Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;"> နတ်ဘုရားဆရာဝန် လီယန်ချူ</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းစားချင်တာသာ စားတော့</h2> <h2 style="text-align: center;"> တားမြစ်ချက်များ နိုးထလာခြင်းနှင့် ရှေးဟောင်းဘီလူးကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲ၌ ဖမ်းချုပ်ထားသော ထိုမြွေငယ်လေးကို</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေပြီး ထိုအနီရောင်အမှတ်အသားကို တိုက်ရိုက်ပင် ချေဖျက်လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရပြီ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း : "......"</p> <p> </p> <p>​ရွှေဟွေ သူတော်စင် ခမျာမှာတော့ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> ဒီလောက်လွယ်ကူမှန်း သိခဲ့ရင် အစောပိုင်းကတည်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေခဲ့ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>​'ဟင်း... ငါက လီတာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးတာပဲ၊ ဒီလူက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး'</p> <p>ဟု သူတွေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှေဟွေ သူတော်စင်က ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြန်တော့လည်း  ဒါက သူ့အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ လီတာအိုဆရာကပဲ တစ်ဖက်သား ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်အောင် အစွမ်းထက်လွန်းနေတာပါ။</p> <p>​ကျန်းဝေ ကတော့ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကာ</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာ... ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်မှာကော ဘာအမှတ်အသားတွေ ရှိနေသေးလဲ ကြည့်ပေးပါဦး။ ဟိုအမျိုးသမီးဆီက မဟုတ်ရင်တောင် တခြားသူတွေဆီကကော ရှိနေမလားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p>ဟော... ကြည့်စမ်း၊ ဒီကောင့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။</p> <p> ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ဒါက ယုတ္တိရှိတယ်လို့ ထင်မိကြသည်။</p> <p>​ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းလာတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘယ်မိစ္ဆာက ဘာအမှတ်အသား ချန်ထားခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။</p> <p>​အခု လီတာအိုဆရာ ဒီမှာရှိနေတုန်း၊ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ကုသခိုင်းတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခမဲ့ ကုသခွင့်ရတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ကျန်းဝေကို စစ်ဆေးပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ တကယ်ပင် ပြဿနာကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်"</p> <p> </p> <p>​သူက အသံထွက်သွားပြီး မျက်နှာကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားကာ မျက်ခုံးများကို အတင်းတွန့်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖျားနာဖူးသူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း  ဆရာဝန်က ကိုယ့်ကို ဂရုမစိုက်တာထက်၊ ကိုယ့်ကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချတာက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပါသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူ၏ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက်မြင့်သနည်း ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပါ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို လူမျိုးပါ။</p> <p>​သူ့နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် လည်ပင်းဝအထိ ဆောင့်တက်လာပြီး တုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်မိသည်</p> <p> </p> <p> "စီနီယာ... ကျနော့်မှာ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ပြဿနာက တကယ်ကို ကြီးမားတယ်။ ဒီတစ်ခါ ပြန်ရောက်သွားရင် မင်းမိသားစုကို အချိန်ပေးပြီး ပိုဂရုစိုက်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ စားချင်တာရှိရင် စား၊ လုပ်ချင်တာရှိရင် လုပ်တော့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်မနေနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ : "......"</p> <p> </p> <p>​သူ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီး ရင်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​စီနီယာ ချောင်ချောင် (လီယန်ချူ၏ အမည်ဝှက်) ရဲ့ စကားတိုင်းက သူ့ကို စိတ်ပူပေးနေသလို အသံကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေပေမဲ့၊ ဘာလို့ သူကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေလူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတာလဲ။</p> <p>​ပြီးတော့ သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း မျက်ခုံးတွေ တွန့်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​'မင်းတို့ရဲ့ အဲ့ဒီလို သနားဂရုဏာသက်နေတဲ့ အကြည့်တွေက ဘာသဘောလဲ'</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ချောင်ချောင်... ကျနော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ကျနော်က စီနီယာ့အပေါ်မှာ နေနဲ့လလို ထင်ရှားတဲ့ သစ္စာရှိမှုမျိုး ရှိတာပါ။ တကယ်တော့ ကျနော်က ဒီတစ်ခါ ပြန်ရောက်ရင် ကျနော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မနဲ့ စီနီယာ့ကို မိတ်ဆက်ပေးမလို့ ကြံထားတာပါ။ သူမက အရမ်းလှတာဗျ၊ ကျနော့်ရဲ့..."