Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဧရာမဂိုဏ်း၏ဇစ်မြစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လျိုချင်းရှန် စိုးရိမ်သွား၏။</p> <p>ဧရာမဂိုဏ်းက သူတို့နှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ခရမ်းဓားကိုရှာတွေ့သည့်အခါ သေချာပေါက် ဂျန်ဖန်းကိုအလွတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုစဥ် သူတို့နောက်ရှိတံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း တည်ငြိမ်သည့်အမူအရာဖြင့် လက်နှောက်ပစ်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအမ, ဒါအဆင်ပြေပါတယ်..."</p> <p>"ငါစိတ်ကရှင်းလင်းနေတာပဲ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ..."</p> <p>"အမရဲ့ဖုံးကွယ်မှုက ပိုပြီးမသင်္ကာဖြစ်စေလိမ့်မယ်..."</p> <p>လျိုချင်းရှန် အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>တကယ်ပဲ အရာရာအဆင်ပြေသည်လား။</p> <p>ဒါမှမဟုတ် ဂျန်ဖန်း ဓားကိုဖွက်ပြီးသွားပြီလား။</p> <p>သူမ မသေချာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဂျူနီယာမောင်လေး, နင်သူတို့ကို ကြောက်ဖို့မလိုဘူး...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူမကိုတားလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ကုန်းယွမ်ဘ ဘက်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့မဟာအကြီးအကဲသေဆုံးမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."</p> <p>"ဒါပေမယ့် တိမ်စိမ်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ခြံဝန်းကို ဒီလိုမျိုးရှာမယ်ဆိုရင် တိမ်စိမ်းဂိုဏ်းမျက်နှာ ဘယ်သွားထားမလဲ...."</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် ဒေါသထွက်လာပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စကားပြောရအောင် မင်းကိုယ်မင်းဘယ်သူထင်နေလဲ..."</p> <p>"သွား ရှာကြ။ ခုခံရဲတဲ့သူရှိရင် သတ်ပစ်လိုက်..."</p> <p>သူ့နောက်ရှိတပည့်တွေ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ပြီး ရှေ့ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း တံခါးအလယ်မှာ အမူရာကင်းမဲ့စွာရပ်နေပြီး စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ထုတ်မထားသလို မည်သည့်ခုခံမှလည်း မလုပ်ပေ။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင်၏ နွားရိုင်းကဲ့သို့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး သူ့ဆီပြေးဝင်လာတာကို ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရပ်စမ်း..."</p> <p>သူက ရှာချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး ဂျန်ဖန်းကို မထိခိုက်စေချင်ပေ။</p> <p>ဂျန်ဖန်းသာ တိုင်ပုပိုင်ကို သတ်သည့် တကယ့်တရားခံဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်လျှင် ဂျန်ဖန်း သေဖို့ထိုက်တန်၏။</p> <p>လက်ထောက်ခန်းမသခင်နှစ်ယောက်လည်း ဘာမှပြောလို့ရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့ပေမယ့် သက်သေမရှိပဲ ဂျန်ဖန်းကို သေသွားစေခဲ့လျှင် သူ့ကိုယ်ပိုင်ခေါင်း ပြတ်သွားမှာပဲဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းဘယ်လိုဖြစ်ချင်လဲ...."</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p>တိုင်းဟူရေကန်မှပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ ဂျန်ဖန်း၏စကားတွေကို ဂရုတစိုက် စဥ်းစားနေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ခုခုမှားနေပေမယ့် မှားနေသည့်အရာကို ထောက်မပြနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>မျက်နှာဖုံးနှင့်လူငယ်တစ်ယောက် တစ်ခါက ခရမ်းဓားကိုသုံးခဲ့သည်ဟုတော့ ကြားဖူး၏။</p> <p>ထိုလူနှင့် အရမ်းအားကောင်းသည့်ဂျန်ဖန်းနှင့်ဆက်စပ်ကြည့်ဖို့က မခက်ပေ။</p> <p>ထို့ပြင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ...</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောင်အသက်သွင်းချိန်က ဂျန်ဖန်း အနီးနားမှာရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချက်ကြောင့် သူက ဂျန်ဖန်းရင်ပြင်မှာမရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကြားသည့်အခါ ဤကဲ့သို့အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ရောက်လာတာဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြာင့်ဆိုသော် သူက ဂျန်ဖန်းကို သံသယရှိပြီးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဂျန်ဖန်းလုပ်တာသာ မှန်နေခဲ့လျှင် အကောင်းဆုံးပဲဖြစ်သည်။</p> <p>ပထမတစ်ချက် လက်စားချေနိုင်ပြီး ဒုတိယအချက် လက်ထောက်ခန်းမသခင်နှစ်ယောက်လည်း ဘာမှပြောလို့ရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>တတိယအနေဖြင့် အနာဂတ်စိုးရိမ်မှုလည်း ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရာက ငှက်သုံးကောင်ကို ခဲတစ်လုံးတည်းနှင့် ပစ်လိုက်သလိုပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ မင်းတို့ ငါတို့နေရာကိုရှာချင်ရင် လက်ခံနိုင်လောက်မဲ့ အကြောင်းပြချက်ပေးရမယ်..."</p> <p>ဂျန်ဖန်း ထူးမခြားနားစွာပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် ခြံဝန်းထဲမှာစိုက်ထားသည့် ကောင်းကင်ပုဆိန်ကိုမြင်သည့်အခါ ဒေါသတွေမြင့်တက်လာပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးရအောင် မင်းမှာ ဘာရှိလို့လဲ...."</p> <p>"ဆရာ, သူပြောတာနားမထောင်နဲ့။ ဒီကောင် လူသတ်သမားပဲနေမှာ..."</p> <p>ဂျန်ဖန်းကို ခဏကြာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကုန်းယွမ်ဘ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ, တိမ်စိမ်းဂိုဏ်းကိုတောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ငါ မင်းကို သလင်းကျောက်တုံးအချို့ပေးမယ်...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း အေးအးဆေးဆေးပဲ တစ်သိန်းတန် သလင်းကျောက်တုံကင်တစ်ခုထုတ်ပြီး သူတို့ရှေ့၌ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့မှာ သလင်းကျောက်တုံးရှားမနေဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ဧရာမဂိုဏ်း၏လျို့ဝှက်ဆေးလုံးတွေလည်းပေးစရာမလိုဘူး။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ကျင့်စဥ်တွေကိုလည်း စိတ်မဝင်စားဘူး..."</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ အနည်းငယ်အံကြိတ်လိုက်၏။</p> <p>ဒီဟာလည်းမလိုချင်၊ ဟိုဟာလည်းမလိုချင်နှင့်။</p> <p>ထိုကောင်က သူ့လေဟာနယ်ကြာပန်းကိုလိုချင်နေသည်လား။</p> <p>ထိုအရာက မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွား၏။</p> <p>"မင်းမှာ ဘာမှရှားပါးမနေဘူးဆိုမှတော့ ဂူအိမ်တော်တစ်ခုကို စူးစမ်းတဲ့အခွင့်အရေးဆိုရင်ကော...."</p> <p>ဂူအိမ်တော်တစ်ခုကို စူးစမ်းမယ်?...</p> <p>ဂျန်ဖန်း ပဟေဠိဖြစ်သွား၏။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင်မျက်နှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>"ဆရာ, ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...."</p> <p>"ဒါက ကျွန်တော်တို့ဧရာမဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေလေ...."</p> <p>"ဂိုဏ်းရဲ့အထွတ်အမြတ်လျို့ဝှက်ကျင့်စဥ်ဖြစ်တဲ့ သံမဏိသွေးစစ်မှန်ကျမ်းကိုတောင် အဲ့မှာပဲရှာတွေ့ခဲ့တာ..."</p> <p>ဘာ?...</p> <p>ဂျန်ဖန်နှလုံးသား အပြင်းအထန်ခုန်ပေါက်သွား၏။</p> <p>သူ့အောင်မြင်မှုတွေ၌ သံမဏိသွေးစစ်မှန်ကျမ်းက သိသိသာသာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p>အနည်းဆုံး သူ့အောင်မြင်မှုတွေ၏ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ထိုကျင့်စဥ်ကြောင့်ဖြစ်၏။</p> <p>ယခု သံမဏိသွေးစစ်မှန်ကျမ်းက ဧရာမဂိုဏ်း၏အမွေအနှစ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာက ဂူအိမ်တော်တစ်ခုထဲမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာဖြစ်သည်။</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ ဂျင်ကျောင်းမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်အချိန်က မင်းမှာ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဝင်ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသွားတာလဲ...."</p> <p>ထို့နောက် ဂျန်ဖန်းကိုပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကြားတဲ့အတိုင်းပဲ...."</p> <p>"အဲ့ဒီဂူအိမ်တော်က ငါတို့ဧရာမဂိုဏ်းအတွက် မူလနေရာတစ်ခုလို့ပြောလို့ရတယ်...."</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရာပေါင်းများစွာက ငါတို့ဂိုဏ်းဘိုးဘေးက အဲ့ဒီနေရာကိုရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ကရတဲ့ အမျိုးမျိုးသောခန္ဓာသန့်စင်နည်းစနစ်တွေလေ့လာပြီး ဧရာမဂိုဏ်းကိုတည်ထောင်ခဲ့တာ..."</p> <p>"အဲ့ဒီလျို့ဝှက်နယ်မြေက ဘယ်တုန်းကမှ အပြင်ကို မပေါက်ကြားခဲ့ဘူး..."</p> <p>"မင်းနဲ့ လျိုချင်းရှန်က ပထမဆုံးပဲ။ ဒါက တိမ်စိမ်းဂိုဏ်းကိုတောင်းပန်ဖို့ လုံလောက်မယ်မလား..."</p> <p>ဂျန်ဖန်း အလွန်သွေးဆောင်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p>ဤအရာက ဂိုဏ်းတစ်ခုအခွင့်အရေးတွေ၏ မူလဇစ်မြစ်ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုနေရာ၌ ရတနာတွေဘယ်လောက်တောင် ထွက်ပေါ်ခဲ့မလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ရုံနှင့်သိနိုင်၏။</p> <p>သို့ပေမယ့် သူက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"လျို့ဝှက်နယ်မြေကို မင်းတို့တွေ့ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီနေခဲ့ပြီး။ မြေအောက် ၁၀ ပေမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင် ခုလောက်ဆို တူးပြီးလောက်ရောပေါ့..."</p> <p>"ဘယ်လိုအခွင့်အရေးအသစ်များ ကျန်အုန်းမှာမိုလို့လဲ...."</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ပြောရခက်တယ်...."</p> <p>"ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ သံမဏိသွေးစစ်မှန်ကျမ်းတောင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ စုနှစ်အကြာကမှ ရှာတွေ့ခဲ့တာ...."</p> <p>"မင်းကံသာ အလုံအလောက်ကောင်းရင် ငါ လေဟာနယ်ကြာပန်းကိုတောင် ရောင်းဝယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင်ရှိမှာ...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း တွေးဆသည့်အမူအရာပြသလိုက်၏။</p> <p>အမှန်တော့ သူက တကယ်ပဲ သွားကြည့်ချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>သံမဏိသွေးစစ်မှန်ကျမ်းထားခဲ့သည့်လူက ပိုအံ့အားသင့်စရာကောင်းသည့်ပစ္စည်းတွေတောင် ချန်ထားခဲ့နိုင်၏။</p> <p>ဤအရာက အလကားရသည့်အခွင့်အရေးဖြစ်တာကြောင့် ဘာကြောင့် မကြိုးစားကြည့်ရမည်နည်း။</p> <p>"အဲ့နေရာက ဘယ်မှာလဲ။ ငါတို့တာဝန်တွေကို ကြန့်ကြာစေမှာလား...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက မြောက်ပိုင်းနယ်မြေမှာ။ ရှေ့တန်းနဲ့သိမ်မဝေးဘူး....."</p> <p>"မင်းရှေ့တန်းကတာဝန်ယူတာနဲ့ လမ်းမှာ ဝင်ကြည့်လို့ရတယ်...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း နောက်ထပ်တွေဝေမနေတော့ပေ။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ..."</p> <p>"ငါသဘောတူတယ်...."</p> <p>"မင်း အခုရှာလို့ရပြီ...."</p> <p>သူ့၌ ချီလင်းလေးရှိ၏။</p> <p>ချီလင်းလေး၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရတနာတွေအာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့် ဧရာမဂိုဏ်းရှာမတွေ့သည့်အရာတွေ ချီလင်းလေးဆီမှ လွတ်မြောက်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်စုံတစ်ခုသာ အမှန်တကယ်တွေ့ခဲ့လျှင် ဧရာမဂိုဏ်း နောင်တရသွားမည်ပဲဖြစ်သည်။</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွား၏။</p> <p>"ရှာကြ..."</p> <p>ဂျင်ကျောင်မင် ချက်ချင်းပဲ အဖွဲ့ကိုဦးဆောင်ပြီး ခြံဝန်းထဲဝင်ကာ နေရာတိုင်းကို ရှာတော့၏။</p> <p>အတွင်းအပြင် ဓားဖွက်ထားနိုင်သည့်နေရာတိုင်း ရှာဖွေကြ၏။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ..."