Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(27)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက်သူမ ကုန်တိုက်မှ ထွက်ခွာသွားမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက သူမကို လှောင်ပြောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်ကတော့ ကြောင်ကို မြင်တဲ့ ကြွက်နဲ့တောင်တူနေပြီ.. ကျန်းယွဲ့နဲ့ တွေ့ရမှာကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ငါ ကျန်းယွဲ့နဲ့ တွေ့ရမှာကို မကြောက်ပဘူး..  ဟဲထန်ကိုလည်း တကယ် မကြိုက်ဘူး .. အဲဒီကျန်းယွဲ့က စိတ်မမှန်ဘူး ထင်တယ်..  ကျေးလက်ကို သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ ငါ့ကိုအတင်းအကျပ် ပြောနေတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွံရှာမှုကို မဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီလင်းသည်လည်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်တော့.. နင် စာမေးပွဲအတွက် ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်လိုက်လေ.. ဆေးဝါးစက်ရုံကို ဝင်ရောက်နိုင်တာနဲ့ ကျန်းယွဲ့က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“တတ်နိုင်ရင် သူမနဲ့ မတွေ့ချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းချသည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက သူမ အမှန်တကယ် သဘောမကျဖြစ်နေသည်ကို မြင်လျှင် သူမကို ဆွဲခေါ်ကာ မှတ်တိုင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်း၏ ဘတ်စ်ကားက အရင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီရှန်းက သူမ ကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ရမ်းမပြနိုင်ခင်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘတ်စ်ကားလည်း ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ အလျင်အမြန်ပင် နှစ်ကြိမ်လောက် လက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်ပြီး ကားပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ကား စတင်မောင်းနှင်တော့မည့်အချိန်တွင် ဟဲထန်နှင့် ကျန်းယွဲ့တို့ ကုန်တိုက်မှ ပြန်ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သာမန်ကာလျှံကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမ်..?</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟဲထန်ရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်လေး မည်းမှောင်တဲ့ အခိုးအငွေ့တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်လို့ သူမ ဘာလို့ ခံစားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပို၍အနီးကပ် ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကားက စတင်ရွေ့လျားနေခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဟဲထန်အပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော အခိုးအငွေ့များက အမှန်တကယ် ဖုံးလွှမ်းနေခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ အဖြေမရှိသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟဲထန်သည်က ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင်ပင် ပင်းချန်သို့ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနာဂတ်တွင် သူတို့ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရန် အခွင့်အရေး ရှိမရှိကို မသိရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်  သူမထံတွင် စစ်ဆေးရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းအနေဖြင့် ၎င်းက အမှန်ဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟဲထန်ကဲ့သို့သော လျို့ဝှက်စွာ ကောက်ကျစ်စဥ်းလဲတတ်သောလူက ကံဆိုးခြင်းနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက်တွင် ထိုစုံတွဲအကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ မေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူမ ဂိုထောင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏ ဦးလေး၏ စက်ဘီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ  ချက်ချင်းအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ခြံထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် ကျန်းကျူးရိက မြေကြီးကို အားကုန်တူးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်တော့ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်ပုံဝသော ကျန်းချောင်က ကူညီနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေး? ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် မူလက ပစ္စည်းပို့ဆောင်သည့်အကြောင်းကို မေးမြန်းချင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းချောင် ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးများကို မြိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးက ငါ့တို့အတွက် ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ ဂျင်းတွေ အများကြီး ပေးလိုက်တယ်..  