရှိရင် ဘယ်သူမှဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"သဘာဝသိုလှောင်ရတနာဆိုရင်တော့ ပိုလို့တောင်ဒုက္ခများသွားပြီ။ အဲ့တာကိုဖွင့်ဖို့ အားကောင်းတဲ့ဝိညာဥ်စွမ်းအားလိုအပ်မယ်ထင်တယ်...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေမေးရာမှကာကွယ်ဖို့ သူမက အလျှင်အမြန်ပဲပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ, မင်းမှာမေးစရာတွေရှိသေးရင် နောက်မှငါ့ကိုလာရှာလည့်...."</p> <p>"ငါ သေချာရှင်းပြပေးမယ်..."</p> <p>"အခုတော့ မင်းရဲ့အကျိုးပြုမှတ်တွေနဲ့ အရင်းအမြစ်ပဲ အရင်လှဲသင့်တယ်...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်အခုတော့ ဘာမှမလိုသေးဘူး...."</p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် စုထားလိုက်မယ်..."</p> <p>လင်းယုဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါလည်းရတာပဲ..."</p> <p>သူမအကြည့်ရွေ့သွားပြီး ရုတ်တရက်အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလမှာ အကျိုးပြုမှတ်များများရအောင်လုပ်...."</p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ်အရင်းအမြစ်ခွဲဝေတဲ့အခါ သန္ဓေသားကျောက်စိမ်းအဆောင် သုံးခုပါလာလိမ့်မယ်...."</p> <p>"တစ်ခုချင်းဆီက အကျိုးပြုမှတ် တစ်ထောင်လောက်ပဲကျမှာ...."</p> <p>သူမ မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုကျောက်စိမ်းအဆောင်တွေက လက်ထောက်ခန်းမသခင်တွေတောင် မရနိုင်ပဲ တောင်းဆိုလျှင်တောင်ရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့ပေမယ့် ခန်းမသခင်က ဂိုဏ်း ၉ ဂိုဏ်းတပည့်တွေအတွက် ဆုလာဒ်အဖြစ်သုံးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် တစ်ခါတည်းနှင့် သုံးခုပေးပစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ရှင်းလင်းစွာပင်....</p> <p>နတ်ဆိုးအင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ရှေ့တန်းဆီ နတ်ဆိုးအင်ပါယာသွေးအနှစ်သာရ လာရောက်ပို့ဆောင်သည့်ကိစ္စက ခန်းမသခင်ကို ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျောက်စိမ်းအဆောင်တွေကို တိုက်ပွဲထဲ၌ အသုံးပြုလိုက်တာဖြစ်သည်။</p> <p>မင်းရဲ့နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှာ နတ်ဆိုးအင်ပါယာသွေးအနှစ်သာရရှိသလို...</p> <p>လူသားကလန်မှာလဲ သန္ဓေသားအဆောင်ရှိတယ်။</p> <p>ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုကြောက်ရမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။</p> <p>ဂျန်ဖန်း မျက်ခွံ့တွေကျုံ့သွား၏။</p> <p>သူက သန္ဓေသားအဆောင်၏စွမ်းအားကို မျက်မြင်တွေ့ဖူးပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရာရာကိုဖျက်ဆီးနိုင်သည့်စွမ်းအားက သူ့အား ခုချိန်ထိ တုန်လှုပ်စေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့အဆောင်မျိုး နောက်တစ်ကြိမ်ဆုလာဒ်ထဲ၌ ပါလာမည်ကိုတွေးပြီး...</p> <p>ထို့ပြင် သုံးခုတောင်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက အနည်းဆုံးတစ်ခု ရကိုရရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ပြောပြလို့ ကျေးဇူးပါ စီနီယာလင်း..."</p> <p>ဂျန်ဖန်း ဦးညွှတ်ပြီး သူ၏သဘောထားကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယုဟိုင် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"မင်းသာ ငါ့စေတနာကိုတကယ်နားလည်ရင် အဲ့ဒီအသုံးမဝင်တဲ့လေဟာနယ်ကြာပန်းကို ရွေးမှာမဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ပြောပြီးနောက် သူမအင်္ကျီလက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာက ချိပ်ပိတ်မှုများစွာဖြင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာငယ်လေးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး ဂျန်ဖန်းဆီပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီယွမ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးကိုယူလိုက်..."