Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(24)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ အတွေးများဖြင့် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့ ဤအိပ်မက်က သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်းကျူးပင်းကို မည်သို့ အကြောင်းကြားရမည်ကို မသိနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း: “ဖုန်းခေါ်မယ့်အစား စာရေးရင်ရော”</p> <p> </p> <p>“အရမ်း နှေးလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်လောက်က လမ်းပေါ်တွင် မျောနေရင်းဖြင့်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် စာရွက်များတွင် ရေးခဲ့ဖူးသည့် သတင်းကို မမေ့သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်လ... လီလီပန်းတွေတောင် အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွေးတောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ.. ငါ ကျေးလက်ဒေသကို သွားပြီး ရောင်းချမဲ့ တောရိုင်းပစ္စည်း(အသား)တွေ ရှိမရှိ မေးကြည့်မယ်..  ပြီးရင် မင်းရဲ့ အဒေါ်ကို အခြောက်ခံခိုင်းလိုက်မယ်</p> <p> </p> <p>အဲဒါတွေကို လတ်ဆတ်တဲ့ အသီးအနှံတွေနှင့်ရောနှောပြီး ပို့ပေးလိုက်မယ်.. အရေးပေါ် ပစ္စည်းတွေကို လတစ်ဝက်အတွင်း ပို့ပေးသင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဒါက အတော်လေးကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤမှလွဲ၍ သူမအနေဖြင့် တခြားနည်းလမ်းကို မတွေးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲတွင် ထိုအကြောင်းများကို မပြောနိုင်တော့သည့်အတွက်ကြောင့် လီရှန်းတစ်ယောက် နေ့လယ်ခင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအတွက် စိုးရိမ်မနေတော့။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နေ့လယ်စာ စားလိုက်ကြပြီး နေ့လယ်စာ စားပြီးမှ ကျန်းကျူးရိ၏ ရုံးခန်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျူးပင်း၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက အချိန်မှန် ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က စကားအနည်းငယ်သာ ပြောပြီးနောက် ဖုန်းကို လီရှန်း၏ လက်သို့ ပြောင်းပေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယဦးလေး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ သြဇာညောင်းသော အသံတစ်ခုက ချက်ချင်း ထွက်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>  “ရှန်းရှန်း၊ အိမ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား..မင်းအဖေ မင်းကို လာနှောင့်ယှက်နေသေးလား.. မကြောက်ပါနဲ့ ဒုတိယဦးလေး အိမ်ပြန်လာပြီးတော့ မင်းအတွက် ထောက်ပံ့ပေးတဲ့အထိ စောင့်လိုက်..</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့အဖေက တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ..  ငါ့ရဲ့တူမကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်.. သူရဲ့အသားတွေ ယားနေတာပဲဖြစ်ရမယ်.. </p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ မိထွေးရောပဲ..  သူမသာ မင်းကို ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ရဲရင် မင်း သူ့ကို ရိုက်လိုက်လိုက်ရတယ်..  ငါ ဆေးဖိုးပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးက  မကောင်းဆိုးရွားဆန်မှုတို့ကို အလွန် မုန်းတီးကြောင်းကို မေ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ အကြီးဆုံးဦးလေးက သူမ အနိုင်ကျင့်ခံရကြောင်းကို မနက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို ပြောပြခဲ့ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လေုက ယခုထိတိုင် ဒေါသထွက်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယဦးလေး.. စိတ်မပူပါနဲ့၊</p> <p>ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်.. ဒါ့အပြင် အဲဒီဆူပူအော်ဟစ်တဲ့ကိစ္စအတွက် နောက်ပိုင်း ကျွန်မဆီမှာ အရှုံးမရှိခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ကျန်းကျူးပင်း ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ကြောင်းကို ရွှင်လန်းသော လေသံဖြင့် အမြန်ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းကျူးပင်းကတော့ သူမ၏ဟန်ဆောင်မှုကို မယုံကြည်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အရှုံးမရှိရမှာလဲ.. ငါကတော့ မင်း အရှုံးကြီး ရှုံးတယ်လို့  ထင်တာပဲ..  မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးက တကယ်ကို အသုံးမကျဘူး</p> <p> </p> <p>အလုပ်တစ်ခု ပြန်ရရုံနဲ့ ဘာများ အကျိုးရှိမှာလဲ.. အဲဒီအလုပ်က နဂိုကတည်းက မင်းရဲ့ အလုပ်ပဲလေ..  