Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြို့ကလေးမှ ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;"> နီရဲသော အမှတ်အသား</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘွားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ရတနာကောင်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> "ဒါဆို ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ၊ လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်ပြီး ထွက်ကြစို့"</p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီသရဲမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကိုတော့ ဒီဆန်းကြယ်တဲ့ မြို့ကလေးထဲမှာတင် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ဖို့ ချန်ထားခဲ့လိုက်ရုံပါပဲ။</p> <p> ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြို့ထဲမှာ တခြားလူရှိမရှိဆိုတာကို သူ အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်  နဲ့ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးပါပြီ၊ ဘယ်လူသားမှ မရှိတော့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​တစ်မြို့လုံးမှာ သရဲတွေချည်းပါပဲ</p> <p>​သူတို့ဘာသာသူတို့ ဒီထဲမှာ ခွေးကိုက်သလို ကိုက်နေကြပါစေ။</p> <p> </p> <p>​နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကတော့ ဒီသရဲတွေကို သူ ဒီထဲမှာ သတ်ရင်လည်း ကုသိုလ်မှတ်  တွေ ကျမလာတာကြောင့်ပါ။</p> <p>ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကယ်တင်ဖို့လူလည်း မရှိ၊ ကုသိုလ်မှတ်လည်း မရမှတော့ သူတို့ကို ဘာလို့ သတ်နေတော့မှာလဲ</p> <p>​ကျိချင်း သူတော်စင် ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ကွက် များ ကျစ်ပြီး ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ၊ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မြို့ကလေး၏ ဟင်းလင်းပြင်မှ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဖျက်ထုတ်ပစ်လိုက်သလိုမျိုး စင်ကြယ်လှသော အဖြူရောင်ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်း သူတော်စင်က ထိုလမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ လီယန်ချူ၏ အကာအကွယ်ပေးမှုအောက်တွင် လူတိုင်းသည် အလျှိုလျှို ဆုတ်ခွာသွားကြကာ ထိုဆန်းကြယ်သော မြို့ကလေးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လက်ရှိအချိန်မှာ သွေးလမင်းရဲ့ အင်အားကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p> မဟုတ်ရင်တော့ ကျိချင်း သူတော်စင်ဟာ လီယန်ချူလိုမျိုး သူ့ရဲ့ မူလစွမ်းအားတွေ ပြန်ရနေရင်တောင်မှ ဒီမြို့ထဲမှာ လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ပြန်ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဒီမြို့ကလေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ ဆက်ပြီး စူးစမ်းဖို့ စိတ်မကူးတော့ပါဘူး။</p> <p>အရင်ဆုံး လူတွေကို ဘေးကင်းအောင် ကယ်ထုတ်ဖို့က ပထမပါ။</p> <p>အခွင့်သာရင်တော့ ကျိချင်း သူတော်စင်ကို ခေါ်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာလို့ ရတာပဲလေ။</p> <p> </p> <p>​တကယ်လို့ ကျိချင်း သူတော်စင်က ထပ်လာရဲသေးရင်ပေါ့။</p> <p>​ဝတ်စုံနီမလေးနဲ့ နက်မှောင်တဲ့ ချပ်ဝတ်စစ်သူရဲတို့ဟာ တစ်နေရာတည်းကနေ လီယန်ချူတို့ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာထက်မှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်နေပါတယ်။</p> <p>ထို့နောက်မှာတော့ ဝတ်စုံနီမလေးဟာ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်း သူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ အနီရောင်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရပါတယ်။</p> <p> လီယန်ချူလည်း အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝဲပျံသွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးကိုမှ ခံစားလို့ မရလိုက်ပါဘူး။</p> <p> သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး</p> <p> </p> <p>​"အခုနက ဝတ်စုံနီမလေး နောက်ကနေ လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်လား "</p> <p> </p> <p>ဟု ကျိချင်း သူတော်စင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်လို့ အဲ့ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းမှာပါ။</p> <p> </p> <p>​"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဘာအရှိန်အဝါမှ မခံစားရတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။</p> <p>​သူတို့အဖွဲ့သားအားလုံးဟာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမ ထဲမှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကြပါတယ်။</p> <p>​လူတိုင်းဟာ ရင်းနှီးနေကျ အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားမိလိုက်တဲ့အခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကြပြီး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားပါတော့တယ်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လာပြီ</p> <p>​ရှေ့က မြို့ကလေးက ပေးတဲ့ ဖိအားက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းပြီး အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတာပါ။</p> <p>ထူးဆန်းတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလည်း