Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">လူတွေအကြောင်း အကဲဖြတ်ရာမှာ ငါက မှားခဲတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ချောင်ရူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ၊ တကယ်လို့ သူ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မဆီမှာ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ မိုးကြိုးဌာနထဲမှာ သူ့ကို သေချာဆုံးမပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လမင်းဓားနတ်ဘုရား သည် သူမအား အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်ကတော့ လှလှလေး တွေးနေတာပဲ။ ငါ့အာဏာကိုသုံးပြီး နင့်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို ဗြောင်ကျကျ ထားပေးရမယ်ပေါ့လေ။ သူက နေရာတကာမှာ ပြဿနာရှာနေတာမလား၊ ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်ရှိမှာမို့လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ အစ်မက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားပြီးပြီလေ။ အခုကျမှ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို အပြစ်ရှာပြီး မုန်းတီးနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ပြုပြင်ပေးပြီးရင် အနောက်နန်းတော်ကို ပို့ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီက ပျင်းရိနေတဲ့ အဘွားကြီးတွေက သူ့ကို သဘောကျလောက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချောင်ရူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး အံကြိတ်ကာ တောင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါ။ အနောက်နန်းတော် ဆိုတာ ယောက်ျားတွေ နေရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အရှိန်အဝါတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူတို့ရဲ့ ရမ္မက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လမင်းဓားနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ လူတွေအကြောင်း အကဲဖြတ်ရာမှာ ငါက မှားခဲတယ်။ ဒီကောင်လေးမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ အခုထက် ပါရမီ ဆယ်ဆလောက် ရှိနေရင်တောင်မှ သူက ကြီးကျယ်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့။ အဲဒီလောက် မြန်မြန် ကောက်ချက်မချပါနဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို သေချာ သင်ပေးပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မက သူ့ရဲ့ ဓားပညာကို တတ်နိုင်သလောက် မြှင့်တင်ပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ။ သူက ကျေးဇူးသိတတ်ပြီး အစ်မကို လေးစားလာလိမ့်မယ်။ အစ်မလည်း ဒီကနေ အကျိုးအမြတ် ရမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လမင်းဓားနတ်ဘုရားသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး၊ နင့်ကို ငါ မယုံဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"နင်က ပူဇော်တာကိုတောင် လက်မခံဘူး။ နင့်အတွက် ကောင်းကင်ရုံးတော်မှာ အနာဂတ်မရှိဘူး။ လူတိုင်းက ကျေနပ်နေပေမယ့် နင်ကတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး အထီးကျန်ဆန်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားစဉ် တစ်ဖက်လူက စကားဆက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်မယ်။ နင်က သေမျိုးကမ္ဘာမှာ ပူဇော်သက္ကာရကို တစ်ကြိမ် လက်ခံလိုက်ရင် ဒီကောင်လေးကို ငါ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ဒါက နင့်ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ ညီမလေး။ ကျေးဇူးမတင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ နောက်ထပ် ထပ်မပြောတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချောင်ရူသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းရှူကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်မလေး၊ ဒါဆိုရင် လုယောင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လေပြင်းနှင့် တိမ်တိုက်များ အကြားမှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကာ မြို့စား ပိုင်တောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လမင်းဓားနတ်ဘုရား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p> သူက အရိုအသေပေးပြီးနောက် ချောင်ရူဘက်သို့ လှည့်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုးကြိုး တမန်တော် ချောင် လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>သူမက မကျေနပ်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လမင်းဓားနတ်ဘုရားကို လာကယ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လမင်းဓားနတ်ဘုရား နှင့် ချောင်ရူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ပြောကြည့်စမ်းပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။ ဒီကိစ္စက ကူစုထောင် လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေး တစ်ယောက်ကနေ စတာပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကူစုထောင် ဝန်ခံခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒီကောင်လေးက သတ္တမမင်းသမီး၊ နားခိုရာဂိုဏ်း ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပိုင်တောက်သည် လမင်းဓားနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ပြောစရာရှိတာတွေ အကုန်ပြောပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော့်စကားတွေကို စဉ်းစားပေးပါ။ ခွင့်ပြုပါဦး။"</p> <p> </p> <p>သူက ပြောချင်ရာပြောပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ လမင်းဓားနတ်ဘုရား နှင့် ချောင်ရူတို့သည် မုန်တိုင်းထန်နေသော တိမ်တိုက်များကြားတွင် မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လမင်းဓားနတ်ဘုရား၏ အကြည့်သည် ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းအတွင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား ထက်ရှလာ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို မိုးကြိုးဌာနဆီ မခေါ်လာခင်ကတည်းက နင် ဒါတွေအကုန်လုံးကို သိနေခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"အစ်မ၊ ကျွန်မ ကျိန်ဆို ကျိန်ရဲပါတယ်။ ဒီအကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"နင်ကြောင့် ငါ့ဘဝ ပျက်စီးတော့မလို့"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်ကြီး ဆိုးရွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ဒီကိစ္စတွေက အခု ကောင်းကင်ရုံးတော် ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်ပဲ။ လုံလောက်တဲ့ အဆင့်အတန်းမရှိဘဲ ဝင်ပါရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ မထူးဘူး"</p> <p> </p> <p>လမင်းဓားနတ်ဘုရားသည် ဤစကားကို အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပြီး အကြည့်က မိုးကြိုးကိုးပါး