Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(21)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>“ဒါနဲ့ နင် ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်များလား? ဘာမှ လုပ်စရာမရှိရင် ဈေးဆိုင်ကြီးကိုသွားပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>အချိန်ခဏလောက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက်တွင် လီလင်း၏ အိပ်ချင်စိတ်တို့က ပျောက်ကွယ်သွားပြီးဖြစ်၍ လီရှန်းကို ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အိမ်မှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်တော့ အားလောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင်် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျူးပင်းဆီသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ချိန်းဆိုခားခဲ့သည်။ သူမ ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင် ဤသည်က ကျန်းကျူးပင်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆက်သွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ဘဝက ကျန်းကျူးပင်း၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံသွားမှုကို သူမ အမြဲတစေ တွေးနေခဲ့ရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ တစ်ဖက်လူကို သတိပေးသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်မှ သွားကြတာပေါ့..  ဒီတစ်လအားလပ်ရက်ပြီးရင် ငါတို့တွေ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ဖြေရတော့မယ်၊ ပြီးသွားရင် ဆေးဝါးစက်ရုံအတွက် အလုပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ရှိတယ်၊ နောက်ဆိုရင် အချိန်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက လီရှန်းအနားသို့ တိုးကပ် လာပြီး တီးတိုးလေး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့  ငါ နင့်ကို ငါနဲ့အတူလိုက်ပြီး ဝါဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီအသစ် တစ်ထည်လောက် သွားဝယ်ဖို့အတွက် ခေါ်သွားချင်လို့”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့ဘဲ လီလင်းက နှစ်သစ်ကူး တွင်ဝတ်ဆင်ဖို့ ဝါဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီအသစ် ဝယ်ရန်အတွက် ပြောနေခြင်းဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လီလင်း၏ ရှက်ရွံ့နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရမှသာ  ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“နင် ပြင်ဆင်နေတာ...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏စကားမဆုံးမီ လီလင်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက သွားကြည့်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ အဆင်ပြေမပြေ မသိသေးဘူး.. နင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>“ငါ  မပြောပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လီလင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အထပ်ထပ်အခါခါ ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက စကားများတတ်သူ မဟုတ်သကဲ့သို့ အတန်းထဲတွင်လည်း သူငယ်ချင်းဟူ၍လည်း များစွာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ နင့်ကို ယုံတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ ‘အစစ်အမှန် မျက်နှာ’ ကို သိရှိပြီးနောက်တွင် လီလင်းက လီရှန်းကို အလွန် ယုံကြည်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် လီရှန်းက ကျားသားစားချင်၍ ဝက်အယောင်ဆောင်</p> <p>နေသည်ဟု အမြဲ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အပေါ်ယံတွင် မြင်ရသည့်အတိုင်း အားနည်းသည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွဲ့တစ်ဦးတည်းကသာ လီရှန်းကို အရူးတစ်ယောက်ဟု သဘောထားပြီး ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရန် အမြဲ လှည့်ဖြားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်  နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အလုပ်ရှိတယ်ဆိုရင် အပြင်မှာ ဆက်မနေတော့ဘဲ အမြန် ပြန်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း သဘောတူလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်အတူ ကားမှတ်တိုင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့က မည်သို့သော ကောင်းမွန်သောနေ့ရက်ဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဆွေမျိုးများကို(သတို့သမီးကို) လာခေါ်သည့် လူအုပ်စုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က စက်ဘီးများကို စီးနင်းလျက် ရှိနေပြီး အလယ်မှ စက်ဘီးကို ဝိုင်းရံကာ ဆေးဝါးစက်ရုံဆီသို့ ဦးတည်၍ စီးနင်းနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်မှ စက်ဘီးပေါ်တွင် ရှိနေသည့် သတို့သားက အနည်းငယ် အသက်ကြီးပုံရပြီး