</p> <p>အံ့ဖွယ်မျက်နှာဖုံးနှင့်လူငယ်က ဂျန်ဖန်းဆိုတာ သူယုံကြည်၏။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် ရှာမတွေ့ရသနည်း။</p> <p>"ငါ့အတွက် မြေအောက်သုံးပေတူးစမ်း..."</p> <p>မြေတူးဆွသံတွေနှင့်...</p> <p>သူတို့က တကယ်ပဲ မြေကြီးတူးကာ ရှာဖွေနေကြ၏။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဘာမှမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>သူတို့က နေ့တစ်ဝက်လောက် ခြံဝန်းကို မြေလှန်ရှာပြီးတာတောင် ဖွက်ထားသည့်ဓားတစ်ချောင်းမှ မတွေ့ပေ။</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် ဂျန်ဖန်းကိုစိုက်ကြည့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"မင်း ဓားကို ဘယ်မှာဝှက်ထားတာလဲ...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း သူ့ကျောမှ လွမ်းဆွတ်ခြင်းဆီးနှင်းဓားကို ပစ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါ့မှာ ဒီဓားတစ်ချောင်းပဲရှိတယ်...."</p> <p>"မင်း ငါ့ကိုအတင်းတရားခံဖြစ်စေချင်ရင်တော့ အဲ့တာကို ခရမ်းရောင်ခြယ်လိုက်..."</p> <p>"မဟုတ်လည်း ငါ့အဝတ်တွေချွတ်ပြီး ရှာကြည့်ပါလား..."</p> <p>"ငါ ခရမ်းဓားကိုခေါက်ပြီး အဝတ်ထဲသိမ်းထားချင်ထားမှာ...."</p> <p>ဂျင်ကျောင်းမင် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p>"ငါ မရှာဘူးလို့ မင်းထင်နေလား..."</p> <p>သူ ရှေ့တိုးသွားစဥ်မှာပဲ...</p> <p>"တော်လောက်ပြီ..."</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤအရာက ရုတ်တရက်ဝင်စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း ခရမ်းဓားကိုဝှက်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။</p> <p>ထို့ပြင် သူတို့က မြေအောက်သုံးပေထိတောင် တူးခဲ့၏။</p> <p>ထိုဓားသာ အမှန်တယ်ရှိနေလျှင် ရှာတွေ့မည်ပဲဖြစ်သည်။</p> <p>ကြည့်ရတာ သူတို့တကယ် လူမှားသွားပြီ ဖြစ်ရမည်ပင်။</p> <p>"သွားစို့...."</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဂျန်ဖန်း သူ့ကိုတားလိုက်သည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကုန်း ခင်ဗျားတစ်ခုခုများ မေ့နေသလား..."</p> <p>ကုန်းယွမ်ဘမျက်နှာ မဲမှောင်သွား၏။</p> <p>တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် သူက ကြေးတံဆိပ်ပြားတစ်ခုထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>"ယူလိုက်...."</p> <p>"ဒီတံဆိပ်နဲ့ မင်းဂူအိမ်တော်ကို အချိန်မရွေးဝင်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ရက်ပဲနေလို့ရမယ်...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း အပြုံးတစ်ခုနှင့် ယူလိုက်၏။</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကုန်, ခရီးလမ်းဖြောင့်ဖြူးပါစေ..."</p> <p>သူတို့ထွက်သွားတာကိုကြည့်ပြီး ဂျန်ဖန်း သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက အရာရာတိုင်းကို ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျောက်တုံးထဲပြောင်းထည့်ထားခဲ့သည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် အကျိုးဆက်ကို တွေးကြည့်လို့တောင်မရပေ။</p> <p>"ဖန်း, နင် စောနက ငါ့ကို သေအောင်ခြောက်နေတာပဲ..."</p> <p>လျိုချင်းရှန် သူမရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။</p> <p>"နင်တော့သွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ...."</p> <p>ဂျန်ဖန်း အလျှင်အမြန်ပဲ တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် မပြောနဲ့တော့...."</p> <p>"ကျွန်တော့်ကိုကာကွယ်ပေးထား။ ကျွန်တော် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဖို့လိုတယ်...."</p> <p>လျိုချင်းရှန် အလိုအလျှောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီ, နေပါအုန်း..."</p> <p>"နင် အမြုတေဖွဲ့တော့မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား...."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save