Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(23)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် သူ၏ ချွေးမအသစ်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိပြီးနောက်  ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ပြဿနာတွေ မပြီးနိုင်မစီး ရှာနေတာ”</p> <p> </p> <p>“မရီးအသစ်ကိုပဲ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး.. ဒီကိစ္စအတွက် အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်တင်ရမှာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း သူ၏ လေသံကို ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ သေသေချာချာ ပြောဆိုရှင်းလင်းထားခဲ့ရင် အခုလို ရှက်စရာကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့: “မင်းက ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“...  အမေ ကျွန်တော်ကို အခုထိ မပြောရသေးဘူး..  ခုနက ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အမေဖြစ်သူ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ယနေ့တွင် အလုပ်ကို ကောင်းစွာ မလုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ တူလေးများကိုပင် အနိုင်ကျင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် တရားဝင်ကြေညာစရာ တစ်ခု ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည် သူ၏ အင်္ကျီကော်လံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ၊ ကျွန်တော် ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို သေသေချာချာ လေ့လာပြီးဖြေဆိုဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် သူမ၏ နားတို့က ပျက်ယွင်းနေပြီဟု ခံစားရလိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သိုးမဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် အာရုံချောက်ခြားစရာစကားများကို ကြားနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“အမေ ကြားလိုက်တာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လျှင် စုဝေ့ချင်းက ထပ်မံ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက အာရုံချောက်ခြားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စုဝေ့ချင်းက ဖျားနာနေပြန်ပြီလားဟု သံသယဝင်လာရပြန်ကာ သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ရန်အတွက် အလျှင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူမက ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖျားလည်း မရှိပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်စကားများကို စတင် ပြောဆိုနေပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကလည်း ထပ်မံ နီရဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်သည်က သူ စိုးရိမ်ရှက်ရွံ့နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဒေါသထွက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းရသည်။ သူ အထက်တန်းကျောင်းပြီးနောက်တွင် ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲကို မဖြေချင်ကြောင်း ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လူကြီးမိဘများ၏အရှိမ်အဝါကိုလည်း အားမကိုးချင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည့် အဘယ်ကြောင့် ရဲမေလော်က သူ့အား အောင်မြင်မှု မရှိသူဟု အမြဲ ခံစားတွေးတောနေရပါသည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် သတင်းစာတိုက်များသို့ စာမူများစွာ ပေးပို့ခဲ့သည်။ လက်ခံသည်က နည်းပါးပြီး များစွာ ပြန်ပို့ခံရသော်လည်း စာမူများကိုသာ လက်ခံခဲ့ပါက ကြီးမားသည့် လစာကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည်က သူ၏ စားစရိတ်အတွက် လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ဤနေ့ခေတ် လူငယ်များအနေဖြင့် ချိန်းတွေ့လိုပါက တရားဝင် အလုပ်တစ်ခု မရှိလျှင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို သူ သိရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အိပ်မက်က အောင်မြင်သည့် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ချစ်သူတစ်ယောက်ကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက် ဆေးဝါးကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်ဝင်နိုင်ရန် ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ၊ ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ စာမေးပွဲကို ဖြေချင်တာ”</p> <p> </p> <p>ပျော်ရွှင်မှုများက ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်!</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သားငယ်က စနောက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ သူမ၏ အကြီးဆုံးသားနှင့် ချွေးမတို့၏အကြောင်းတို့ကတော့ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မရှိနေခဲ့တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>  သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ သားငယ်လေးသာ ရှိတော့သည်!</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ငါ အခုချက်ချင်းပဲ လေ့လာသင့်တဲ့အချက်အလက်တွေ သွားရှာလိုက်မယ်.. မင်း အမြန် သွားပြီး စာရင်းပေးသွင်းလိုက်..</p> <p> </p> <p>ပြီးရင် အိမ်ကိုပြန်လာပြီး သေသေချာ ပြန်လည်လေ့လာ၊ တစ်ခါတည်းနဲ့ အောင်မြင်အောင် ဖြေနိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း အလေးအနက်  ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူမ၏လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို ပစ်ချကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသာ သူ၏ စိတ်ကောက်နေသည့် တူနှစ်ဦးကို နှစ်သိမ့်ရန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ကို လော်ယွီရှို့ မမေးခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ သားငယ်သည်က စကားတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ မဟုတ်သည့်အတွက် မကြာမီပင် သူမကို ပြောပြလာမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့ လီရှန်းမှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့်ရ ချောမောခန့်ညားသည့် လူငယ်လေး စုဝေ့ချင်းအကြောင်းကို မေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ကျန်းကျူးပင်း၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါ်တွင်သာ အာရုံရောက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာ စားနေချိန်၌ပင် သူမ၏ စိတ်တို့က လွင့်မျောနေခဲ့သည်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက မနေနိုင်တာေ့ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ဦးလေးဖုန်းခေါ်တိုင်း ဘယ်တုန်းက  မင်း ဖုန်းအကိုင်းလိုက်ရတာမျိုး ရှိနေခဲ့ဖူးလို့လဲ?  လောလောဆယ် အစားအသောက်အကြောင်းကိုပဲ အာရုံစိာက်ဦး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “...”</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင်ဖြစ်ပေသည်။ သူမအနေဖြင့် ယခင်က ကျန်းကျူးပင်း၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအားလုံးကို ဖြေဆိုခဲ့ရသည်၊</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်အများစုမှာ သူ၏ ဦးလေးကသာ သူမကို စကားများများပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကတော့ည နားထောင်ခြင်းသာ ပြုလုပ်ခဲ့ကာ တစ်ခွန်းတလေသာ စကားပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်မှာ သူမတွင် ပြောစရာ မရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုအချိန်၌ သူမသည်က ကြောက်ရွံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတတာခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ...”