ငါတို့ မြေကြီးကိုတူးပြီး ထားမှဖြစ်မယ်..မဟုတ်ရင် အလွယ်ကူ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> ကျန်းကျူးရိက ဂေါ်ပြားဖြင့် ထပ်မံ တူးထုတ်ရင်း ပြောနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးရှိ မြွေအရေခွံ အိတ်ထဲတွင် အဝါရောင် သဲအိတ်တစ်အိတ် ရှိနေပြီး  ၎င်းကို မြေကြီးထဲတွင် တူးထည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဂျင်းများကို ၎င်းအိတ်ထဲတွင် ထည့်ပြီး သဲဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရမည်။ သို့မှသာ ခြောက်သွေ့ကာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းမည်ဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးက နွေးထွေးစေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် မြေပေါက်နေသည့်နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကာ ခြင်းတောင်းပေါ်ရှိ အဖုံးကို မလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် အထဲတွင် စည်းထားသော ကြက်သွန်ဖြူ အကြီးတစ်စည်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ပမာဏကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် နွေဦးရာသီ အစောပိုင်းလောက်အထိ စားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂျင်းကတော့ များသည်ဖြစ်စေ ၊နည်းသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်က ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သောကြောင့် ဂျင်းလက်ဖက်ရည်ကအဖြစ် ပြုတ်၍ သောက်ပါက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမလည်း ကူညီသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အရ အနည်းငယ် အားနည်းသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မစ်ရှင်ကမ္ဘာ၌ သူမ၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်ကြိုးစားခဲ့ရသောကြောင့် လယ်ယာစိုက်ပျိုးမှု စွမ်းရည်များက မနိမ့်ပါးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ကြိုးစား၍ အလုပ်လုပ်သရွေ့ လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသောမိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အလွန် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ကျန်းချောင်၏ လက်ထဲမှ ပေါက်ချွန်းကို ယူပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်ဖြင့် မြေကြီးတွင် တွင်းကြီးတစ်ခု တူးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပုံစံအရ ဤအလုပ်ကို ပထမဆုံး လုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူမျှ မယုံကြည်နိုင်လောက်ပါချေ။ကျန်းကျူးရိနှင့် ကျန်းချောင်တို့နှစ်ယောက်  နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက  တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်များအတွင်း  လီဟုန်ကျွင်း၏ ဇာတိသို့ လိုက်သွားရချိန်တွင် သင်ကြားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာလောက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို အဘွားကြီးလီက အကျင့် ကောင်းမွန်သောလူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> သူမက သူမ၏ မြေးမကို အမှိုက်တစ်ခုအဖြစ်ဆက်ဆံသော သားယောကျာ်းကသာ ကံကောင်းစေသည်ဟု အယူသည်းသော အမျိုးသမီးကြီးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ဘာလို့ ဒါတွေကို အရင်က မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက ကျန်းမိသားစုက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး သူတို့ကို အလုပ် မလုပ်စေချင်လို့ပဲဖြ၀်လိမ့်မယ်!</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် သူတို့က ကျန်းမိသားစုရှေ့မှ် ဟန်ဆောင်နေကြတာပဲ!</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ လုပ်ရပ်က သူမ၏ ဦးလေးနှင့် ဝမ်းကွဲကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက မစ်ရှင်ကမ္ဘာတွင် ရှိနေစဦ်ကသူမ၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည့် သူမ၏ လယ်ယာစိုက်ပျိုးမှု စွမ်းရည်များကို မဆုံးရှုံးသေးသည့်အတွက်  နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက အနာဂတ်တွင် ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့ဆိုပါက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ‘ဆေးပညာအတွေ့အကြုံ’ က သူမ၏  နောက်ခံ ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဂျင်း မြှပ်နှံခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းချောင်က လီရှန်းအား ညစာ ချက်ပြုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ အားလပ်ရက်များတွင် အိမ်၌ ရှိနေပါက ကျန်းချောင်အတွက် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး အရာမှာ ဤအစားအသောက်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက လီရှန်းအတွက် မီးဖိုရန် ကူညီနေရင်း ညည်းညူလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “အမေ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းကို   