Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(28) </h2> <h2 style="text-align: center;">“ကိုယ့်နာမည်က စူးဝေချင်းပါ၊ မင်းရဲ့ နာမည်ကရော”</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီရှန်း အတန်းထဲသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် အတန်းထဲမှ နောက်ထပ် အမျိုးသမီး အတန်းဖော်နှစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းကတော့ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမက မနေ့ညကလည်း ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် သူမက စိတ်အားတက်ကြွလာပြီး ကွေ့ဝိုက်မနေဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ဖန်နဲ့ ဝမ်လီတို့ လက်ထပ်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖန်နှင့် ဝမ်လီတို့မှာ ဝမ်းကွဲညီအစ်မများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တာတဲ့”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက အတင်းအဖျင်း ပြောနေရလျှင်တော့ အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးဝ မရှိနေခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့၏တစ်ကိုယ်လုံးက စွမ်းအင်များ ပြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်လုံးကလည်း စစ်သားတွေလို့ ကြားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သူတို့ လက်ထပ်ပြီး တပ်ထဲကို ဝင်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ ဒုတိယဦးလေးသည်လည်း စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဒုတိယအဒေါ်က ဦးလေးဖြစ်သူနဲ့လိုက်၍ တပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ခေါင်းခါရမ်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..  လက်ထပ်တဲ့လူက အရာရှိ မဟုတ်ရင် တပ်ထဲကို ဝင်လို့မရဘူးလေ..  သူတို့က လက်ထပ်ပြီး ယောက္ခမတွေရဲ့ အိမ်မှာနေရင်း ယောက္ခမတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရမယ်လို့ ပြောကြတယ်</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် အလုပ်တစ်ခု ဝယ်ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်”</p> <p> </p> <p>၎င်းအခြေအနေက သူတို့အား လက်ထပ်ရန် ဆန္ဒရှိလာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင် ညီအစ်ကို မောင်နှမများစွာ ရှိသည်။ သူတို့သာ မလက်ထပ်ပါက ကျေးလက်ဒေသကို သွားရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်သမား စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန်အတွက်မူ လက်ရှိအခြေအနေက ခေါ်ဆိုမည့်အခြေအနေမျိုးရှိမနေပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးကုမ္ပဏီများအတွက် ခေါ်ယူသည့် စာမေးပွဲသည်လည်း အလွန် ခက်ခဲလွန်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတင်းအဖျင်းများ ပြောပြီးနောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က စာမေးပွဲအတွက် ဆက်လက်၍ ကြိုးစားလေ့လာနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျန်းယွဲ့ ရောက်လာပြီး လီရှန်း၏ ရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အမူအရာပ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် တစ်ဖက်လူက သူမကို ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရန် ဆွဲဆောင်တော့မည်ဟု တွေးမိကာ သူမကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ထိုအခိုက်တွင်ပင် ကျန်းယွဲ့က မည်သည်ကိုမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်း- “... သူမ အရွယ်ရောက်ကာလအပိုင်းအခြားကို ရောက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူသိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကတော့ သူမကို လှည့်ကြည့်ချင်စိတ်ပင် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဆရာမှ သင်ညွှန်းများကိုပြန်လည် သုံးသပ်ခိုင်းခြင်းအပြင် သူတို့ ကိုယ်တိုင်လညာ့ ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းဆင်းချိန်သို့ရောက်ပြီးနောက် လီရှန်းက ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး လီလင်းကတေား ညစာ စားပြီးနောက် ဆက်လက် လေ့လာရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း လစဉ်လက်မှတ်ဖြင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းရာသီတွင် ညဘက်အချိန်က စောစီးစွာ ရောက်လာတတ်ပြီး လီရှန်း ကားထဲသို့ ဝင်ချိန်တွင် နေဝင်လုနီးနီးဖြစ်နေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမက လက်ဖဝါးအရွယ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး လေ့လာသင့်သည့် အချက်များကို တိတ်တဆိတ် အလွတ်ကျက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ စာမေးပွဲအခြေအနေကို မသိခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်းတွင် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်မှန်သမျှကို အလွတ်ကျက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မလိုအပ်သော အရာများကို အလွတ်ကျက်မိလျှင်ပင် မည်သညာကိုမှ အလွတ်မကျက်သည်ထက် ပိုကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဆက်လက်ကျက်မှတ်နေစဥ် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးက သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင်် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ရောက်လာကတည်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကျက်မှတ်နေပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကိုပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစား တစ်ဖက်လူက အရင် စကားပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်သလဲ? ရဲဘော်.. မင်းလည်း ဒီဘတ်စ်ကားကို စီးတာလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူမ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့သော ချောမောသည့် ကောင်လေးက သူမကို အံ့သြနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ... ရဲဘော် စုလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ လေသံက အနည်းငယ် မသေချာသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုချောမောသော ကောင်လေးက နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများနှင့် ဖြူဖွေးသောသွားများ ရှိပြီး လူငယ်တစ်ယောက်၏စွမ်းအားများ ပြည့်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူက အလွယ်တကူ မျက်နှာနီမြန်းတတ်သည့် သဘာဝရှိသဖြင့် လီရှန်းသည် သူ့ကို အတော်လေး သတိထားမိခဲ့သော်လည်း ထိုသူသာ ဆေးဝါးကုမ္ပဏီသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိပါက  သူ့ကို သိကျွမ်းရန်မလိုအပ်ဟုသာ တွေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူတို့ ထပ်မံ တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်တွင် လီရှန်းဘက်မှ သူ၏ နာမည်ကိုပင် လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်..  မင်းကို ကိုယ့်ကိုမှတ်မိသေးတာလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းပ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက သူမကို ကြည့်နေချိန်တွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြသသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အပြစ်ရှိစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။သူမ မမှတ်မိဘူးလို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>ဒီချောမောတဲ့ ကောင်လေးကသာ အရမ်းကြီး ချောမောခန့်ညားမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမ သူ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် သတိပြုမိမှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ခရိုင် အထက်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသူလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက လီရှန်း ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လာသည့် မှတ်တိုင်ကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း ခရိုင် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကျောင်းတက်ခဲ့သည်။ ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် ဝန်ထမ်း မူလတန်းကျောင်းနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းသာ ရှိပြီး အထက်တန်းကျောင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆေးဝါးစက်ရုံရှိ ကလေး အများစုသည်က အထက်တန်းကျောင်း တက်ရန်အတွက် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းကတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရဲဘော်လော်ယွီရှိုး၏ အချစ်ဆုံးကလေး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူ့ကို တခြားသူ၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုရန်ဖို့အတွက် လုံးဝ ခွင့်မပြုပေးနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက သူ၏ဦးလေးနှင့်အတူ နေထိုင်ပြီး အထက်တန်းကျောင်း တက်ရန်အတွက် ခရိုင် အထက်တန်းကျောင်းသို့ နှစ်နှစ် သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူလည်း ဤဘတ်စ်ကားကို နှစ်နှစ်ကြာအောင် အသွားအပြန် စီးခဲ့ဖူးသည့်အတွက်  လမ်းကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူမနှင့် စကားပြောချင်စိတ် ရှိနေသည်ကို မြင်လျှင် လီရှန်းလည်း မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက ရှင် ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ စာမေးပွဲ ဖြေချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာမလား..  လျှောက်လွှာ တင်ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းတစ်ယောက် သူ၏နတ်ဘုရားမက သူ့ကို လျစ်လျူမရှုခဲ့သည်ကို မြင်လျှင် ရုတ်တရက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ နားရွက်များသည်လည်း ထပ်မံ နီရဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ လေသံ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများရောယှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် လျှောက်လွှာ တင်ထားခဲ့တယ်.. ဒီရက်တွေမှာ အိမ်မှာလည်း ကြိုးစားပြီး လေ့လာနေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း သူက သူ၏ အသံကို  ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလျှော့ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် ဆေးဝါးကုမ္ပဏီကနေ စာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းတွေကို ရှာဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်.. မင်း ကြည့်ချင်လား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:  “…”</p> <p> </p> <p>ဒါမျိုးကို ‘မရဘူး’ လို့ ပြောလို့ရမလား!