Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(29)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>နောက်နေ့ နေ့လယ်ဘက်တွင် စုဝေချင်းက ကတိအတိုင်း အချိန်မှန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ထိုသူ ကားပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်မှ တုံးအအ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကားထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုသူ ကားပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက်တွင် လီရှန်းက စုဝေချင်းကို ဖြတ်ခနဲသာ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ရှေ့မှလူအုပ်က ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် ကား၏ အနောက်ဘက်မှ အရှေ့သို့ တိုးဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကတော့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငယ်ရွယ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင်် ပို၍ သိုသိပ်သိမ်မွေ့စွာ နေခြင်းက ပိုကောင်းသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကားပေါ်မှ တစ်လျှောက်လုံး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရပြီးနောက် စုဝေချင်းက လူတိုင်းကို တောင်းပန်ခဲ့ရကာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူ လီရှန်း၏ ဘေးသို့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း သူ၏ အိတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော် လီရှန်း၊ ကျွန်တော် စာမေးပွဲ မေးခွန်းဟောင်းတွေ ယူလာခဲ့တယ်..  ဘယ်နေရာမှာ ကူးယူသင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်က နောက်ပိုင်းကာလများကဲ့သို့ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ၂၄ နာရီ အမြန်စား အစားအစာ ဆိုင်ခွဲများလည်း မရှိသကဲ့သို့ ကော်ဖီဆိုင်များလည်း မရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်က မှောင်လာပြီဖြစ်၍ ပန်းခြံများပင် ပိတ်ထားပေပြီ။ ထို့ကြောင့် ကူးယူစရာ နေရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပြောလိုက်သည်: “ရဲဘော်စု၊ ကျွန်မ ဒါကို ယူသွားပြီးမှ ကူးယူလို့ ရမလား.. ကျွန်မလည်း ရှင့်အတွက် ပြန်လည် သုံးသပ်ချက်မှတ်စုတွေ ယူလာခဲ့တယ်.. စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဒီည ပြီးအောင် လုပ်ပါ့မယ်</p> <p> </p> <p>ကျွန်မ မနက်ဖြန် ဒီမှာပဲ ရှိနေဦးမှာဆိုတော့ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေကို မနက်ဖန် ရှင့်ဆီ ပြန်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက်တစ်ဖက်လူက သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် မှတ်သားထားသည့် အချက်အလက်များကို စုဝေချင်းထံသို့ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်လိုက်ပါဦး..  ရှင် ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို လိုအပ်လား”</p> <p> </p> <p>“လိုတယ် လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း ကြည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ စာမေးပွဲမေးခွန်ဟောင်းများကို အလျင်အမြန် ထုတ်လိုက်ပြီး လီရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ မင်း ဒီစာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းတွေကို ပြန်ယူသွားလို့ ရတယ်.. ကူးယူနေစရာ မလိုဘူး..  ကိုယ် မနေ့ညကတည်းက အိမ်မှာ ကူးယူထားပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက လီရှန်း၏ ပြန်လည် သုံးသပ်ရေး မှတ်စုများကို လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုရင် ကိုယ်တို့ ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့ အတွက် အချိန် အလုံအလောက် ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ မှတ်စုတွေကိုလည်း ပေးဖို့ လောစရာမလိုပါဘူး ကျွန်မ အကုန်လုံး အလွတ်ကျက်ပြီးပြီ.. အိမ်ရောက်ရင် အလွတ် ပြန်ရေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် စုဝေချင်းက ဤမျှ စဉ်းစားတတ်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း ခေါင်းကို အထပ်ထပ်အခါခါညိတ်ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်း အလွတ်ရေးလိုက်လေ.. ကိုယ် ပြန်လည် သုံးသပ်ရေး မှတ်စုတွေ ပြန်ယူလာခဲ့မယ်၊ ပြီဒါဆို မင်း အမှားအမှန်ကို နှိုင်းယှဉ်လို့ ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “... ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>သူမက အမှန်တကယ်ပင် မှတ်မိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက လေးနက်စွာ ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာတွေများအလုပ်ရှုပ်စရာ ရှိလို့လဲ.. ကိုယ်တို့အနေနဲ့ ပြန်လည် သုံးသပ်တဲ့အချိန်မှာ အမှား လုပ်လို့မရဘူး..  တစ်မှတ် ကွာခြားမှုကတောင် လူပေါက်းများစွာကို ရှုံးနိမ့်စေနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ ချိန်းလိုက်ရအောင်.. အဲဒီနေ့တွေက အဆင်ပြေတယ်.. ကျွန်မ အဲဒီနေ့တွေမှာ အားလပ်ချိန် ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>ကားက စက်မှုယန္တရား စက်ရုံ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့ပြီး စုဝေချင်းသည်လည်း သူမ  ထွက်သွားသည်ကို ထပ်မံကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကားက ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ သူ  မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်၏ အဖုံးကို ထိလိုက်ကာ ထပ်မံပြုံးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းလိုက်တာ!