</p> <p>"အစကတော့ မင်း ဆေး ၂ လုံးလှဲလိုက်ရင် ဒါနဲ့ဆို အောင်မြင်နိုင်ချေ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ရှိမှာ..."</p> <p>"ဒါပေမယ့် မင်းကမှ နားမထောင်တာ...."</p> <p>"ဒီတစ်လုံးတည်းနဲ့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲရှိတယ်။ အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာတော့ မင်းကံကိုပဲကြည့်ရတော့မှာပဲ...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွား၏။</p> <p>လင်းယုဟန်က တကယ်ကို သူ့အပေါ်၌ မည်သည့်မကောင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်မှမရှိပေ။</p> <p>ဤယွမ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးက သူမအတွက်တော့ ဘာမှအသုံးမဝင်လုနီးပါးပင်။</p> <p>သို့ပေမယ့် နောက်ကွယ်ရှိဂရုစိုက်မှုက အရာရာထက်ပိုတန်ဖိုးရှိ၏။</p> <p>သူက ဆေးလုံးကိုယူလိုက်ပြီး အရိုအသေပေးကာ တွေးတွေးဆဆဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲနေဝင်မြို့ကထွက်မသွားခင် တလည်းသီးလမ်းက ဝူတုန်ခြံဝန်းကိုလာခဲ့ပါအုန်း...."</p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ စီနီယာလင်းကို ပေးစရာပစ္စည်းအချို့ရှိတယ်..."</p> <p>လင်းယုဟန်ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ..."</p> <p>"ငါ အချိန်ရှိရင် လာခဲ့ပါ့မယ်...."</p> <p>ဤခရီးက ထိုက်တန်၏။</p> <p>သူမ အောင်မြင်စွာပဲ ဂျန်ဖန်းနှင့်အဆက်အသွယ်လုပ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>သူ သူမကိုပေးမည့်တစ်စုံတစ်ခုအတွက်တော့...</p> <p>သူမလို ကောင်းကင်ဘုံစက်ယန္ဒယားခန်းမ၏ အထူးတာဝန်ခံတစ်ယောက်က တပည့်လေးတစ်ယောက်ဆီမှ လက်ဆောင်သေးသေးလေးကို ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဂျန်ဖန်း ကွပ်ကဲရေးဠာနမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်းတန်းစီနေပြီး အရင်းအမြစ်တွေလှဲဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။</p> <p>မည်သူမှ သူ့ကို အာရုံမစိုက်ပေ။</p> <p>ထိုအရာက ပိုတောင်ကောင်းသေး၏။</p> <p>ဂျန်ဖန်း လျိုချင်းရှန်၏ခြံဝန်းလေးကို အလျှန်အမြန်ပြန်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပဲ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် စိတ်လှုပ်တရှားဖြင့် ဝိညာဥ်စွမ်းအားကိုအသက်သွင်းပြီး ကျောက်တုံးထဲကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာကိုထိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂျန်ဖန်း အားကောင်းသည့်စုပ်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့အသိစိတ်က မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေသည့်လေဟာနယ်တစ်ခုထဲကို ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက မဲမှောင်နေပြီး မည်သည့်အရာမှမမြင်ရပေ။</p> <p>အတွေးတစ်ချက်နှင့်....</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ သူ့အိတ်ကပ်ထဲရှိအလင်းပုလဲများစွာ ဤနေရာလွတ်ထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤအရာက သိုလှောင်ရတနာ၏လုပ်ဆောင်မှုဆိုတာ သိသာလှ၏။</p> <p>ဂျန်ဖန်း အလွန်ပျော်ရွင်သွား၏။</p> <p>ဤအရာက တကယ်ကို သိုလှောင်ရတနာဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အလင်းပုလဲတွေ၏အလင်းရောင်အောက်၌ စိတ်ဝိညာဥ်အသီးတစ်ခု၏အတွင်းပိုင်းနှင့်တူသည့် နေရာလွတ်တစ်ခု မြင်ကွင်းထဲပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်၌ အနက်ရောင်နံရံတွေရှိနေပြီး အစအနတွေအရ တစ်ခါက စိတ်ဝိညာဥ်အသီး၏အသားတွေဖြစ်ခဲ့ပုံပင်။</p> <p>သို့ပေမယ့် မိုးကြိုးစွမ်းအား၏ဖျက်ဆီးစွမ်းအားအောက်၌ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး မာကျောသည့်လေဟာနယ်နံရံတွေဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p>ဤနေရာလွတ်က တိမ်စိမ်းဂိုဏ်း ဂိုဏ်းသခင်ခန်းမလောက်ကျယ်၏။</p> <p>အလျား၊ အနံ၊ အမြင့် ဇန် ၂၀၀ လောက်ကျယ်ကာ ကြီးမားသည်ဟု ယူဆနိုင်၏။</p> <p>ထိုအရာအပြင်...