</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ရင်ထဲက အစီအစဉ်တွေကို တဖျပ်ဖျပ် ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​'ဟော... ဒါက ဘယ်လိုမျိုး စကားလုံးတွေလဲ'</p> <p> </p> <p>​'ဒါတွေက ငါတို့ နားထောင်လို့ သင့်တော်တဲ့ အရာတွေလား'</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ ဒီကောင်က တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။</p> <p>လီတာအိုဆရာရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားနိုင်ဖို့အတွက် သူ့အစ်မကိုတောင် ရောင်းစားပြီး မျက်နှာချိုသွေးဖို့ လုပ်နေပြီ။</p> <p>​ထိပ်ပြောင်ကြီး သုံးယောက် (သူတော်စင်များ) က ကျန်းဝေကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​သို့သော် သူတို့လည်း ကျန်းဝေ၏ စကားကြောင့် သတိဝင်သွားကြသည်။</p> <p>လီတာအိုဆရာဆိုသည်မှာ အားကိုးဖို့ အလွန်ကောင်းသော အားကိုးရာကြီး တစ်ခုပင် မဟုတ်လား။</p> <p>​ဒီလောက်အရွယ်နဲ့တင် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရင်၊ သူ့ရဲ့ ဆရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။</p> <p>​ဒါက အလွန်ထင်ရှားသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီတာအိုဆရာ ကိုယ်တိုင်ကပင် သူတို့ မော့ကြည့်ရမည့် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်နေပါပြီ။</p> <p> </p> <p>​'ဩော်... လီတာအိုဆရာက မိန်းမလှလေးတွေကို ကြိုက်တာကိုး။ အမိတဘ... ဆင်းရဲသား သူတော်စင်က တစ်သက်လုံး ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်လာတာ၊ သူတစ်ပါး အဆင်ပြေတာကို မြင်ရင် သိပ်ဝမ်းသာတာပဲ။ လီတာအိုဆရာက ကျနော့်အပေါ် အသက်သခင် ကျေးဇူးရှိတယ်၊ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ပြန်ရောက်ရင် လီတာအိုဆရာအတွက် ဒီကိစ္စကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရမယ်'</p> <p> </p> <p>ဟု ရွှေဟွေ သူတော်စင် က စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေမင် သူတော်စင် ကလည်း သူ့ဝမ်းကွဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဝတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်မှာ မိသားစုဝင်တွေ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>​'အမိတဘ... ဒီလို နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအတွက် သေချာလေး စီစဉ်ပေးရမယ်'</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျန်းဝေကို အရင်ဆုံး အထင်သေးလိုက်ကြပြီး၊ ထို့နောက်တွင်တော့ လီယန်ချူအတွက် သင့်တော်မည့်သူကို ရွေးချယ်ဖို့ ဦးနှောက်ကို အမြန်နှုန်းနဲ့ အလုပ်ပေးလိုက်ကြရာ CPU တောင် လောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေကတော့ ဒီလူတွေ သူ့ကို အပိုင်စားရဖို့ ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာကို ဂရုစိုက်နိုင်အား မရှိတော့ပါ၊ သူက လီယန်ချူကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသားက အနည်းဆုံး ငါးမျိုး ခြောက်မျိုးလောက် ရှိနေတယ်။ အားလုံးက မိစ္ဆာကြီးတွေ၊ ဘီလူးကြီးတွေပဲ ချန်ထားနိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ။ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေကို သွားခဲ့လို့လဲ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ အမှတ်အသား တစ်ခုတောင် ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက စစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို ထူးဆန်းပြီး မိစ္ဆာဆန်တယ်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက လက်ထဲက ရှစ်ခွင်မှန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ ပိုပြီး ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စီနီယာ ချောင်ချောင် ပြောတာက တကယ်ကို မှန်နေလွန်းလို့ပါ။</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သူဟာ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းဟောင်းတစ်ခုကို သွားရောက် စူးစမ်းခဲ့ပြီး ရတနာတစ်ခု ရခဲ့ပါသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဘုရားကျောင်းက သူ့ကို ပေးတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို မကောင်းပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကြက်သီးထစရာ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>​ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ထူးခြားတာ ဘာမှမဖြစ်လို့ သူ သတိမထားမိခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>​'ဒါဆို အဲ့ဒီတုန်းကတည်းက ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသား အလုပ်ခံလိုက်ရတာလား '</p> <p> </p> <p>​'တောက် ယီးပဲကွာ '</p> <p>ဟု ကျန်းဝေက စိတ်ထဲက ဆဲလိုက်မိသည်။</p> <p>​အခု သူ့ရဲ့ ခံစားချက်ကတော့ ဗေဒင်ဆရာက ကိုယ့်အကြောင်းကို ကွက်တိဟောလိုက်လို့ နတ်ဘုရားပဲ ဟု အော်ဟစ်နေရသည့် လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် လီယန်ချူ၏ တည်ကြည်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲမှာ မောသွားပြီး</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... ကျနော့်မှာ ကယ်တင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလား "</p> <p> </p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ငိုတောင် ငိုချင်လာပါပြီ၊ ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ လူပျိုဘဝလေးက ဒီမှာတင် ကုန်ဆုံးတော့မှာလား။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကတော့ ပိုက်ဆံထပ်ပေးရမယ် "</p> <p> </p> <p>​အခမဲ့  စနစ်ကို ကိုယ့်ဘေးကလူကနေ စပြီး ငြင်းဆန်ရပါမည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ : "......"