ရင်ပြင်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကံကောင်းတယ်။ ပိုင်တောက်က အချိန်မီ လာပြောလို့ ငါ ချောက်ကမ်းပါးစွန်းကနေ နောက်ဆုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီအတိုင်း ရပ်မနေနဲ့၊ တစ်ခုခု စဉ်းစားစမ်း။ ဒီတပည့်ကို ဖယ်ရှားပြီး မိုးကြိုးဌာန ကနေ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လက်တွေ့ဘဝသည် ကြမ်းတမ်းပြီး သေရေးရှင်ရေးအတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်ထက် များစွာ အခြေအနေဆိုးသည်။ လမင်းဓားနတ်ဘုရားသည် သူမကို အကြည့် တစ်ချက်ဝင့်ကာ ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်သန်းချီ၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်နေရသော ယွမ်ရှောင်ထံ အတွေးရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"သနားစရာ ကောင်လေး၊ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး မဟာမိတ်က စွန့်ပစ်သွားပြီဆိုတာတောင် မသိရှာဘူး"</p> <p> </p> <p>၎င်းက သူတို့ကမ္ဘာ၏ ရက်စက်သော လက်တွေ့ဘဝဖြစ်ကာ မည်သူမျှ ပြဿနာနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် မရွေးချယ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ရမလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း မည်သည့်ဘက်တွင် နေရမည်ကို ရွေးချယ်ရန် နှလုံးသားအတွင်း လွန်ဆွဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်၊ အတ္တနတ်ဘုရား နယ်ပယ် ပြည့်စုံအဆင့်"</p> <p> </p> <p>အနားယူချိန်အတွင်း၊ ယွမ်ရှောင်သည် ကျင့်ကြံမှု လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အဆင့်နှစ်ဆင့် တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နောက်တစ်ဖန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ မိုးကြိုးဌာနမှ စိန်ခေါ်မှုသည် ယွမ်ရှောင်ကို အမှန်တကယ် မြင့်တက်လာနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သော်လည်း အန္တရာယ်များပြီး အဖော်အပေါင်း ကင်းမဲ့ကာ တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ပွဲများကိုသာ အဖော်ပြုနေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ တိုက်ခိုက်ရေး လမ်းကြောင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းပဲ”</p> <p> </p> <p>သူ မသေသရွေ့ အရေးမကြီးဘဲ သေမျိုးလောက အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေရပေးရန်သာ ရှေးရှုထားကာ ပါရမီရှင်ဖြစ်ဖြစ်၊ အလှသူဇာဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းပိတ်နေလျှင် မည်သူမဆို သေရပေမည်။</p> <p> </p> <p>"သတ္တမ အချီ စတင်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ပါရမီရှင်များ ပိုမို နည်းပါးလာကာ ခြောက်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရသူများမှာ  အတော်ဆုံးများအနက် အသန်မာဆုံးများ ဖြစ်ကြပြီး လူတိုင်း သခင်ကြီးလုအောက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲ သုံးချီ ကျန်ရစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား ဂိတ်ပေါက် အတွက် နေရာတစ်နေရာ ရယူပြီး မိုးကြိုးအဆင့် သတ်မှတ်ချက်မှာ ထိပ်ဆုံးအထိ တက်လှမ်းရမယ်။ ဒါဆို ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မထိရဲတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှောင်၏ သံန္ဓိဋ္ဌာန်သည် ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်ကာ သတ္တမ အချီအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူများကို ကြေညာလိုက်သောအခါ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p> သူက ခေါင်းမော့ကာ အင်မော်တယ်သန်းချီ၏ ရန်လိုမှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ မကြာမီ မိုးကြိုးအဆင့်သတ်မှတ်ချက် က ပြိုင်ဘက်အမည်ကို ကြေညာခဲ့ပြီး ပိုင်လင်းအာ ဖြစ်နေသောအခါ အံ့သြစရာပင်။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို တိုက်ပွဲတွင် ဆက်တိုက် ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် စာရင်းဇယားများအရ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသလောက်ပင် နည်းပါးရာ လူတိုင်း ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ပေါ်တွင်၊ ပိုင်တောက်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ချောင်ရှန်းကို ရန်လိုစွာ ကြည့်ရင်း ဒေါသမီးတောက်လောင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ချောင်ရှန်း"</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှန်းသည်လည်း ထရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ငြင်းချက်ထုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ကျိန်ရဲတယ်၊ ဘာမှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ထားတာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"ငါ့သမီး တစ်ခုခု ထိခိုက်သွားရင်၊ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ငါ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ထားတာ မရှိဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ဒေါသကြီးသူဟု လူသိများသော ချောင်ရှန်းကလည်း ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စစ်သူကြီးပိုင်၊ ဒါက တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်မှုပါပဲ။ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်ရအောင် ရှင့်သမီးကို အရှုံးပေးဖို့ ပြောလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကူစုဝမ်က ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေပေးရန် ကြိုးစားရင်း အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>"သူမက နတ်ဘုရား ဂိတ်ပေါက် ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>စကားဝိုင်းသည် ဤသို့ဖြင့် တစ်ခန်းရပ်သွားကာ ချောင်ရှန်းက တိုက်ပွဲ အမှတ်စဉ်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ မည်သူမှ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်တောက်သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ချ၍ မိုးကြိုးတိမ်တိုက် နံပတ်တစ် ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပြိုင်ဘက်က ကောက်ကျစ်တယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အရှုံးပေးဖို့ တွေးထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်လင်းအာသည် နှလုံးသားထဲမှ လက်စားချေလိုသော စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ ဖခင်ကို  နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း ပိုင်တောက်ကမူ ယွမ်ရှောင်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေရာမှ ထူးထူးဆန်းဆန်း တိုက်ခွင့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုဘူး။ သမီး တိုက်ခိုက်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save