Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၃+၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ ဂူချန်.. ဘယ်တော့မှ မလိမ်တက်ဘူး..</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချင်းဟယ်မြို့အခြေစိုက်၊</p> <p>ဂူမိသားစု၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း။</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းနှင့်အတူ</p> <p>လိုက်ပါလာသော ဒါရိုက်တာများနှင့် ဆရာ ခုနစ်ဦးတို့မှာ ခန်းမ၏ အဝင်ဝကို စိုက်ကြည့်ရင်း</p> <p>တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>   အိမ်တော်ထိန်းလီ မှာမူ</p> <p>ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်စောင့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>   ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး</p> <p>မည်သူကမျှ စတင်စကားမပြောကြချေ။</p> <p> </p> <p>   အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်မှ လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ လူအားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး  ကိုယ်နေဟန်ထားများကို ပြင်ကာထိုင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က ပြုံးလိုက်ရင်း  ခန်းမ၏ အရှေ့ဘက်ရှိ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဖြည်းညင်းစွာဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   သူက လီရှောက်ကုန်းနှင့်</p> <p>အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း...</p> <p> "ခင်ဗျားတို့ ဒီကို ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ ကျုပ်လိုချင်တဲ့အရာကို ယူလာကြပြီ ထင်တယ်.."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းမှာ အခြားသူများကို</p> <p>ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးက သူ့ကိုသာ ကြည့်နေကြသဖြင့် အားနာနာဖြင့် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဂူ၊ ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်က  ကျုပ်တို့ လျိုလုံတက္ကသိုလ်အတွက် တကယ်ကို အဖိုးတန်လွန်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတောင်းဆိုချက်ကိုတော့ ကျုပ်တို့ သဘောမတူနိုင်ပါဘူး.."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးအနေနဲ့</p> <p>တခြား ဘာကိုမဆို တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သရွေ့..."</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း စကားမဆုံးခင်မှာပင်</p> <p>ဂူချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ</p> <p>ဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲမှာ တစစီ ကြေမွသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>    သစ်သားစအစအနများမှာ</p> <p>ပျားအုပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်၏ မျက်လုံးများမှာ</p> <p>အေးစက်နေပြီး ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ခင်ဗျားတို့ လျိုလုံတက္ကသိုလ်က အမှိုက်တွေကို</p> <p>ကျုပ်က လိုချင်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်</p> <p>မပါဘဲနဲ့တော့ အဲ့ဒီမိန်းမကို ခင်ဗျားတို့ဆီ ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးနိုင်ဘူး.."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း၏ မျက်နှာမှာ</p> <p>ပျက်သွားပြီး လေသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေးဂူ၊ ယွင်ယန်က ကျုပ်တို့ တက္ကသိုလ်ရဲ့</p> <p>အထူးအဆင့် ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ရုံသက်သက်ပါ။ သူက ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ.."</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် လူတစ်ယောက်ကို</p> <p>တရားမဝင် ဖမ်းဆီးထားတာက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တာပဲ။ ယွင်ယန်ရဲ့</p> <p>အမှားအတွက် ကျုပ်တို့က လျော်ကြေးပေးဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျုပ်တို့</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်က ဂူမိသားစုကို ကြောက်နေတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးနော်.."</p> <p> </p> <p>"ယွင်ယန်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုလည်း</p> <p>မင်းက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ၊ ခြေလက်တွေကိုလည်း ချိုးပစ်လိုက်ပြီ။ သူက အခုဆိုရင် လူစဉ်မမီတဲ့</p> <p>ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူက ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ</p> <p>ရက်စက်နေရတာလဲ.."</p> <p> </p> <p>"လျိုလုံတက္ကသိုလ်က</p> <p>ပြဿနာ မရှာချင်ပေမဲ့ ပြဿနာလာရှာရင်လည်း ရှောင်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူး.."</p> <p> </p> <p>   ပြောရင်းနှင့်ပင် လီရှောက်ကုန်း၏</p> <p>မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက်လာပြီး သူ၏ နိဗ္ဗာနအဆင့် အထွတ်အထိပ် အရှိန်အဝါကို</p> <p>ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>   တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>သူ၏နောက်ကွယ်မှ ဒါရိုက်တာများနှင့် ဆရာ ခုနစ်ဦးတို့မှာလည်း သူတို့၏နိဗ္ဗာန အဆင့် အရှိန်အဝါများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>   ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော</p> <p>အော်ရာများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဂူမိသားစု၏ ဝင်းအတွင်း၌ ဖိအားများ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သို့သော်လည်း သူတို့သည်</p> <p>ထိုအရှိန်အဝါများကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ဂူချန်ကို တိုက်ရိုက် မထိခိုက်စေဘဲ ခြိမ်းခြောက်ရုံသာ</p> <p>ပြုလုပ်ကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>   ပြင်ပလောကက သူတို့ ဂူမိသားစုထံ</p> <p>လူလာတောင်းသည့် ကိစ္စကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>   ဂူမိသားစုကို သူတို့</p> <p>လက်ဖျားနှင့်မျှ မတို့ရဲသော်လည်း အရှိန်အဝါပိုင်းတွင်မူ အလျှော့မပေးနိုင်ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှာ ကျန်းနန်ပြည်နယ်တွင် မျက်နှာသာရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>   မိမိတို့၏ ဆရာမတစ်ယောက်ကိုပင်</p> <p>ပြန်မခေါ်နိုင်သည့် တက္ကသိုလ်မျိုးတွင် မည်သူက အလုပ်လုပ်ချင်ပါမည်နည်း။ ကျောင်းသားများကလည်း</p> <p>ထိုတက္ကသိုလ်သို့ လာကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန် ဒေါသထွက်ပြီး</p> <p>သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြစဉ်မှာပင် သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း.. ဖြောင်း.. ဖြောင်း..</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က လက်ခုပ်တီးရင်း</p> <p>သူတို့ကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "လျိုလုံတက္ကသိုလ်က လူတွေရဲ့</p> <p>သတ္တိကို ကျုပ် တကယ်ပဲ လေးစားမိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စည်းလုံးမှုကိုလည်း သဘောကျမိတယ်.."</p> <p> </p> <p>   သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ</p> <p>ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းနှင့်</p> <p>အခြားသူများ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ဒဏ်ရာပေါင်းများစွာ ရထားကာ</p> <p>ခြေလက်များမှာလည်း ပျော့ခွေနေပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို</p> <p>ဆွဲခေါ်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း..</p> <p> </p> <p>   ထိုသွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့်</p> <p>လူမှာ ခန်းမအတွင်း သွေးလမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ဂူချန်၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချခြင်း</p> <p>ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>   တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့်</p> <p>နီရဲနေပြီး နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများ ရှိနေသော်လည်း လီရှောက်ကုန်းမှာမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင်</p> <p>ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ယန်။</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ</p> <p>ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂူချန်၊ မင်း</p> <p>ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ.."</p> <p> </p> <p>"ယွင်ယန်က မင်းလက်ထဲမှာ</p> <p>ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီပဲ၊ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်နေရသေးတာလဲ.."</p> <p> </p> <p>   သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများမှာ</p> <p>ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်ဖြစ်‌နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ဘေးမှ ဒါရိုက်တာ နှစ်ဦးကသာ</p> <p>ဆွဲမထားလျှင် သူသည် ဂူချန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားမိတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘တိရစ္ဆာန်‌ကောင်၊ သူက</p> <p>တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်‌ကောင်ပဲ..’</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းမှာ မျက်လုံးများ</p> <p>နီရဲနေပြီး ဂူချန်ကို အံကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>အခြားသူများမှာလည်း ယွင်ယန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>   ရက်စက်လွန်းလှချေပြီ။</p> <p> </p> <p>   လက်ဝါးထက် ကျယ်သော ဒဏ်ရာများ၊</p> <p>ကင်းခြေများကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသော အမာရွတ်များနှင့် ပျော့ခွေနေသော ပုံစံမှာ ယွင်ယန်၏</p> <p>ဒဏ်ရာများမှာ ခြေလက်ကျိုးရုံတင် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>   သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်</p> <p>ကောင်းမွန်သော အရိုးဟူ၍ တစ်ချောင်းမျှ ကျန်ရှိတော့ပုံမရချေ။</p> <p> </p> <p>   ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင်ပင်</p> <p>ယွင်ယန် အသက်ရှင်နေသေးခြင်းမှာ သေခြင်းထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>'ချီး.. ကောလဟာလတွေက</p> <p>ပြောတာထက်တောင် ပိုသေးတယ်၊ ဒီဂူချန်က တကယ့်ကို လူမဆန်တဲ့ ကောင်ပဲ..'</p> <p> </p> <p>[လီရှောက်ကုန်း၊ ဝမ်လင်း၊</p> <p>လီချင်းနှင့် အခြားသူများက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ယွင်ယန်ကို အသက်ကယ်တင်ပေးပြီး ဂရုတစိုက်</p> <p>ပြုစုပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း စနစ်က သိရှိရပါသည်။ စေတနာအမှတ် +၂၀၀]</p> <p> </p> <p>   နားထဲတွင် ကြားလိုက်ရသော</p> <p>စက်ရုပ်အမျိုးသမီး အသံကြောင့် ဂူချန်မှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   အမှန်ပင်၊ သူသည် သေလုမျောပါး</p> <p>ဖြစ်နေသော ယွမ်ယန်ကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ဘာကြောင့် ထိုအခြေအနေသို့</p> <p>ရောက်သွားရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ မမေးမြန်းသင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး..."