</p> <p> </p> <p>ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဖို့ ချိန်းဆိုလိုက်နိုင်ပြီ။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အိမ်သို့ ရောက်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူ့၏ အိမ်တွင် ဆူညံသံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သောကြောင့် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်က ရုတ်တရက် အောက်ဆုံးသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အိမ်သို့ပင် မဝင်သွားသေးဘဲ သူ၏ အမေမှ သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို  သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အစ်ကိုကြီး စုဝေဟိုင်၏အကြောင်းကို ပြောရလျှင် စုဝေချင်းသည်လည်း မည်သို့ ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့၏အကြီးဆုံးမရီးက အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်စကားများကို ပြောတတ်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည်လည်း အလွန် ယောက်ျားဝါဒဆန်သည်။</p> <p> </p> <p>အသစ်စက်စက် အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲက သူတို့၏ ခင်ပွန်းအိမ်ထောင်ဖက်နှင့် ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်နေချိန်တွင်  ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးနှစ်ဦးကို သူတို့၏အိမ်သို့  ပို့ဆောင်လာတတ်သည်။အကြီးဆုံးမရီးက အမေတစ်ယောက်ဖြစ်လာရသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မလုပ်ချင်ပုံရသည်။ ဆိုရလျှင် သူ၏အစ်ကိုကြီးကလည်း ဇနီးအသစ်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သရွေ့ အခြေအနေက ယခုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေမည် မဟုတ်လောက်ဟု ထင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>လူကြီးများ ရန်ဖြစ်ခြင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း ကလေးများ၏ ရှေ့တွင်တော့ မလုပ်သင့်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက ကလေးနှစ်ဦး တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားချိန်တွင် ရဲဘော် လော်ယွီရှိုး၏ ကျယ်လောင်သော အသံက အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“... ငါကတော့ မင်း ရူးနေပြီလို့ပဲ ထင်တယ်.. ဘယ်အလုပ်မှာမဆို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နှစ်ရက်လောက်အချိန်ယူရမယ်ဆိုတာ  မင်း သိတယ်.. ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအချိန်ထိ မင်းက ဘယ်လို စဉ်းစားပေးရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး</p> <p> </p> <p>ဝူလီက တံခါးဝကနေ အခုမှ မိသားစုထဲကိုဝင်လာခဲ့တာ  .. သူမက မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် အခုမှ ကြုံတွေ့ရတာ.. ဒါကို မင်းက မင်းရဲ့ ကလေးနဲ့ သူမရဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို အဆင်ပြေသွားအောင် မလုပ်ချင်ဘူး၊</p> <p> </p> <p>မင်းက သူမကိုပဲ ချော့မြှူနေတုန်းပဲ.. သူမကို ချော့မြှူပြီးရင် မင်းက စိတ်ကျေနပ်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အမေ...”</p> <p> </p> <p>စုဝေဟိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို အမေလို့ မခေါ်နဲ့၊ ငါ မင်းရဲ့ အမေ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ရဲဘော် လော်ယွီရှိုး၏ တိုက်ပွဲဝင် စွမ်းဆောင်ရည်က သာမန်အဆင့်များထက် ကျော်လွန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကလေးနှစ်ဦးက နံရံဘေးတွင် ထပ်မံ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း သူ့အမေမှ သားဖြစ်သူကို ပညာပေးခြင်းကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် တူလေးနှစ်ယောက်ကို သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေဟိုင်တွင် သားနှစ်ဦး ရှိပြီး သားကြီးကို စုချန်ဟု ခေါ်ကာ သားငယ်ကို စုကျွင့်ဟု ခေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် စုချန်က မျက်ရည်များဖြင့် စုဝေချင်းကို တိုင်တမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>  “ဦးလေး၊ ကျွန်တော် အဖေနဲ့ အိမ်ပြန်မသွားချင်ဘူး.. ကျွန်တော် အဒေါ်ဝူကို မကြိုက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>စုကျွင့်သည်လည်း သူ၏ အစ်ကိုနှင့်အတူ လိုက်ငိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့် မိထွေးက လူဆိုးပဲ! ကျွန်တော့် အဖေလည်း လူဆိုးပဲ!”</p> <p> </p> <p>“အငယ်ဆုံးဦးလေး ကျွန်တော့်ကို  ဦးလေးရဲ့ သား ဖြစ်ခွင့်ပြုပါ..  