</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤချောမောသော ကောင်လေးက အလွန်အကျွံရိုးအလွန်းနေသည် မဟုတ်ပေလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် သူမဘက်က လျှောက်လွှာတင်ရမည့် နေရာကို သတိပေးခဲ့ရုံမျှဖြင့် ဤသို့ ကျေးဇူး တုံ့ပြန်လာသည်လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:  “ကျွန်မ  အဲဒါတွေကို လေ့လာပြီး ရှင့်ရဲ့နေရာကိုလုမှာကို မကြောက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက တိုက်ရိုက်ပင် အမှန်တရားကို ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လူရာပေါင်းများစွာက စာမေးပွဲ ဖြေနေကြပြီး ခေါ်ယူခွင့် ကန့်သတ်ချက်က ဒါဇင်ကျော် ရှိတယ်.. အဆင်ပြေရင် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စာမေးပွဲ အောင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောင်လုံးကျရှုံးနိုင်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုဆိုတာ မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ထိုချောမောသော ကောင်လေး၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုချောမောသော ကောင်လေး၏ လက်ထဲရှိ စာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းများသည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ကျွန်မကို ခဏလောက်ငှားလို့ရမလား.. ကျွန်မ ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့အတွက် ကူးယူချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း ခေါင်းညိတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူက ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းလာပြီဖြစ်၍  ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကိုယ် စာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းတွေကို အိမ်မှာ ထားခဲ့တယ်..  မင်းကို ဘယ်လို ပေးရမလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:  “ကျွန်မ မနက်ဖြန် ကျောင်းဆင်းပြီးရင် ဒီဘတ်စ်ကားကိုပဲ စီးဦးမှာ၊ ရှင် ကျွန်မကို အဲဒီအချိန်ပေးလို့ရတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက တစ်စုံတစ်ဦးကို အကြွေးတင်သွားပြီဟု ခံစားရသဖြင့် အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဖတ်ဖူးတဲ့ ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်တဲ့ စာတွေကိုလည်း ရှင့်ကို တစ်စောင် ပေးပါ့မယ်၊ ဒါမှ ကျွန်မတို့တွေ ပြန်လည် သုံးသပ်ခြင်းကို အချင်းချင်းလဲလှယ်နိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကိုယ် ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့မှတ်စုအသစ်တွေ ရှာတွေ့ရင် မင်းနဲ့ ထပ်ပြီး ဝေမျှလို့ရမလား.. တစ်ယောက်တည်း ပြန်လည် သုံးသပ်တာထက် ပိုကောင်းတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရန် စာမေးပွဲက အနည်းဆုံး ရက်နှစ်ဆယ်သာ ကြာတော့ပေမည်။ တစ်ဖက်လူက ပြန်လည် သုံးသပ်ရန်မှတ်စုအသစ်များကို ရှာတွေ့လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင်လည် ဖတ်ရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယ အကြိမ် လဲလှယ်မှု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လီရှန်း မထင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  သူမက သဘောတူလိုက်ဆဲသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီချောမောတဲ့ကောင်လေးမှာ တခြား မှတ်စုတွေ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်ရော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ထိုသို့သော သွေးဆောင်မှုကို သည်းမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းလည်း ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ၏ နာမည်ကို မမှတ်မိကြောင်း မြင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ မိတ်ဆက်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့နာမည်က စုဝေချင်းပါ..  မင်းရဲ့ နာမည်ကရော”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ နာမည်က လီရှန်းပါ၊ လီမျိုးနွယ်စုက လီ၊ ကြင်နာတတ်တယ်ဆိုတဲ့ ရှန်း ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း...</p> <p> </p> <p>ဒီနာမည်က တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။စုဝေချင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာကတော့ လေးနက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော် လီရှန်း၊ ဒါဆို ကိုယ် မနက်ဖြန် မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စက်မှုယန္တရားစက်ရုံမှာ အထက်တန်းကျောင်းနှင့် ပို၍ နီးသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းက စုဝေချင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကားပေါ်မှ လျှင်မြန်စွာ ဆင်းသွားခဲ့သည်။  သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် စုဝေချင်း၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် နီရဲလာသည်ကိုတော့ သူမ သတိမထားမိပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းကို အသာငုံ့ကာ သူ၏ ဒူးပေါ်ရှိ အိတ်ကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ သူ မနက်ပိုင်းတွင် ထုတ်ယူလာခဲ့သော စာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ် :</p> <p> </p> <p>ရိုးသားတဲ့သူတွေကလည်း လှည့်ကွက်တွေကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် တကယ်ကြီး ရိုးသားတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save