</p> <p>အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် လေဟာနယ်နံရံတွေက ရံဖန်ရံခါ မိုးကြိုးစွမ်းအားတွေ တဖျစ်ဖျစ်တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>"ဒီမိုးကြိုးစွမ်းအားတွေက အထဲမှာပိတ်မိနေပြီး အပြင်မထွက်နိုင်ဘူးလား...."</p> <p>ကွက်တိပင်။</p> <p>သူက သန့်စင်မိုးကြိုးအရိပ်သုံးခု၏ ဒုတိယပုံစံကိုလေ့ကျင့်နေရာ မိုးကြိုးစွမ်းအားပမာဏအများအပြားလိုအပ်နေ၏။</p> <p>ဤအရာက အိပ်ချင်နေတုန်း ခေါင်းအုံးရတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>လေဟာနယ်ကိုစစ်ဆေးကြည့်ပြီး လုံခြုံတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် အတွေးတစ်ခုနှင့် ခရမ်းဓား၊ ခုံးကောင်အသား၊ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းဆေးလုံး၊ စွမ်းအင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဆေးလုံး၊ ခြေသုံးလှမ်းမူးဝေခြင်းဆေးလုံး၊ ရှေးဟောင်းဗျတ်စောင်းနှင့် အခြားပစ္စည်းများစွာ အထဲမှာနေရာချထားလိုက်၏။</p> <p>သူ၏အသိစိတ် ခန္ဓာကိုယ်သို့ပြန်ရောက်သည့်အခါ အချိန်အတော်ကြာမေ့နေခဲ့သည့် ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတာပဲ..."</p> <p>ဝန်းထုပ်ဝန်ပိုးကြီးငယ်မရှိတော့၍ သူကအတော်လေး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသလိုခံစားရ၏။</p> <p>တကယ်ပင် သိုလှောင်ရတနာက လက်တွေ့ကျပြီး အသုံးဝင်၏။</p> <p>သူ့ကိုယ်ပေါ်၌ လွမ်းဆွတ်ခြင်းဆီးနှင်းဓားသာရှိတော့ပြီး ၇ ရောင်ခြယ်ဆန်းကြယ်ရေခဲ၊ လေဟာနယ်ကြာပန်းနှင့် အခြားအရံပစ္စည်းအချို့သာရှိတော့၏။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ငါ ချင်ရူးဆေးလုံးကို စတင်ဖော်စပ်နိုင်ပြီ...."</p> <p>သူက အခြေအနေကို ချက်ချင်းပဲ ချိန်ညှိပြီး စတင်ဆေးဖော်စပ်တော့မည့်အချိန်မှာပဲ...</p> <p>ရုတ်တရက်...</p> <p>ခြံဝန်းအပြင်ဘက်မှ စကားသံတွေထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"နင်တို့ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ခြံဝန်းထဲဇွတ်ဝင်နေတာလဲ...."</p> <p>ထိုအရာက လျိုချင်းရှန်အသံဖြစ်ပြီး ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတို့နှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဂျင်ကျောင်းမင်၏ တုံ့ပြန်သံကြီးထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ငါတို့ လူတိုင်းဓားတွေကို စစ်ဆေးနေတာ..."</p> <p>"ဂျန်ဖန်းလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"ငါတို့ သူ့ဓားကိုမြင်တာနဲ့ သူလုပ်ခဲ့တာဟုတ်လားမဟုတ်လား သိရလိမ့်မယ်.."</p> <p>ထို့နောက် ဧရာမဂိုဏ်းသခင် ကုန်းယွမ်ဘ၏အေးစက်သည့်နှာမှုတ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီကိစ္စက ငါတို့ဂိုဏ်းမဟာအကြီးအကဲအသတ်ခံရတာနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်..."</p> <p>"လူတိုင်း စစ်ဆေးခံရလိမ့်မယ်..."</p> <p>လျိုချင်းရှန် စိုးရိမ်သွား၏။</p> <p>သူမက ဂျန်ဖန်းနှင့်မကြာခဏအတူနေဖူး၍ သဘာဝအတိုင်း ဂျန်ဖန်း၌ အလွန်ထူးဆန်းသည့်ဓားတစ်ချောင်းရှိတာ သိထား၏။</p> <p>၎င်းကို အမြဲအဝတ်စဖြင့် ပတ်ထား၏။</p> <p>တစ်ခါက သူမ မရည်ရွယ်ပဲအဝတ်အဟကြားမှ ကြည့်လိုက်မိရာ...</p> <p>အရောင်က...</p> <p>ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း တကယ့်တရားခံဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ...</p> <p>ဓားအရောင်ကြောင့် ပြဿနာကြီးတစ်ခုတက်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် ရန်မူနေသည့်ဧရာမဂိုဏ်းကို သူမဘယ်လိုလုပ်တားမည်နည်း။</p> <p>အံ့ကြိတ်ဓားဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည်အချိန်မှာပဲ...</p> <p>ခြံဝန်းအထဲမှ ဂျန်ဖန်းအသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"စီနီယာအမ, သူတို့ကိုဝင်လာခိုင်းလိုက်ပါ...."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save