Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းလိုကောင်ကများ ထိုက်တန်လို့လား</h2> <h2 style="text-align: center;"> ရှေးဟောင်းပစ္စည်းက မြေဖုတ်ဘီလူး ဖြစ်သွားတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖာထျန်းရှန့်တီ</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ကျန့်ကွေ့ကျုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်အတွင်း၌ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်အမည်းရောင်များ လိပ်တက်နေပြီး၊ ထိုဆန်းကြယ်သော သရဲရိပ်ကို အလယ်တွင် ရစ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းထားသည်။</p> <p>အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​အထူးသဖြင့် စောစောက ထိုသရဲရိပ်က ကြုံးဝါးလိုက်သော ရက်စက်သည့် စကားများကြောင့် ဤကောင်တွင် အစွမ်းထက်လှသော ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ့ကို ဝါးမြိုချင်တယ်ပေါ့ မင်းလိုကောင်ကများ ထိုက်တန်လို့လား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ ရေဆေးရောင် စွမ်းအားစုတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်အရိပ် ရှိနေသည့် နေရာတစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်မှာလည်း တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသရဲရိပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် လွင့်ပျံသွားပြီးနောက်၊ နောက်တစ်ခဏ၌ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒိုင်းးး</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်စွမ်းအား နှင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှ ရေဆေးရောင် စွမ်းအားစုတို့ အပြင်းအထန် ပွတ်တိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲသံမှာ နားကွဲလုမတတ်ပင်</p> <p>ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လုံးဝ အလျှော့မပေးကြပေ။</p> <p>​ယင်စွမ်းအားဆိုသည်မှာ မူလက မည်သည့်အပေါက်မဆို တိုးဝင်နိုင်သော ဆန်းကြယ်သည့် မိစ္ဆာစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူ၏ ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ ၎င်း၏ ခြေနှင့်လက်ကို တုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး လုံးဝ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် လီယန်ချူ၏ လုံဟူရှန်းတောင် ထိုက်ကျိယင်ယန် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာပင် ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး ဝုန်းးး ဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>​ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ထိုက်ကျိပုံရိပ်မှ ရေဆေးရောင် စွမ်းအားစုများသည် ထိုသရဲရိပ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သရဲရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ပျက်စီးနေရုံမက၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ လိပ်တက်နေသော ထူထပ်လှသည့် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်အများအပြားမှာလည်း အပြီးတိုင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ကြောက်သွားပြီ</p> <p>စောစောက သူ ဤမျှ အရှိန်အဝါအကြီးအကျယ် ပြသခဲ့သော်လည်း၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဤလူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်သည့် အဆင့်တွင် ရှိနေကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​သရဲရိပ်သည် သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် စုစည်းကာ လီယန်ချူ၏ ထိုက်ကျိပုံရိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေဆေးရောင် စွမ်းအားစုများကို ခုခံရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>သို့သော် လုံဟူရှန်းတောင် ထိုက်ကျိယင်ယန် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်၏ စွမ်းပကားမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ထိုသရဲရိပ်မှာ မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စွမ်းအားအများစုမှာ ထိုလူသားစား သရဲကြီးကို ဖိနှိပ်ထားရန်နှင့် ရှေးဟောင်းသတ်ဖြတ်ရေး အစီရင်ခံကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် အသုံးပြုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် စောစောက သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကိုလည်း လီယန်ချူက ရိုက်ခွဲထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်မှာ သူ၏ အားအနည်းဆုံး အချိန်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ရေဆေးရောင် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သည် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သရဲရိပ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်စွမ်းအားများမှာ အလွန်သေးငယ်သော အတိုင်းအတာအထိ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး မတိုက်ပါနဲ့တော့ ကျနော် အရှုံးပေးပါတယ်... ရမလား "</p> <p> </p> <p>​ထိုဆန်းကြယ်သော သရဲရိပ်က ရုတ်တရက် အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"..." ကျန်းဝေ</p> <p>"..." ကျိချင်းသူတော်စင်</p> <p>"..." လျူကျွင်း</p> <p>"..." ရွှီမင်သူတော်စင်</p> <p>"..." ရွှီဟွေ့သူတော်စင်</p> <p>​ထိုသရဲရိပ်၏ အရှက်မရှိသော ပုံစံကြောင့် လူတိုင်းမှာ မှင်တက်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။</p> <p> ဤသည်မှာ အေးစက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဤမြို့ကလေး၏ ပုံစံနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ထိုသရဲရိပ်၏ အသိဉာဏ်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး လူသားဆန်မှု အလွန်ရှိနေသဖြင့် သူပြောသမျှ စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ ယုံ၍မရပေ ညှိနှိုင်းနေဖို့လည်း မလိုအပ်တော့။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p>​လီယန်ချူသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ တန်ခိုးတစ်ခုကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ သရဲရိပ်၏ ခြေသလုံးကို တည့်တည့်မှန်သွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲ "</p> <p> </p> <p>သရဲရိပ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p>​ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက ဤနေရာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> သူသည် မိမိ၏ အငွေ့အသက်ကို သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း အတော်လေး ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူသည် ဆက်လက် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုက်ကျိပုံရိပ်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး ရုတ်တရက် ကြီးမားလာတော့သည်</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ ထိုဆန်းကြယ်လှသော အငွေ့အသက်၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ရေဆေးရောင် စွမ်းအားစုတစ်ခုကို အားကုန်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသရဲရိပ်သည် စောစောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ၊ သူ၏ စိတ်ရင်းအတိုင်းပင် ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါက သူသည် ဤရှေးဟောင်းအစီရင်ခံကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>သို့သော် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်စုစည်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဤအစီရင်ခံ၏ ကန့်သတ်ချက်များအောက်မှလည်း လွတ်မြောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးကြည့်ပါက သူ့အတွက် တကယ်တမ်း၌ တွက်ချေကိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အရင်ဆုံး ပုန်းနေစရာ နေရာတစ်ခု ရှာရမယ်။ အခု သရဲတွေ အကုန်လုံးက ဟိုသရဲကြီးကို ဝိုင်းတိုက်နေကြတာဆိုတော့၊ ကိစ္စတွေ အဖြေပေါ်မှပဲ ပြန်ထွက်လာတော့မယ် "</p> <p> </p> <p>​သရဲရိပ်သည် တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ကိုယ်ထည်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခြေရာခံအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို အာရုံခံမိပြီးနောက်၊ လီယန်ချူက မနေနိုင်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီသရဲက တော်တော်လေးကို ကြောက်တတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများ လင်းလက်လျက် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ကို အေးစက်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်ထောင့်မျှော်စင်မှာ လုံးဝကို မရိုးရှင်းလှပေ</p> <p>​လီယန်ချူသည် မူလက ထိုသရဲရိပ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံနှင့် ဤထူးဆန်းသော မြို့ကလေးမှ ထွက်သွားနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် စောစောက ထိုသရဲရိပ်ကို ကိုင်တွယ်နေချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် အာရုံတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသရဲရိပ်မှာ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>သူ၏ စွမ်းရည်များကို ကြည့်ရသလောက် ဤမျှ ကြီးမားလှသော သရဲနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ငါ အရင်က စဉ်းစားခဲ့တာ မှားနေတာလား ဒီရှစ်ထောင့်မျှော်စင်က မိစ္ဆာတွေကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား "</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီတုန်းက လျူမိသားစု တစ်မျိုးနွယ်လုံး အသတ်ခံရပြီး အကုန်လုံးနီးပါး သေကုန်တာဟာ သရဲမိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျိန်စာနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေမှာပဲ "</p> <p> </p> <p>​"ဒါဆိုရင် ဒီရှစ်ထောင့်မျှော်စင်က ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်း  မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီမျှော်စင်ကိုယ်တိုင်က သရဲတစ်ကောင်... ထူးခြားတဲ့ သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက သူ၏အဖွဲ့ဝင်များကို ဤကိစ္စကို ပြောပြလိုက်ရာ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"တောရွာက အိမ်ဟောင်းတွေမှာ သရဲရှိတတ်သလို၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကလည်း မြေဖုတ်ဘီလူး  ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ယင်စွမ်းအားတွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံရရင် ထူးခြားတဲ့ သရဲမိစ္ဆာတွေ ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ ကွိုက် (သတ္တဝါဆန်း) လို့လည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ခုံတွေ၊ စားပွဲတွေတောင် ကွိုက်ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ၊ သရဲတွေကို ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ဆိုရင်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။</p> <p>​သူသည် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှ ရေဆေးရောင် စွမ်းအားစုဖြင့် လူတိုင်းကို ထပ်မံဖုံးအုပ်ကာ၊ ထူးခြားသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ရင်း ထိုထူးဆန်းလှသော လျူမိသားစုဘိုးဘွားခန်းမနှင့် ဝေးရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ လက်ရှိ ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် က ဤရှစ်ထောင့်မျှော်စင်၏ အနှစ်သာရကို ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် နှစ်မျိုးပဲ ရှိနိုင်သည်။</p> <p> တစ်မျိုးမှာ ဤရှစ်ထောင့်မျှော်စင်တွင် ပြဿနာမရှိဘဲ သူကိုယ်တိုင် အထင်မှားနေခြင်း ဖြစ်ကာ၊ အခြားတစ်မျိုးမှာမူ ဤရှစ်ထောင့်မျှော်စင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းသဖြင့် သူ၏ လက်ရှိ ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်၏ အဆင့်က ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း မရှိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုကာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရမည့် ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယန်ချူကမူ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အလွန်ရိုးရှင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါကို ရိုက်ခွဲကြည့်လိုက်ရင် အဖြေပေါ်လာမှာပဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းမှ ထူထပ်လှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်... အရပ်သုံးလံခန့်မြင့်သော ဧရာမ တာအိုဆရာကြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖာထျန်းရှန့်တီ</p> <p>​အားလုံးမှာ မနေနိုင်ဘဲ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​"လာပြီ... လာပြီ ဒီ ဖာထျန်းရှန့်တီ ကြီး ပြန်လာပြီ "</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုကဲ့သို့ ကိုယ်ထည်ကြီးမားလာစေသည့် တန်ခိုးတော်များကို အထူးတလည် နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မေးကြည့်စမ်းပါ... ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးက ဒီလိုမျိုးကို မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ</p> <p>​လီယန်ချူသည် ပြိုလဲနေသော အိမ်တိုင်ကြီးတစ်တိုင်ကို လှမ်းဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒိုင်းးး</p> <p>​လေခွဲသံများက နားထဲတွင် မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...</p> <p>ထိုဧရာမ အိမ်တိုင်ကြီးသည် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲ၌ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ စွမ်းအင်အားလုံး၏ အရင်းအမြစ် ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ငါ၏တန်ခိုးကို သက်သေထူအံ့လောကသုံးပါးအတွင်း အပြင်၌ တာအိုသာလျှင် အမြတ်ဆုံး၊ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်းဖြစ်စေသတည်း"</p> <p> </p> <p>​တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန်ရှစ်ပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော... ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ</p> <p> </p> <p>​တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျောက်ခဲအကျိုးအပဲ့များနှင့် သစ်သားတိုင်များစွာ ပျံတက်လာတော့သည်။</p> <p>​အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်အတတ်</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>​ထိုကျောက်ခဲနှင့် သစ်သားတိုင် အားလုံးမှာ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထိုအရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်အတတ်မှာ... ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် တစ်နေရာတည်း စုစည်းခြင်း အလား အစွမ်းထက်လှချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save