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ကြိုတင် သတိပေးသည်က ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက မကြာခင်အချိန်တွင် တုန်လှုပ်စရာ စကားလုံးများကို ပြောမိသည့်အတွက် ကျန်းကျူးရိကိုပါ ကြောက်လန့်အောင် လုပ်မိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်းမှာ သမီး ဦးလေးကျူးပင်း သေတဲ့အကြောင်းကိုပဲ နေ့တိုင်း အိပ်မက်မက်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏စကားများက ကျန်းကျူးရိနှင့် ဇနီးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက လီရှန်းက သူ၏ ဒုတိယညီလေးအကြောင်းကို အမြဲတစေ အိပ်မက်မက်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအချိန်က လီရှန်းက အိပ်မက်ထဲတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရကြောင်းနှင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရှိနေကြောင်းကိုသာ ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မချိန် ဤမျှကြာသွားပြီးနောက် လီရှန်း၏ အိပ်မက်က ပို၍ ထင်ရှားလာပြီး ရှင်းလင်းစိာအိပ်မက် မက်လာခဲ့ပုံရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒုတိယညီ သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်ဟု ပြောလာပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အိုဟောင်းမှု လေးခုကို ချိုးဖျက်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မြေရှင်ပဒေသရာဇ်ခေတ်မှ အယူသည်းမှုများကိုလည်း ခွင့်မပြုထားပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တည်ရှိခြင်းမရှိခြင်းက ကိုယ်တိုင်၏အတွေးများတွင်သာ ရှိပေမည်။</p> <p> </p> <p>ပါးစပ်ဖြင့် ထုတ်မပြောသော်လည်း  ယုံသည် မယုံသည်ကို သင်ကိုယ်တိုင်သာ သနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းကျူးရိနှင့် ဇနီးသည်တို့က ယုံကြည်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဤကိစ္စသည်က နတ်ဝိညာဉ်များ၊ အိပ်မက်များ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးနှင့် မသက်ဆိုင်ပါချေ။ ဆိုရလျှင် လူများက အိပ်မက်မက်ခြင်း၊ မမက်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဓိကအချက်က သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းသည်က မြေရှင်ပဒေသရာဇ် အယူသည်းမှု မဟုတ်တော့။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘယ်လိုအိပ်မက်မက်လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ သူ၏ တူကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အရင်ကထက် ပို၍ လေးနက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ပြောပြလို့ မရဘူး.. ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့အရာတွေက အများကြီး ရှိတယ်.. ကျွန်မပြောပြရင်တောင် ဦးလေးတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ ပြောနေရင်း ခါးသက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မယုံဘူး.. ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်က အရမ်း အမှန်တကယ် ဆန်လွန်းတယ်..  ကျောင်းမှာ တုန်းက အဲဒီအိပ်မက်တွေကြောင့် နေ့တိုင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး ကျွန်မ အိပ်လို့ မရခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် မင်း ပုံမမှန်မဖြစ်နေခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။ လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမက အလွန် ဖြူဖျော့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ.. မင်းရဲ့ဦးလေးက နေ့ကျောင်းသားအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့လုပ်ပေးလိမ့်မယ်..  မင်း အဆောင်မှာ နေစရာ မလိုတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒုတိယဦးလေး ဘယ်လိုမျိုးသေသွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိအနေဖြင့် သူ၏ တူမအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင်တော့ သူသည်က သူ၏ ညီငယ်အကြောင်းကို ပို၍ စိတ်ပူနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အိပ်မက်မက်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေက နေ့တိုင်း မတူဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ အတူတူပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အိပ်မက်များစွာနှင့် သေဆုံးပုံ အမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး မစ်ရှင်ကမ္ဘာတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ချုံကျိုးကျွန်း၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကိုပါ ထည့်သွင်းပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုပါက တခြားလူများက ပို၍   ယုံကြည်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ချုံကျိုးသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးကြောင်း၊ တစ်နည်းအား သူမသည်က ပိုင်မားခရိုင်မှပင် တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးကြောင်း သိထားသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချုံကျိုးရှိ ရှုခင်းများအကြောင်းကို  သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ပြောဆိုနိုင်နေခဲ့သည်။ ဤသက်သေကြောင့် ကျန်းကျူးရိ၏ စိတ်က ပို၍ပင် လေးလံလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက တကယ်ပဲ ဘုရားသခင်ရဲ့ သတိပေးချက်များလား။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။ သူက ထိုအတွေးကို စိတ်ထဲမှာသာ ထားရှိခဲ့ပြီး  ထုတ်ပြောနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် -</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ နေ့လယ်ဘက် ဖုန်းပြောရင် ဒါကို ထည့်ပြောလို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများသည်က  လဲလှယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် သွားခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြားထဲတွင် မည်သူ နားထောင်နေသည်ကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နံရံတိုင်းတွင် နားများရှိနေခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ကြားသွားပါက ပိုဆိုးသွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ရင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ဤအချိန်မှသာ  ဖုန်းက မလုံခြုံတော့ကြောင်းကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တွေးလိုက်သည်။ အိပ်မက်တစ်ခုကြောင့် ဤမျှ ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းက တကယ်တမ်းတွင် လွန်ကဲနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ စရိုက်ကို တွေးကြည့်ပါကသူမသာအိပ်မက်ကြောင့် အလွန်အမင်း  ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်း မရှိခဲ့ပါက ထုတ်ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တူမဖြစ်သူမှာ ဤအချိန်အတောအတွင်းမှသာ ပို၍ ရွှင်မြူးလာခဲ့ပြီး သူတို့စုံတွဲနှင့် စကားပြောကာ ရယ်မောနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂရုမစိုက်ပါက ယခင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save