ရှိသလို၊ ထွက်လို့လည်း မရတဲ့အတွက် တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေတဲ့ နေရာပါပဲ။</p> <p>​လျူကျွင်း လည်း အခုမှပဲ အိမ်မက်က နိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒါတွေအားလုံးက တကယ်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။</p> <p>သူမက သူမအဘိုးရဲ့ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းချင်ရုံတင်ပါ၊ ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စကြီးထဲ ပါဝင်ပတ်သက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​ဒီဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတဲ့ ဘိုးဘွားရိပ်သာကို ကြည့်ပြီး</p> <p>​လီယန်ချူဟာ မူလကတော့ မီးနဲ့ တစ်စစီဖြစ်အောင် ရှို့ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။</p> <p>​ဒီနေရာကို သူ မီးရှို့ပစ်လိုက်ရင်တောင်မှ၊ အဲ့ဒီမြို့ကလေးက တည်ရှိနေဦးမှာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာဦးမလဲဆိုတာ မသေချာပါဘူး။</p> <p>ဒီလိုဖြစ်မယ့်အစား ဒီလျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမအကြွင်းအကျန်ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​"အစိုးရ ကို အကြောင်းကြားပြီး ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခိုင်းရမယ်၊ လူစိမ်းတွေ ပေးမဝင်နဲ့"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>​ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်။</p> <p> သူကိုယ်တိုင်လည်း သိချင်စိတ် ဖြစ်နေမိတယ် သာမန်မြို့ကလေးတစ်မြို့က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရတာလဲ လျူမိသားစုဝင်တွေ အဲ့ဒီတုန်းက ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့လို့ အခုလို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားရတာလဲ။</p> <p>​ပြီးတော့ အဲ့ဒီတုန်းက လျူမိသားစု ဘိုးဘွားရိပ်သာကို တည်ဆောက်ပြီး အောက်က မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ တာအိုဆရာကိုလည်း သူ စိတ်ဝင်စားမိပါတယ်။</p> <p>အဲ့ဒီလူက ဘာတွေကို မြင်ခဲ့လို့လဲ အခု လျူမိသားစု ဒီလိုဖြစ်သွားတာဟာ အဲ့ဒီလူနဲ့ရော ပတ်သက်နေမလား။</p> <p>​အရာအားလုံးဟာ မြူနှင်းတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေသလိုပါပဲ။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းဟာ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်လာလို့ သက်ပြင်းချပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ကြပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​"ခဏလေး နေကြဦး"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူက သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​လက်ရှိတွင် ထိုရှစ်ခွင်မှန်မှာ သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်  တစ်သိန်းဖြင့် အဆင့်မြင့် ထားသော ရတနာဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​၎င်းသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သလို၊ လှည့်စားမှု မှားယွင်းမှုများကိုလည်း ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>​သူက ရှစ်ခွင်မှန်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ မှန်အတွင်းမှ နူးညံ့လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး၊ မှန်သည် အလိုအလျောက် ပျံတက်သွားကာ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အလင်းဖြင့် လိုက်လံ ဖြန်းပက်တော့သည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>​ရှစ်ခွင်မှန်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လျူကျွင်း အပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖုံးလွှမ်းလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲချည်ထားတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေမိပါတယ်။</p> <p> ရှစ်ခွင်မှန်ဆီကနေ ပေးပို့လိုက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကြောင့် လီယန်ချူ ချက်ချင်း နားလည်သွားပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားရပါတယ်။</p> <p>တကယ်လို့သာ သူ့ဆီမှာ ဒီလိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ရှစ်ခွင်မှန် ရတနာမျိုး မရှိခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေခဲ့ရင် ဒီအချက်အလက်ကို သူ လွတ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ၊ ဘယ်လိုမှလည်း ပြဿနာကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​"လီတာအိုဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"</p> <p> </p> <p>လျူကျွင်းက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းကလည်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မသိကြတဲ့အတွက် လီယန်ချူကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​"အခုနက ဝတ်စုံနီမလေး ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒီအမှတ်အသားက သူမရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီအမှတ်အသားကို အသုံးချပြီး ထွက်လာဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အချုပ်ပြောရရင်တော့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူးးး</p> <p>​လူတိုင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ အသက်ရှူမှားသွားကြပါတယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးဟာ လျူကျွင်းကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။</p> <p>​လျူကျွင်းခမျာမှာတော့ မျက်နှာလေး ဖြူရော်သွားပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်တယ်</p> <p> </p> <p> "လီတာအိုဆရာ... ရှင်ပြောတဲ့သူက ကျမတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>​သူမဟာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိပြီး အလွန်အံ့ဩနေပါတယ်။</p> <p> အဲ့ဒီဝတ်စုံနီမလေးက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သိထားတာမို့၊ သူမလို သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒါမျိုးကို မခံနိုင်ပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်တယ်</p> <p> </p> <p> "မင်း မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​သူသည် ရွှေဟွေ သူတော်စင် ရဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေဟွေ သူတော်စင်ဟာ အလွန်အံ့ဩသွားပြီး မယုံနိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့</p> <p> </p> <p> "ကျနော်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူဆီက အတည်ပြုချက် ရလိုက်တဲ့အခါ ရွှေဟွေသူတော်စင်ဟာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားရပါတယ်။</p> <p> </p> <p> တစ်ကိုယ်လုံး မှင်တက်သွားပြီး ဘာလို့ ငါဖြစ်ရတာလဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။</p> <p> ဒီအဖြူရောင်အလင်းက လျူကျွင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက အမှတ်အသားတစ်ခုပါ၊ ပြဿနာသိပ်မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မင်းက ဗုဒ္ဓရဲ့ တပည့်သားတစ်ယောက်ပဲလေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​"လီတာအိုဆရာ... ကျနော့်ကို ကယ်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>​ရွှေဟွေ သူတော်စင်က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​ဒီလိုမျိုး အမှတ်အသား ချန်ထားနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးဆိုတာ တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲတဲ့ အမျိုးအစားပါ။</p> <p>အစောပိုင်းက ဝတ်စုံနီမလေးရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း သူတို့ မြင်ခဲ့ရပြီးပါပြီ။</p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ လူတိုင်းကို အနိုင်ယူပြီး ကျန်းဝေရဲ့ ထိုက်ကျိရတနာကိုတောင် ဖျက်စီးပစ်ခဲ့တာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပါပဲ အခုထိတောင် သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက သွေးထွက်နေတုန်းပါ။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်းးး" သူ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမိပါတယ်။</p> <p>ဒီလိုမိစ္ဆာမျိုး ချန်ထားတဲ့ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲမှာပါ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက လက်လှမ်းပြီး သူ့ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေဟွေသူတော်စင်ဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြင်းထန်လှတဲ့ သွေးချီစွမ်းအားတွေ စီးဝင်လာတာကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပါတယ်။</p> <p> ၎င်းစွမ်းအားက သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ အဓိက မန္တန်ရှစ်ပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော စိတ်ကို သန့်စင်စေသော ဂါထာ ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါပဲ၊ ဘိုးဘွားတွေက ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းကောင်းတွေကို အမွေချန်ထားခဲ့ပေးလို့။</p> <p> </p> <p>​သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးထိပ်မှာ စင်ကြယ်လှတဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တစ်ခုကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရွှေဟွေ သူတော်စင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းရဲ့ နားထဲမှာ ဒင် ဆိုတဲ့ အသံလေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဟာ ရေလှိုင်းတွေလိုမျိုး ရွှေဟွေ သူတော်စင်ကို ဗဟိုပြုပြီး အပြင်ဘက်ကို ပြန့်ကားသွားပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက်မှာတော့... အနီရောင် မြွေငယ်လေးလိုမျိုး အရာတစ်ခုဟာ ရွှေဟွေ သူတော်စင်ရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ တွားသွားပြီး ထွက်လာပါတော့တယ်။</p> <p>​ရွှေဟွေ သူတော်စင်ကတော့ အစပိုင်းမှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားတာလောက်ပဲ ခံစားရတာပါ။</p> <p> ဒီဖြစ်စဉ်က အရမ်းတိုတောင်းလွန်းလို့ သူ သိပ်ပြီး သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။</p> <p> လူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲကနေ အနီရောင် မြွေငယ်လေး တစ်ကောင် ထွက်လာတယ်ဆိုတာ... တကယ့်ကို ကြက်သီးထစရာပါ။</p> <p>ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။</p> <p>​အဆိုးဆုံးကတော့ ရွှေဟွေ သူတော်စင်ကိုယ်တိုင်က ဒါကို ဘာမှ မသိလိုက်တာပါပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save