သူတို့တွေက မင်းကို သေချာပေါက်ပေးရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုထုန်အမည်ရှိ အမျိုးသမီးအား အလုပ်သမား အစည်းအဝေးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် စစ်ဆေးစေပြီး သူမသည်က ဆိုးသွမ်းသော မိထွေးဆိုး ဖြစ်ကြောင်း စက်ရုံအလုပ်သမားအားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်း၏ ပြောစကားများအရ ထုန်လင်းသာ ကျေးလက်ဒေသမှ လယ်ယာသို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် မသွားပါက မတရားရာ ကျလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းက ထုန်လင်းနှင့် လီဟုန်ကျွင်းတို့ လယ်ယာဆီသို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် သွားစေချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့ လုပ်ခဲ့သော ရွံရှာဖွယ်ရာ အရာများသည်က ရာဇဝတ်မှုများသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ စကားနည်းနည်းလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်တော့.. ရှင် ပိုပြောလေလေ ပိုပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ဖြစ်လာလေလေပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအဒေါ် ကွမ်းရှောင်ထင်း၏ ဆူငေါက်သောအသံာ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဖုန်းက လက်ပြောင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်း၏ ကြည်လင်သော အသံက  ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့၊ သူ ကောင်းမွန်တဲ့ စကားမျိုး မပြောတတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လီရှန်းကို ဂရုတစိုက်ပြောလာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ မင်း တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား.. အန်တီတို့ကို မဖုံးကွယ်နဲ့နော်.. မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ စကားတွေက ကြမ်းတမ်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သူပြောတာတွေက အမှန်ပဲ..</p> <p> </p> <p>ငါတို့ မိသားစုက သူများကို အနိုင်မကျင့်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကိုလည်း အနိုင်လာကျင့်တာကို လက်ခံလို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း- “…”</p> <p> </p> <p>မိသားစုမှာ ဒီလို အကြီးအကဲတွေ ရှိနေတာတောင် သူမ အရင်တုန်းက  ဘာလို့ အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လိုစရိုက်လဲ!</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။သူမသည်က အရင်က လီရှန်းမဟုတ်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘဝသစ်ကို မည်သူ့ကိုမှ ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုမည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>ဤအာမခံချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ကွမ်းရှောင်ထင်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမှန်ပဲ၊ မင်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေသင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးပြီးနောက် သူမက တွန့်ဆုတ်စွာနှင့် ဖုန်းကို ကျန်းကျူးပင်းထံသို့ ပြန်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း ဖုန်းကို ကျန်းကျူးရိထံသို့ ပြန်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းတစ်ယောက် သူ၏ တူမနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပာပြောချင်ခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ၏ အသံကို  ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံရှိ ပျော်ရွှင်မှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးနက်သည့်ဟန်ပင်သိုး ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းကျူးရိတစ်ယောက် ဒေါသထွက်သွားရပြီး ဤညီငယ်ကို အလဟဿ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်ဟုပင် ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လိုရင်ဖြစ်သည့် ချုံကျိုးသို့ ဝက်အူချောင်းများ ပို့လိုက်ကြောင်းကိုသာ တိုက်ရိုက်ပြောပြီး ၎င်းကို သွားယူရန် သတိပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချုံကျိုး၏ အပူချိန်က မြင့်မားလွန်းသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်မှ သွားယူပါက ဝက်အူချောင်းက သေချာပေါက် ပုပ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်း : “…”</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဝက်အူချောင်း ပို့ဖို့ စဉ်းစားမိတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ၏  စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မငြင်းဆိုဘဲ လက်ခံလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက်တွင်ပင် ကျန်းကျူးပင်းက ဤဝက်အူချောင်းများအကြောင်းကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကွမ်းရှောင်ထင်းက သက်ပြင်းချလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်းက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ”</p> <p>ကျန်းကျူးပင်းတစ်ယောက် ချက်ချင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရပြီး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“လီဟုန်ကျွင်းရဲ့ မိသားစုက အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ  ပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းသည်လည်း ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နေပြီး လီဟုန်ကျွင်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် စက်ပြင်နေပြီး ဝက်အူများကို တင်းကျပ်နေသော လီဟုန်ကျွင်းတစ်ယောကာ နှာချေလိုက်မိသည်။ သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီး အလုပ်သမားက ထိုအသံကို ကြားလျှင် အမြန်ပင် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ပုံစံက တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးသို့ ဆုတ်ခွာချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>  မည်မျှပင် အဝေးမှကြည့်နေပါစေ၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွံရှာမှုသည် မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်ကျွင်းသည်ကား ၎င်းကို မြင်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဝံ့ပါချေ။ သူ့အနေဖြင့် အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ရန်သာ တတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် မကြာသေးမီက ခက်ခဲသော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထုန်လင်း၏ လီရှန်းအား လက်ထပ်ရန် အစီအစဉ်သည်က သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို နက်နဲနေခဲ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ဦးဆောင် အရာရှိအတော်များများမှာ ထိုနှစ်တုန်းက ဘေးအန္တရာယ်ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ကျန်းဟုန်ကျန်းနှင့် ရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ ၊ မရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ ကျန်းဟုန်ကျန်း၏ စတေးခံခဲ့ခြင်းသည်က သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏အလုပ်နေရာအတွက်မူ လီဟုန်ကျွင်းဘက်မှ မည်မျှပင် လွယ်ကူစွာ လက်လွှတ်လိုက်သည်ဖြစ်ေစ အသုံးမဝင်ပါချေ။ အရာရှိများသည်က ငတုံးများ မဟုတ်ကြသည့်အတွက် ထိုအခြေအနေတွင် ပါရှိသော လှည့်ကွက်များကို မမြင်နိုင်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အထည်ချုပ်စက်ရုံရှိ အလုပ်သမား အများစုမှာ အမျိုးသမီး အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဟုန်ကျန်း၏ ဘက်ကို အလွယ်တကူ ခံစားပေးနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သေဆုံးပြီးနောက်  သူတို့၏ ခင်ပွန်းသည်က သူတို့၏ကလေးအတွက် မိထွေးတစ်ယောက် ရှာခဲ့ပြီးကလေးဒအရိုးများကို တူးထုတ်ယူကာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီများကို စုပ်ယူချင်နေသည်ဟု တွေးလိုက်မိလျှင် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။ နောက်ထပ် အလွန် အရေးကြီးသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လီဟုန်ကျွင်း ယခု နေထိုင်နေသော အိမ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အားလုံးကဘ အလုပ်သမားများဖြစ်ကြပြီး ဝန်ထမ်း သက်တမ်းသည်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီဟုန်ကျွင်းက အဘယ်ကြောင့် တစ်ထပ်တိုက်အိမ်ငယ်လေးတွင် နေရပြီး သူတို့က အဘယ်ကြောင့် စုပေါင်းအဆောက်အအုံတွင် နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သည်က ကျန်းဟုန်ကျန်း၏  အစုရှယ်ယာ ရှိသည်ဖြစ်စေ ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ကြဘဲ မတရားကြောင်းကိုသာ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်ကျန်း၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို သူ့အပိုင်အဖြစ် ရှိနေစေခြင်းက လူများကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူများရဲ့အိမ်မှာ နေပြီး၊ သူများရဲ့ ပင်စင်တွေကို သုံးပြီး၊ သူများရဲ့ အလုပ်တွေကို လူယူတဲ့အပြင် သူများရဲ့ ကလေးကိုပါထိခိုက်စေတာ တကယ်ကို ရွံရှာမုန်းတီးစရာ ကောင်းလွန်းတာပဲ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save