ကျွန်တော် ကျွန်တော့် အဖေကို မလိုချင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း- “…”</p> <p> </p> <p>တာ့ကော၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုမျိုး ဆိုးရွားတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>အခု တာ့ကောရဲ့ သားတွေက တခြားတစ်ယောက်ကို အဖေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတော့မလို့ လုပ်နေပြီ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကလေးနှစ်ဦးကို ချော့မော့ပြီးနောက် လော်ယွီရှိုးက သူမ၏ သားကြီးနှင့် မြေးနှစ်ဦးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်း၍ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှိုးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သားငယ်ကို မေးမြန်းရန် အချိန်ရလာပေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီနေ့ နေ့လယ်တုန်းက ဘာလုပ်နေခဲ့တာလဲ.. မင်း ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲ ဖြေမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက လျစ်လျူရှုသော အမူအရာဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျွန်တော် မူလတန်းကျောင်းမှာကတည်းက  အမှတ်ပြည့်ရနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား.. ကျွန်တော့်မှာ အပြင်ထွက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် မမေးပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>“မင်း မပြောပြချင်တာလား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှိုးက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ယင်လိုက်တုတ်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ရိုက်လိုကြောင်းပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းတစ်ယောက် သူ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖော်ပြပြီး ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက..  မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်မိနေပြီး သူမကို လိုက်နေတာ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှိုး : “?”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အလုပ်ကို ကောင်းစွာ မလုပ်သော သားကို ဆေးဝါးကုမ္ပဏီအတွက် စာမေးပွဲကို ကြိုးစား၍  ဖြေဆိုချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော မိန်းကလေးက မည်သို့သော မိန်းကလေးအမျိုးအစားဖြစာမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ မိန်းကလေးက ဘယ်ကလဲ.. သူမရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ.. ဘယ်လိုပုံမျိုးလဲ..သူမလည်း ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ စီစဉ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းများကို မေးပြီးနောက် သူမ၏ သားသဖြစ်သူက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ပြန်လည် သုံးသပ်နိုင်မည် မှတ်စုများကို နေရာတိုင်း ရှာဖွေနေခဲ့သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ မိန်းကလေးက ပြန်လည် သုံးသပ်ရေးမှတ်စုတွေကို မင်းဆီက လှည့်ဖြားယူဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“အမေ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ.. ရဲဘော် လီရှန်းက ကျွန်တော် ဆေးဝါးစက်ရုံထဲမှာ နေတယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူး၊ ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရေးမှတ်စုတွေ ပေးခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>သူ လီရှန်းပေးခဲ့သော မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အမေထံသို့ ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အခွင့်ကောင်း ယူနေတယ်ဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှိုးသည်က ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် နည်းပညာပိုင်း အလုပ်မလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဤပညာရပ်များနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အသိပညာတချို့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မှတ်စုစာအုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် လှပသော စာလုံးများနှင်် ပြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ရေးထားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လက်ရေးကို ချီးကျူးပြီးနောက် သူမက အထဲမှ အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ရှုခဲ့ဖတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်ကား ဆေးဝါးစက်ရုံက မည်သည့်အရာကို မေးမြန်း၍  မည်သည်တို့ကို ပြုလုပ်ကြောင်း မသိခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အချက်အလက်များအားလုံးကိုကို ပေါင်းစည်းရန်သာ လုပ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် လမ်းမှားသို့ သွားနေခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် လော်ယွီရှိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ‘ဒီကလေး တကယ်ကို လေးနက်နေရမယ်’ ဟုသာ တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>“သူများကို အချိန်တိုင်း မနှောင့်ယှက်နေနဲ့”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှိုးက အလေးအနက်လုပ်ဆောင်တတ်သော အမျိုးသမီးများကို နှစ်သက်ခဲ့သောကြောင့် ဤစာအုပ်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ သားနှင့်ပတ်သက်၍သာ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှောင့်ယှက်တာလို့ သတ်မှတ်လို့ရမလဲ.. ကျွန်တော်တို့က အတူတူ တိုးတက်အောင် လေ့လာနေကြတာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက ရဲဘော် လော်ယွီရှိုး၏စကားတို့ကို မကျေနပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှိုးက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လီရှန်း၏အကြောင်းကို နောက်ထပ် မေးခွန်းတချို့ မေးပြီးနောက် မနက်ဖြန် အလုပ်သို့သွားချိန်တွင် ခရိုင်ရှိ အလုပ်သမားများကို မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save