Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယခုအချိန်အထိပင် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခန်းမခွဲသခင် အနည်းငယ်သည် အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေ၏။</p> <p>ရှန်းယီ သည် အန်းယီ၏ လက်ရှိအင်အားကို အကဲဖြတ်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးမူလကို စုစည်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ထိုမိန်းကလေး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်"မင်း ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ။"</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းတော့ နေရခက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။" အန်းယီ သည် သူမ၏ ခံစားချက်ကို ခေတ္တမျှသိရှိနိုင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ ရှန်းယီ သည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ခန်းမမှ ခန်းမခွဲသခင် က "နေရခက်တယ်" ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ အခြားသော ခန်းမသခင်များအတွက် တူညီသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုးမဟုတ်ကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်က နတ်တိုင်းကျောက်တိုင်၏ နယ်ပယ်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိခြင်းထက်၊ သူမအနေဖြင့် ဤစိမ်းသက်နေသော စွမ်းအားကို အသားမကျသေးခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်း နဂါးနန်းတော်သည် အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ် တစ်ခုကို ဤမျှလောက် အတိုင်းအတာအထိ အတင်းအကျပ်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရက်ရောလွန်းလှသည်ဟု ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အန်းထင်ဖုန်း၏ သစ္စာခံမှုကို ရယူနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>"သွား ဟို အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ဘာတွေ အတိအကျဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းချေ၊" ဟု သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်း သည် သူတို့ကို မည်သို့ ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို ရှန်းယီ မေ့မထားခဲ့ချေ၊ ယခု သူရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ လှည့်ပြန်မသွားသင့်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သခင် အမိန့်အတိုင်းပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>အန်းယီ သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နှင့် အသားကျလာပြီးနောက်၊ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာမှ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်လျက်၊ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စတင်ထိန်းညှင်းလိုက်ပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် မသေမျိုးနိယာမ အနည်းငယ်ကို ပိုမို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ နယ်စပ်</p> <p> </p> <p>သပ်ယပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး၊ သူ၏ လက်မောင်းအင်္ကျီလက်များမှာ နှစ်ဖက်စလုံး ညီညာသေသပ်လှပစွာ ခေါက်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည်၊ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ဆီသို့ တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကျောက်တုံးများကို သေသပ်စွာစီနေခဲ့သော၊ တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တန်းရှန့်ကျွင်း သည် သဘောတူထားသော နေရာဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>(Deng Xiangjun/ အရင်အပိုင်းတွေမှာ အကြီးအကဲသန်း/ဂိုဏ်းချုပ်သန်းလို့ ဘာသာပြန်ထားပါတယ်)</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်၊ သူသည် အကြည့်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုက ရင်းနှီးနေသောတည်ရှိမှုတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ တိမ်တိုက်များသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွား၏။ ဝင်သက်ထွက်သက် အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ ၎င်းသည် အနည်းငယ်ပျက်စီးနေသော ရတနာသင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ကို အနောက်ပိုင်းဟုန်မှာ စောင့်နေဖို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>တန်းရှန့်ကျွင်း သည် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ၊ မကြာမီမှာပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည့် တာအိုကလေးငယ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ယွမ်ကျိုး နှင့် ကျုံးရှို့တို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးနေပြီး၊ အသက်ရှူသံများမှာ မမှန်ဘဲ မြန်ဆန်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူ လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားပြီး၊ "ရှန်းယီ ရော ဘယ်မှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>စုဟုန်ရှို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဟသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဘိုင်ဝူကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ တန်းရှန့်ကျွင်းကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ လျော့ပါးမသွားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> "ဂိုဏ်းချူပ်တန်း၊ ကျွန်မတို့ လမ်းမှာ နှင်းကျား မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အန်းထင်ဖုန်းရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း က ရန်သူကို တားဆီးဖို့ တစ်ယောက်တည်း နောက်မှာကျန်နေခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ ဆီကိုလည်း သတင်းပို့ထားပြီးပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် သွားကူညီပေးပါဦး။"</p> <p> </p> <p>တာအိုကလေးငယ်များမှာ မည်သည့်စကားမျှ မပြောကြချေ။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးတောနေကြသည်ကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သွားရောက်ကူညီခြင်းထက်၊ အလောင်းသွားကောက်ရမည့်နှင့် ပ်ိုတူညီနေ၏။</p> <p> </p> <p>"အချိန်မီသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>စုဟုန်ရှို့ သည် ဤကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လေ့ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ မထွက်လာခင်တုန်းက၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက အန်းထင်ဖုန်း နဲ့ လက်ရည်ယှဉ်တိုက်ခိုက်တာကို မြင်ခဲ့ရတယ်၊ သူ လုံးဝ အရေးနိမ့်မသွားဘူး"</p> <p> </p> <p>ယုံတမ်းစကားကဲ့သို့ ထင်ရသောဤစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း၊ တန်းရှန့်ကျွင်း သည် နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ချေ။ သူသည် ရတနာသင်္ဘော၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲယူလိုက်ပြီး၊ တာအိုကလေးငယ်အုပ်စုနှင့် ယွင်ဟယ်ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းကို သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းစေကာ၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်၏ အရှိန်အဝါအပြည့်အဝကို ရတနာသင်္ဘောထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရတနာသင်္ဘောသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားစဉ်၊ စုဟုန်ရှို့သည် အံကိုကြိတ်ကာ၊ လက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကိုကိုင်ဆောင်လျက် အမီလိုက်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တန်းရှန့်ကျွင်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်သူကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကာ၊ မူလနေရာမှ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘိုင်ဝူက ဂိုဏ်းချုပ်ကျိကို ဆက်သွယ်ဖို့ သုံးတဲ့ မှော်ရတနာပါ၊ စွမ်းအင်တွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာပြုစုပျိုးထောင်ထားတာမို့ တာအိုချပ်ပြားထက်တောင် ပိုအလုပ်လုပ်ပါသေးတယ်။" စုဟုန်ရှို့ သည် အလောတကြီးဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ကျားက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ယုတ်မာတာလား။"</p> <p> </p> <p>တန်းရှန့်ကျွင်း သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှဘေးဘီသို့ အာရုံမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်ကြည့်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဟုန်ရှို့၏ အသိဉာဏ်ဖြင့်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းတို့အနည်းငယ်သည် ပုံမှန် မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူများနှင့် အနည်းငယ်ကွာခြားနေကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင်၊ ကျိကျင့်ရှီးက ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းသည် ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း သူမ ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ကြိုတင်ခံစားသိမြင်မှုတွေက... များသောအားဖြင့် အရမ်းတိကျပါတယ်။" စုဟုန်ရှို့ သည် သူမ၏ အမြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း က သူ့ကို လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်နဲ့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ခုနလေးတင် ပြောခဲ့တယ်မလား။" တန်းရှန့်ကျွင်းသည် သူမအား မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ ဟုန်ရှို့ သည် သူမ၏ စကားများထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေကြောင်းကို သဘောမပေါက်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ စုဟုန်ရှို့လည်း နေရာမှာတင် အေးခဲသွားလေ၏။</p> <p>သူမ၏ ဗီဇအရ တုံ့ပြန်မှုတွင်၊ ရှန်းယီ၏ ခွန်အားသည် ဂိုဏ်းချုပ်တန်း ထက်ပင် သာလွန်နေပြီဟု သူမ ခံစားလာရသည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်သွားကြည့်ရအောင်။"</p> <p> </p> <p>တန်းရှန့်ကျွင်း သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ သူငယ်အိမ်များတွင် ကြမ်းကြုတ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည်... လက်ရှိ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအနေဖြင့် လုံးဝ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ့ကြောင့်သာလျှင်၊ ၎င်းတို့သည် မြောက်ပိုင်းဟုန် မှ ယွဲ့ မိသားစုကိုပင် မဆိုင်းမတွ ပြစ်မှားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်မှ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ကောင်းချီးပေးမှုအောက်တွင်၊ ရတနာသင်္ဘောသည် ယခင်က မကြုံဖူးသောအမြန်နှုန်းဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရာ၊ ပျက်စီးနေပြီးသားဖြစ်သော သင်္ဘောကိုယ်ထည်သည် လုံးဝပြိုကွဲပျက်စီးသွားမည့် အနေအထားကိုပင် ပြသလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း၊ ၎င်းတို့သည် သဘောတူထားသော နေရာသို့ချဉ်းကပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဟုန်ရှို့ သည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်တန်းသည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေပြီးနောက်၊သူမကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ အတော်လေး တွေဝေသွားဟန်ရှိသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>စုဟုန်ရှို့ သည် သူ၏ဘေးသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းသွားလိုက်သော်လည်း၊ အောက်ဘက်ရှိ အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း၏ အထက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ခြေခွေထိုင်နေသော အထီးကျန်ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးများဖြင့်စွန်းထင်းနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တလူလူလွင့်ခတ်နေသည့် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံတို့မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်မျှ မရှိသကဲ့သို့၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်မှ မဟာနတ်ဆိုးကြီးလည်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော ကြက်သွေးရောင်သွေးကွက်များကသာ မကြာမီက ဤနေရာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့သူက အန်းထင်ဖုန်း ဆိုတာ သေချာရဲ့လား။" တန်းရှန့်ကျွင်း သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှ ယခင်က ၎င်းတို့ အခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် နေရာအထိ အကွာအဝေး၊ ထို့အပြင် သွေးကွက်များ ခြောက်သွေ့နေသည့် အတိုင်းအတာတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ တိုက်ပွဲသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန်ထက်ပင် ပိုမို ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ကျမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>စုဟုန်ရှို့ သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် မိန်းမောစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီကို အစောဆုံး သိကျွမ်းခဲ့သော တာအိုကလေးငယ်တော်များထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူမသည် သူ၏ ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျမျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အတူ သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသောကြောင့်ပင်၊ ဤ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းမှာ အလွန်တရာ စိမ်းသက်နေသည်ဟု သူမ ပို၍ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ စုဟုန်ရှို့၏ အရိုးသားဆုံးသော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ ရှန်းယီက ဘေးကင်းပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>တန်းရှန့်ကျွင်း သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျိကျင့်ရှီးထံသို့ သတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အနည်းငယ် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ လုပ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သိပ်မသေချာသောကြောင့်၊ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ၎င်းကို ပို၍ရှင်းလင်းစွာမရှင်းပြနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save