Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၈၃)</h2> <h2 style="text-align:center">ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်အောက်က ထိတ်လန့်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး</h2> <h2 style="text-align:center">ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ မိစ္ဆာလူသား</h2> <h2 style="text-align:center">သရဲစကားဆိုတာ ယုံစရာမရှိ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ထဲမှ ထိုအနက်ရောင်အရိပ်မှာ ထိုဆန်းကြယ်သော နယ်မြေအတွင်း၌ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အစွမ်းရှိပစ္စည်းတစ်ခုမှ အသိဉာဏ်  ပေါက်ဖွားလာခြင်းနှင့် ဆင်တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် လျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ထွားကြိုင်းလှသော ရုပ်ဆိုးမွဲပြာကျသည့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် မြေအောက်မှ တိုးထွက်လာပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝင်းလက်နေသော သွေးရောင်အင်းစက်  များမှာ တစ်ပြင်လုံးသော ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သွေးလမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်အလယ်တွင် တင့်တယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ထိုဆံပင်ဖားလျားနှင့် သတ္တဝါကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ အစောပိုင်းက သွေးပုပ်များ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှဲ... ရှဲ... မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း၊ ထိုအရာများက သူ့ကို ဒဏ်ရာမရစေရုံမက၊ သူ့ကို ပိုမိုကြီးမားသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည့် အကာအကွယ်အပြင်လွှာတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါတွင်မူ မျက်လုံးများ မွဲခြောက်နေကြသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီးလူငယ် အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ပါးစပ်အကြီးကြီးနှင့် သရဲကြီးတစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အစောပိုင်းက အနက်ရောင်အရိပ်သည် ဤရှေးဟောင်းအစီရင်ခံကြီးအပေါ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုနာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် ပါးစပ်အကြီးကြီးနှင့် သရဲကြီးကို မနှိမ်နင်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​သရဲကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းလာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်၌ လျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမအတွင်းတွင် အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော သရဲမိစ္ဆာကြီး နှစ်ကောင် ရှိနေသည်။</p> <p> အကယ်၍ တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် လီယန်ချူကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသရဲကြီးသည် မူလက သရဲမိစ္ဆာများကို ဝါးမြိုခြင်းဖြင့် ကြီးထွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> သရဲအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီးချိန်တွင် အနက်ရောင်အရိပ်၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း အာရုံမရတော့ပါက၊ ၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အတူပင် သွေးရောင်အကာအကွယ်အတွင်း၌ ရှိနေသော ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ရုပ်ဆိုးသည့် သတ္တဝါကြီးသည်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် သူနှင့် အနီးဆုံးရှိနေသော လီယန်ချူကို ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား များမှာလည်း အတော်လေး ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ထိုသရဲမိစ္ဆာများ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ရှိနေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဆက်မပြတ် တိုက်ပွဲဝင်ထားရသဖြင့် ဆေးလုံးများဖြင့် ပြန်လည်မဖြည့်တင်းနိုင်ပါက၊ သူ၏ အတတ်ပညာများက စွမ်းအားကို ကုန်ခမ်းစေမှုမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်စဉ်ကကဲ့သို့ ကြာရှည်မခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လီယန်ချူမှာ ယခုအချိန်တွင် အားနည်းချက် ရှိနေသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့တွင် အသက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့် နတ်ပင့်အတတ် ရှိနေသေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ထိုအတတ်ကို သုံးလိုက်ပါက ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားအားလုံးကို အကုန်အစင် သုံးစွဲပစ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> ထိုအချိန်တွင် ဤဘိုးဘွားခန်းမအတွင်းမှ အခြားသော ထူးဆန်းသည့် မိစ္ဆာတစ်ခုခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပါက၊ သူတို့အဖွဲ့သားအားလုံးမှာ တစ်ယောက်မကျန် သေဆုံးရမည့် လမ်းကိုသာ လျှောက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် နတ်ပင့်အတတ်ကို အသုံးပြုရာတွင် သူသည် အလွန်ပင် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် ထိုလျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမကို အပြတ်ရှင်းပြီး ဤသရဲများကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ဒီနေရာမှ လုံးဝ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဟု မည်သူမျှ အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>​မူလက ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ကို ဖြိုချလိုက်ရုံဖြင့် ဤဆန်းကြယ်သော မြို့ကလေးမှ ထွက်သွားနိုင်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤမြို့ကလေး၏ အနက်အရှိုင်းမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​အနက်ရောင်အရိပ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လင်းလက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဘိုးဘွားခန်းမအတွင်း၌ သူပင် ထိန်းချုပ်၍မရသော တားမြစ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ၎င်းကိုယ်တိုင်က သရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သော ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် နောက်တစ်ခုမှာ ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်အောက်ခြေ၌ ဖိနှိပ်ထားခြင်း ခံထားရသော ထိုအမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မှန်ပေသည်၊ ယခုအခါ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် သတ္တဝါကြီးမှာ အမှန်စင်စစ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်လေး... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း သေရမှာပဲ "</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အရိပ်သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တုန်ရင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြမ်းတမ်းလှပြီး ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖြိုချခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် မျှော်စင်အောက်ခြေမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော အမျိုးသမီးကို လွှတ်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားရပြီ။</p> <p> </p> <p>​"တိုက်ကြ... တိုက်ကြ အဲဒီကောင်လေးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း "</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အရိပ်သည် အလွန်ပင် တက်ကြွနေပြီး အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော နာကြည်းချက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိတ်လန့်ဖွယ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း အနက်ရောင်အရိပ်မှာ ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တောက်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအရာကြီးကို မေ့သွားရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြုံးဝါးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ လီယန်ချူနှင့် မျှော်စင်အောက်က သတ္တဝါကြီးတို့ တိုက်ခိုက်နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p> ရင်ဘတ်တွင် ပါးစပ်အကြီးကြီးနှင့် သရဲကြီးသည် သရဲအားလုံးကို စားပြီးချိန်တွင် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို သွေးအကာအကွယ်အတွင်းရှိ ထိုသတ္တဝါကြီးဆီသို့ ပြောင်းလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသရဲကြီးမှာ အခြားသော ဆန်းပြားသည့် စွမ်းရည်များ မရှိသော်လည်း၊ တိုက်ရိုက်ပင် လွှတ်ခနဲ ခုန်ဝင်သွားပြီး ရင်ဘတ်မှ ပါးစပ်ကြီးဖြင့် အဆက်မပြတ် ဝါးမြိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သွေးအကာအကွယ်ပေါ်တွင် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဤထိတ်လန့်ဖွယ် သရဲကြီးကိုမူ တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> အကယ်၍သာ အစောပိုင်းက တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း၌ ဆိုလျှင် ထိုသွေးအကာအကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကြည်းချက် တစ်လှိုင်းတည်းဖြင့်ပင် ဤသရဲကြီးကို အမှုန့်လုပ်ပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤသရဲကြီးသည် တည်းခိုးခန်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များအားလုံး၊ မြို့ကလေးအတွင်းရှိ သရဲအမြောက်အမြားနှင့် လျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမအတွင်းရှိ ရက်စက်လှသော လူအုပ်ကြီး တစ်စုလုံးကို ဝါးမြိုထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သွေးအကာအကွယ်အတွင်းတွင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ မရေမရာ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း၊ အကာအကွယ်မှ စွမ်းအားများကိုမူ ထိုသရဲကြီးက အဆက်မပြတ် စုပ်ယူဝါးမြိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုပုံရိပ်မှာ မကျေနပ်သည့်အလား အေးစက်စွာ တစ်ချက်နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော အမျိုးသမီးလက်တစ်ဖက်သည် သွေးအကာအကွယ်အတွင်းမှ တိုးထွက်လာကာ သရဲကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ ထိုသရဲကြီးမှာ အမျိုးသမီး၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်းးး</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင်အတွင်းရှိ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်ကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ယောင်္ကျားမဟုတ် မိန်းမမဟုတ်သည့် မိစ္ဆာလူသားတစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် ပုန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သရဲကြီးက သူ့ကို လက်ဖြင့် ပြန်လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အမလေး... သွားပြီဟေ့"</p> <p> </p> <p>ထိုမိစ္ဆာလူသားက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် မိမိ၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဤအခန်းထဲတွင် ပုန်းကာ ဇာတ်လမ်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဝင်တိုက်ခံလိုက်ရတာလဲ ဒါ ဘာလို ကံမျိုးလဲ။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အလွန်ပင် နာကြည်းနေသော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ သရဲကြီး၏ ပါးစပ်ကြီးအတွင်းသို့ "ကွက်... ကွက်..." ဟု မြည်အောင် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးများ စိုရွှဲသွားပြီး အလွန်ပင် ရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းဖြစ်ရာ ကြည့်ရသူကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိုးးးး</p> <p> </p> <p>သရဲကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိုဆန်းကြယ်သော သွေးအကာအကွယ်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခုန်ဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>သေကျေပျက်စီးရလျှင်ပင် မရပ်နားမည့် ပုံစံမျိုးပင်</p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p>လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ စက္ကူပိုက်ဆံမှ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိကာ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်တွင် သူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်၍ မဖြစ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသော ထိုသရဲမိစ္ဆာနှစ်ကောင်အတွက် အခြားသော အခွင့်အရေးများ ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် သူသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြောင်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားခြေလမ်း အတတ်ကို အသုံးပြုကာ အနက်ရောင်အရိပ် ပုန်းကွယ်နေသည့် နေရာသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>အနက်ရောင်အရိပ်မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် ဒီတာအိုဆရာက ငါ့ဆီကို လာနေတာလား သူ ငါ့ကို တွေ့သွားတာလား မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော်လည်း လီယန်ချူက ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုအခန်းအတွင်းမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားသော ပုန်းကွယ်စရာ နေရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်ပြီး အနက်ရောင်အရိပ်၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီနှာဘူးကောင်က တစ်ခုခုကို ရှာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ဆိုင်နေတာလား "</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အရိပ်သည် ယခုထက်တိုင် မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>​သူသည် မိမိ၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသရွေ့ ထိုဘိုးဘွားခန်းမအတွင်း၌ မည်သူမျှ သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် သရဲမိစ္ဆာကြီးပင်လျှင် သူ့ကို ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပေ၊ ထိုအချက်မှာ သူ ဤနေရာတွင် ပုန်းကာ ဇာတ်လမ်းကြည့်နေရဲသည့် တစ်ခုတည်းသော အားကိုးချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် စောစောက မိစ္ဆာလူသားထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်သူဖြစ်ပြီး၊ ထိုကောင်မှာမူ တကယ့်ကို လူနုံလူအ  တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူက သူ့နောက်ကို တိတိကျကျ လိုက်နေသဖြင့် ဤဆန်းကြယ်လှသော အနက်ရောင်အရိပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"တောက်... ဒီတာအိုဆရာက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ဘုန်းးး</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူသည် ထိုအနက်ရောင်အရိပ်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ရွှေရောင်အလင်းဂါထာမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် အနက်ရောင်အရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် လောင်မြိုက်နေပြီး "ရှဲ... ရှဲ..." ဟု မြည်ကာ အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မသတ်ပါနဲ့... မသတ်ပါနဲ့ တာအိုဆရာကြီး... မသတ်ပါနဲ့ ကျနော်မှာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိပါတယ်၊ အကုန်ပြောပြပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အရိပ်သည် မျက်နှာပျက်ကာ အော်ဟစ်အသနားခံတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းအမေကိုသွားပြောလိုက်... သရဲစကားဆိုတာ ယုံစရာမရှိဘူး "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြတ်ရှင်းရန်သာ ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save