</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း : "......"</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဆန်းကြယ်သော မြို့ကလေးထဲ၌ ဝတ်စုံနီမလေးနှင့် ချပ်ဝတ်စစ်သူရဲတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝတ်စုံနီမလေးသည် သူမ ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားမှာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိသွားသောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တောက် ဘာလို့ ဒီလောက်အမြန်ကြီး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​သူမသည် ထိုတာအိုဆရာလေးကို အလိုအလျောက် သတိရသွားမိပြီး စိတ်ထဲမှာ ချစ်သလိုလို မုန်းသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူသာ မရှိခဲ့ရင် သူမဟာ ဒီလောက်အထိ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆက်နေနေရမှာပါ။</p> <p>အဲ့ဒီလို နေရမယ့်အစား ဝိညာဉ်အစအနတောင် မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားတာကမှ ပိုကောင်းပါဦးမည်။</p> <p>​ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားတစ်ခုပါ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းလွန်းသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက မြားတွေနဲ့ တရစပ် ပစ်ခဲ့သလို၊ နောက်ပိုင်းမှာလည်း သူမကို ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။</p> <p>အခုလည်း သူမရဲ့ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တာ သူပဲ ဖြစ်ဖို့ များပါသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်း... ယောကျ်ားတွေ"</p> <p> </p> <p>​ဝတ်စုံနီမလေးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>​သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို သတိရသွားပုံရသည်။</p> <p>​တကယ်လို့ ယောကျ်ားတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူမတို့ မျိုးနွယ်စုဟာ အခုလို အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​အခုဆိုရင် သူမဟာ သူမတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ဆုံးသောသူ ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ။</p> <p>​ဝတ်စုံနီမလေးဟာ လီယန်ချူအပေါ်မှာတော့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက် ရှိနေပေမဲ့၊ ရှေ့က နက်မှောင်တဲ့ ချပ်ဝတ်စစ်သူရဲအပေါ်မှာတော့ ခံစားချက်က ရှင်းနေပါသည်။</p> <p> </p> <p> "သေရမယ့် ခွေးကောင်၊ ငါ့ရဲ့ အင်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာတဲ့နေ့ကျရင် နင့်ကို ပထမဆုံး သတ်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက သူမကို ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ပေးခဲ့လို့ သူမ ရင်ထဲမှာ အောင့်နေပေမဲ့၊ သူမကတော့ အဲ့ဒီဒေါသတွေကို ရှေ့က စစ်သူရဲအပေါ်မှာပဲ ပုံအောပြီး ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>​ဒီစစ်သူရဲသာ စကားပြောတတ်ရင်တော့ သူမကို ပြန်ဆဲနေမှာ အသေအချာပါပဲ။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံနီမလေးသည် အသူရာ မိစ္ဆာဓားကို စီးနင်းလိုက်ပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် စစ်သူရဲရှိရာမှ ဝေးရာသို့ ပျံထွက်သွားပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် သွေးလမင်း၏ အလင်းရောင်ကို အားရပါးရ စုပ်ယူပြီး သူမ၏ အင်အားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒီသွေးလမင်းရဲ့ အလင်းတွေကို ဟိုစစ်သူရဲက ပိုပြီးတော့တောင် စုပ်ယူနေတာက ပိုပြီး ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပိုပြီး ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတာကတော့... သူမ တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာတောင် အဲ့ဒီစစ်သူရဲရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က ပါးစပ်ကြီးက သွေးလမင်းရဲ့ စွမ်းအားကို မရပ်မနား ဝါးမြိုနေခဲ့တာကို သူမ သတိထားမိလိုက်တာပါပဲ။</p> <p>ဆိုလိုတာက အခုနကတည်းက သူက တစ်ချက်ကလေးမှ မနားခဲ့ဘူးပေါ့။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်းးးဝုန်းးး</p> <p> </p> <p>​အနီရောင်အလင်းတစ်ခုနှင့် အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခုတို့သည် မြို့ကလေးထဲတွင် အပြန်အလှန် မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p>​ဒါတွေက တခြားနေရာတွေကို သိပ်ပြီး မထိခိုက်စေပေမဲ့၊ ဘေးပတ်ပတ်လည်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တောင်ကြီးတွေထဲမှာတော့ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးအစုံပေါင်းများစွာ ပွင့်လာပါတော့တယ်။</p> <p>​တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ထွားကျိုင်းလှတဲ့ ဘီလူးကြီးတစ်ယောက်ဟာ တောင်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက် ထွက်လာပါတယ်။</p> <p>​သူက ဒီပေါက်ကွဲသံတွေကြောင့် ထွက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>အစောပိုင်းက ပေါက်ကွဲသံတွေက ပိုပြီးတောင် ကျယ်ပါသေးတယ်။</p> <p>​သူ ထွက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့  ဒီမြို့ကလေးထဲမှာ သွေးလမင်းရဲ့ အလင်းကို စုပ်ယူနေတဲ့သူ ရှိနေတာကို ခံစားမိလိုက်လို့ပါ။</p> <p>ဒါက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လောဘရိပ်တွေ ယှက်သန်းသွားစေသလို၊ အမျက်ဒေါသလည်း ထွက်ပေါ်လာစေပါတယ်။</p> <p>​ဒီဘီလူးကြီးရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ပါရှိပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးက ရွှေဝါရောင် သန်းနေကာ အမွှေးအမျှင် တစ်ပင်မှ မရှိပါဘူး။</p> <p> ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save