ရင်ဘတ်တွင် ပန်းပွင့်ကို တပ်ဆင်ထားသည်။ သူ့နောက်တွင်တော့ အနီရောင်ကွက်စိပ် ဝါဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော သတို့သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာက ဝိုင်းစက်ကာ ချစ်စရာကောင်းပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က အချိုးကျလှသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ပြုံးရယ်နေခြင်း မရှိသောကြောင့် ဤ မင်္ဂလာပွဲအတွက်ကြိုဆိုရေးအဖွဲ့မှာ အနည်းငယ် မှိုင်းညို့နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်ယောက်က ဒုတိယမြောက် အိမ်ထောင်ပြုကြတာ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက လီရှန်း၏အနားကို တိုးကပ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမိန်းကလေးရဲ့ ဖိနပ်ကို ကြည့်ပါဦး၊ ခရမ်းရောင် အဝတ်ဖိနပ်တွေပဲ .. မင်္ဂလာဆောင်တယ်ဆိုရင် အနီရောင် အဝတ်ဖိနပ်ကို စီးကြတာလေ၊</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုတာဆိုမှ ခရမ်းရောင် ကို စီးလေ့ရှိတယ်... ဒီမိန်းကလေးက အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးတာကို.. ဘာလို့ တစ်ဖက်လူရဲ့နောက်အိမ်ထောင်အဖြစ် လက်ထပ်တာလဲမသိဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည််း သူတို့၏စက်ဘီးများစီးနင်းသွားသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီးခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အမျိုးသားက ဆေးဝါးစက်ရုံက ဝန်ထမ်းဖြစ်မယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ မဆန်းတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီလင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရထားတာဆိုရင်ဆိုရင် ဒုတိယမြောက် လက်ထပ်တာဆိုရင်တောင် လူကြိုက်များတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အမှန်ပဲ..”</p> <p> </p> <p>ထိုစက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းများ၏ လစာက အတော်လေးမြင့်ပေသည်။ ဆိုရလျှင်  ပြည်နယ်မြို့တော်မှ အလုပ်သမားဖြစ်နေလျှင်ပင် အလွန်ပင် မျက်နှာပွင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့မှ ဆေးဝါးစက်ရုံ တံခါးပေါက်မှ ဝင်သွားတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် လီရှန်းတို့နှစ်ယောက် အတင်းပြောနေခြင်းမှ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်တွင် လီလင်း စီးမည့် ဘတ်စ်ကားက အရင် ရောက်လာသောကြောင့် လီရှန်းက သူမ ကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် လီရှန်းက သူမ စီးမည့် ဘတ်စ်ကားကို ဆက်လက်စောင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်မားခရိုင်သည်က ခရိုင်မြို့တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သေးငယ်သော မြို့မဟုတ်ပေ။ ပြည်နယ်က ပိုင်မားခရိုင်ကို အမြဲတစေ အားပေးထောက်ခံမှု အပြည့်အဝ ပေးနခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသောစက်ရုံများ၊ သေးငယ်သော စက်ရုံများသာမက မြို့ပြင်တွင် မိုင်းတွင်းများပါ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ၎င်းတို့က ခရိုင်အဆင့် စက်ရုံများ ဖြစ်သော်လည်း မသေးငယ်လှပါချေ။ အထူးသဖြင့် ပိုင်မားခရိုင်တွင် ပြည်နယ်အဆင့် ဆေးဝါးစက်ရုံတစ်ခု ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အခြေခံအဆောက်အအုံများသည်လည်း အခြားခရိုင်များထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ ဆေးရုံများ၊ ရဲစခန်းနှင့် ကျောင်းများသည်ပင် မြို့တော်နှင့် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်မားခရိုင်၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် အနာဂတ်တွင် ပိုင်မားခရိုင်ကို ခရိုင်အဖြစ်မှ ဖယ်ရှားပြီး မြို့တော်အဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းကာ ပြည်နယ်မြို့တော်အဖြစ် တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်မည်ဟု လီရှန်း ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်တွင် သူမ၏ အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင်ကို ခရိုင်မြို့မှ ပြည်နယ်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းနိုင်ခြေရှိကို တွေးလိုက်မိပြီးနောက်တွင် လီရှန်းအနေဖြင့် ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရန် စိတ်ကူးက ပို၍ပင် မရှိတော့ခေေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အရူးတစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ!</p> <p> </p> <p>ဘတ်စ်ကား ရောက်လာသည့်နောက် လီရှန်းက ကားပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ချိန် ဖြစ်နေသဖြင့် ကားပေါ်တွင် ထိုင်ခုံလွတ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ခုံတစ်ခုံကို ရွေးချယ်၍ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ချိန်တွင်  သူမဘေးတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် လာထိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “?”