ဆယ်စုနှစ်တွေကြာအောင် စားခဲ့ရတဲ့ အဖေက တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့ရှာမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူမသည်လည်း ကလေးဘဝကတည်းက သူမ၏ အဒေါ် ချက်ပြုတ်သော အစားအစာများကို စားသုံး၍ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြောင်း ပြောချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အစားအသောက်သည်က တကယ်တမ်းတွင် ပုံမှန်သာ ဖြစ်ကာ အလွန်အမင်း အရသာမရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမမပြောရသေးခင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် ကျန်းချောင်တစ်ယောက် အပြစ်ပေးခြင်း ခံရဖို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “ကောင်းပြီ၊ မင်း.. ကျန်းချောင်..  မင်းက အရမ်းတော်ပြီး ငါချက့တာက ညံ့လွန်းတယ် ထင်ရင်..  မင်းမှာ စွမ်းရည်ရှိရင် ကိုယ်တိုင် ချက်လိုက်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်:  “…”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သွားပြီ!</p> <p> </p> <p> သူ အခု သူ့အမေ အလုပ်ဆင်းပြီဆိုတဲ့အကြောင်းကို မေ့သွားတာပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက တံခါးဝမှ ဝင်လာပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင်တော့ ခြင်းတောင်းငယ်လေးကို ကိုင်ထားသည်</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အချိန်ကိုက်ပဲ၊ လောင်ဖန်က ငါ့ကို ငန်းဥတချို့ ယူလာပေးတယ်.. ရှန်းရှန်း၊ ဒါကို ဘယ်လို ကြော်ရင်ကောင်းမယ် ထင်လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ ကြော်ရအောင်!”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျန်းချောင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့အော်ဟစ်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူက ခိုင်မာစွာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျဲ.. ကျဲပဲ လာပြီး ကြော်လိုက်ပါလား..  ကျဲလည်း အမေ ကြော်ထားတာကို မစားချင်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း သူမ မတိုင်ခင်က ယူလာသော ကြက်သွန်ဖြူဖြင့် ငန်းဥကို ကြော်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လူတစ်ဦးက ကြက်သွန်ဖြူကို အမှန်တကယ်နှစ်သက်ပါက ၎င်းကို ဟင်းပွဲအဖြစ်ပင့ စားနိုင်ပြီး မနှစ်သက်ပါက လုံးဝ မထိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်းမိသားစုက အစားရွေးသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ကြက်သွန်ဖြူကိုပင် အရသာရှိစွာစားသည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းချောင်တစ်ယောက် ငန်းဥ၏ နောက်ဆုံးတစ်ကိုက်ကို ယူကာ တွန့်ဆုတ်စာ စားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လီရှန်း၏စကားကိုနားထောင်ကာ ပန်းကန်များ ဆေးရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည်က အလွန်ပင် ဂရုတစိုက်ရှိနေပြီး အစောပိုင်းကာလများကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ရန် မလိုလားသော လက္ခဏာကိုမပြပေ။ ၎င်းက ဖန်ချင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ သားငယ်က လီရှန်း၏ စကားကို ဤမျှနားထောင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင် အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး လီရှန်းက ကျန်းးကျူးရိကို လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အကြီးဆုံးဦးလေး၊ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပို့လိုက်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p> “အရေးပေါ်ပစ္စည်းအဖြစ် ပို့လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း စိတ်သက်သာရာ ရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခု သူမဘက်မှ သတိပေးပြီးပြီဖြစ်၍ ကျန်းကျူပင်းတစ်ယောက် သေဆုံးသည့်နေ့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မလားဆိုသည်က ကံကြမ္မာပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း သူမ လုပ်နိုင်သည့်အရာဟူ၍  မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် ထိုညတွင် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လစဉ် အားလပ်ရက် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။ လီရှန်းက မနက်တွင် စောစောထကာ ကျောင်းသို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ကျမ်းကျူးရိသည် လီရှန်းအတွက် လစဉ် ဘတ်စာကားလက်မှတ်ကို အထူးတလည် ဝယ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ရက်စွဲကို မိတ္တူကူးထားသော စာမျက်နှာပေါ်တွင် လက်ရေးဖြင့် ရေးထားပြီး အပြင်ဘက်တွင်တော့ အထူးတံဆိပ်ကို ခတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤ လစဉ် လက်မှတ်ဖြင့်ဆိုပါက လီရှန်းအနေဖြင့် ဤလတွင် ကြိုက်သလောက် ဘတ်စ်ကားကို စီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save