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း၏ စွပ်စွဲချက်အပေါ်</p> <p>ဂူချန်က ဘာမျှမခံစားရဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေ၏။</p> <p> </p> <p>   လီရှောင်ကုန်းရဲ့ စွပ်စွဲချက်နဲ့</p> <p>ပတ်သက်ပြီး ဂူချန်ရဲ့ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းတွေကတော့ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>   သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ကျီစယ်သလို လေယူလေသိမ်းနှင့်...</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေအားလုံးက</p> <p>ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမှားပဲ။ လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကသာ ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်ကို စောစောစီးစီး ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်</p> <p>ဒီယွင်ယန်က ဒီလို ဒုက္ခတွေ ခံစားရပါ့မလား.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယုတ်မာလိုက်တာ.."</p> <p> </p> <p>လီရှောက်ကုန်းမှာ အံကို အလွန်အမင်း ကြိတ်ထားသဖြင့် သွားဖုံးများမှ သွေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီလောက်တောင် လူမဆန်ရတာလား၊ မင်းမှာ စာနာစိတ်လေး နည်းနည်းတောင် မရှိဘူးလား .."</p> <p> </p> <p>"ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ.."</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က ခေါင်းခါယမ်းရင်း</p> <p>ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ယှဉ်တွဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်ရတာ ပိုတောင် ပျော်ဖို့ ကောင်းသေးတယ်.."</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း...</p> <p>မင်း..."</p> <p> </p> <p>   ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်</p> <p>လီရှောင်ကုန်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်စိတ် ရွံရှာစိတ် ဒေါသစိတ်တို့ဟာ အလဲအလှယ် လုပ်နေပြီး</p> <p>တရိပ်ရိပ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း</p> <p>အတော်ကြာအောင် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပြီး မည်သို့ ပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ ။</p> <p> </p> <p>   ဤလောကတွင် ဤမျှလောက်</p> <p>အရှက်မရှိသော လူမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ အသိတရားအားလုံးမှာ</p> <p>ပြိုလဲသွားရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>   သူကိုယ်တိုင် လူကောင်းတစ်ယောက်</p> <p>မဟုတ်သော်လည်း ဤဂူမိသားစု သခင်လေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် ဝိဇ္ဇာအကျော်အမော်ကြီးတစ်ပါး၏</p> <p>ရှေ့မှောက်ရောက်နေသည့် အဆင့်နိမ့် ဝိဇ္ဇာလေးတစ်ယောက်ပမာ၊ ဆင်ပြောင်ကြီးနှင့် တိုးမိသည့်</p> <p>ပုစဉ်းရင်ကွဲသတ္တဝါလေးပမာ အစွမ်းအစချင်း ကွာခြားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>  နောက်ဆုံးတွင် လီရှောက်ကုန်းက</p> <p>မေးလိုက်၏။</p> <p> "သခင်လေးဂူ၊ ယွင်ယန်ကို လွှတ်ပေးဖို့အတွက် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း</p> <p>လီရှောက်ကုန်းကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်နဲ့</p> <p>လဲဖို့ပဲ စိတ်ကူးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျုပ် စိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်.."</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ခုနစ်ယောက်ထဲက</p> <p>တစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်ရဲ့ တိုက်ကွက် သုံးကွက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အသက်ရှင်နေမယ်ဆိုရင်</p> <p>သူ့ကို လွှတ်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ.."</p> <p> </p> <p>   မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကို သူ ဖျက်ဆီးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်မှာလည်း သူ အလိုရှိနေသည့် ရတနာဖြစ်သဖြင့်</p> <p>ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စေတနာအမှတ်များ ထပ်မံရယူရန် ကြံစည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>'ယွင်ယန်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ကတော့..ဟီဟီဟီး...'</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က ထိုအချက်ကို</p> <p>တွေးကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ငါ</p> <p>သဘောတူတယ်..."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း၏ မျက်လုံးများတွင်</p> <p>မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ သန်းလာပြီး ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်၏ အချက်အလက်များအရ</p> <p>သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>   သာမန်ကျောင်းသားများအတွက်</p> <p>အစွမ်းထက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်မှ ဒါရိုက်တာများအတွက်မူ</p> <p>ပြောပလောက်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>   ဒီကို ရောက်လာကြသူအားလုံးမှာ</p> <p> နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိ ပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>   တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏</p> <p>တိုက်ကွက် သုံးကွက်ကို ခံယူဖို့ဆိုသည်က သူတို့အတွက်တော့ အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်သည်လည်း လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိသဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဂူ၊ ကတိတည်ရမယ်နော်..."</p> <p>   လီရှောက်ကုန်းက စိတ်မချသဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့.."</p> <p> </p> <p>ဂူချန်က တည်ကြည်သော</p> <p>မျက်နှာထားဖြင့် ..</p> <p> " ကျုပ် ဂူချန်က ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး.."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save