</p> <p> </p> <p>ကားထဲမှာ ထိုင်ခုံလွတ်တွေ အများကြီးရှိနေတာကို ဒီလူက ဘာလို့ သူမဘေးမှာမှ လာထိုင်ရတာလဲ?</p> <p> </p> <p>သူမ ဘေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိမ်တွင် သူမ၏ ဘေးတွင် နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းတစ်စုံ၊ ဖြူဖွေးသောသွားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခါးကို တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းများကိုလည်း အနည်းငယ် ဆုပ်ထားပြီး၊ နားရွက်များက နီရဲနေခဲ့ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို  စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို သိသိသာသာမြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ် ဘတ်စ်ကားတို့သည်က လုံးဝ သက်သောင့်သက်သာ မရှိသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကားထဲတွင် လေအေးပေးစက် မရှိသကဲ့သို့ နေရာကလည်း ကျယ်ဝန်းမှု မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းခေတ်ကာလတွင်ဖြစ်လာမည့် ထူထဲသည့် ဝါဂွမ်းထိုင်ခုံကူရှင်တို့သည်က ယခုအချိန်တွင် ပြားချပ်မာကြောနေခဲ့ကြပြီး နူးညံ့မှုလည်း မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကားထဲ၌ စက်ဆီနံ့များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည့်အပြင် ကားကိုယ်ထည်သည်လည်း တုန်ခါလျက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်၌ ကားပေါ်တွင် လူများစွာ မရှိသည့်အတွက် ထိုင်ခုံနှစ်ဖက်ကြားမှ လူသွားလာသည့် လမ်းကြား၌လည်း လူများ ရပ်တန့်နေရခြင်း မရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူများသာ များပြားလာမည်ဆိုပါက အလယ်လမ်းကြားသည်လည်း ခရီးသည်တို့၏ အထုပ်အပိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လူတိုင်းက သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်၍  ဂရုစိုက်ကြခြင်း မရှိသောကြောင့် လူများ  အလွန်များပြားလွန်းသည့်အချိန်တွင် အနံ့အသက်များက ဆိုးရွားလာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ထိုကဲ့သို့ အနံ့များကိုရှောင်ရှားနိုင်စေရန်အတွက် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ထား၍ရနိုင်စေရန် ပြတင်းပေါက်ဘေး၌ ထိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အနံ့အသက်ဆိုးများ ရှိလာပါက အပြင်ဘက်၌ မည်မျှပင် အေးစက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ သူမက လေကောင်းလေသန့် ရရှိရနိုင်န်အတွက် ပြတင်းပေါက်ကို  အဟလေးအနည်းငယ်ငယ် ဖွင့်ထားမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူကား ထိုသို့ လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ...</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဘေးနားမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ချောမောသည့် ကောင်လေးမှာ မည်သည့်အရာကိုမှ မပြောသော်ငြားလည်း သူ၏ ကိုယ်သင်းနံ့က သူမဘက်သို့ လွင့်ပျံ့လာနေခဲ့သောကြောင့်ပင် ။</p> <p> </p> <p>ထိုအနံ့မှာ အလွန်သန့်ရှင်းသော ဆပ်ပြာနံ့ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့ကာ မတိုင်ခင်က ရရှိနေသည့် ဓာတ်ဆီနံ့ကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်နေသည်ကို မသိရသော်လည်း လီရှန်းတစ်ယောက် သက်ပြင်းကို အသာချကာ ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မှီလိုက်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ ထိုသို့ မှီလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဘေးနားမှ ချောမောခန််ညားသည့် ကောင်လေးက နောက်ကျော၌ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို တပ်ထားသကဲ့သို့ ပို၍ မတ်မတ် ထိုင်လိုက်မည်ကိုတော့ သူမ  မထင်ထားမိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “...”</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လိုတောင် ထူးဆန်းလွန်းတဲ့ လူလဲ?!</p> <p> </p> <p>စာတိုက်လမ်းမှ စက်ယန္တရားစက်ရုံ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာအထိ စုစုပေါင်း မှတ်တိုင် ဆယ်ခုရှိပြီး၊ နှစ်မှတ်တိုင်လောက်ကသာ လမ်းကိုကွေ့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သည့် ခရီးစဉ်အတွင်း လီရှန်းတစ်ယောက် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီလျက် ဘေးနားမှ ချောမောသော ကောင်လေးကို လေ့လာရန်အတွက် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘဝင်မြင့်လွန်းနေသူ မဟုတ်သော်ငြားလည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုချောမောသော ကောင်လေးသည်က သူမအတွက် ရည်ရွယ်၍ ရောက်လာသည်ဟု ခံစားမိနေခဲ့သည်ပင်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save