Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၅+၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂူချန်.. မင်း.. အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း..."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းက အသက်ကို</p> <p>ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ဂူချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>   တစ်ဖက်လူမှာ တတိယအဆင့်</p> <p>သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် နိဗ္ဗာနအဆင့်ရှိသော သူ့ကို သုံးကွက်အတွင်း</p> <p>သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။</p> <p> </p> <p>    ဗာဂျရာအဆင့်တွင်</p> <p>ရရှိခဲ့သော ရွှေခန္ဓာနှင့် နိဗ္ဗာနအဆင့်တွင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ</p> <p>သာမန်ထက် များစွာ ထူးကဲလှ၏။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့်တင်</p> <p>ဂူချန်က သူ့ကို စိတ်ကြိုက်ရိုက်လျှင်ပင် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက</p> <p>အခွင့်အရေး ပေးထားသဖြင့် သူသည်လည်း အလေးအနက်ထား၍ ပြင်ဆင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   သူသည် ခန်းမအလယ်ရှိ</p> <p>ကွင်းပြင်သို့ ထွက်လာကာ အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။ ခြေထောက်များကို ခိုင်မာစွာ ချထားပြီး</p> <p>ဒူးကို အနည်းငယ် ညွှတ်ကာ အလေးချိန်ကို ထိန်းလိုက်၏။ လက်ဝဲလက်သီးကို ရင်ဘတ်တွင် ကာထားပြီး</p> <p>လက်ယာလက်ဝါးကို ခါးဘေးတွင် အသင့်ပြင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>   ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသောအခါ</p> <p>လီရှောက်ကုန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ဒါဆိုရင်လည်း လာခဲ့စမ်း.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်.."</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p>ယွင်ယန်၏ ခေါင်းကို နင်းကာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ</p> <p>တောက်လောင်နေပြီး စစ်မှန်ယန်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ရေကူး‌နေသောနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့</p> <p>ဝန်းရံသွား၏။</p> <p> </p> <p>   ထိုစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်</p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပထမတစ်ကွက်.."</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ကြမ်းပြင်ကို နင်းလိုက်ရာ</p> <p>ကြမ်းပြင်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လီရှောက်ကုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း</p> <p>ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>   တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ စစ်မှန်သော</p> <p>လိမ္မော်ရောင် ယန်စွမ်းအင်များနှင့် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ပေါင်းစပ်သွားကာ ဆယ်မီတာခန့်</p> <p>ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>   ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော</p> <p>ဖိအားများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေထုကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြေကွဲ ဝိညာဉ်လက်ဝါး..</p> <p> </p> <p>   တတိယအဆင့်( အစစ်အမှန်ချီအဆင့် )မှာတင် ဂူချန်သည်</p> <p>ဤတိုက်ကွက်ဖြင့် စတုတ္ထအဆင့်( ဗာဂျရာအဆင့် ) ထက် သာလွန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဗာဂျရာအဆင့်</p> <p>အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤရှားပါးသိုင်းပညာ၏ စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့</p> <p>ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   ဤတိုက်ကွက်၏ စွမ်းအားမှာ</p> <p>သာမန် နိဗ္ဗာနအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ခံနိုင်ရည်ရှိမည့် အရာမဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>   ဤထူးကဲသာလွန်သောအော်ရာများကို</p> <p>မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှောက်ကုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော</p> <p>အရှိန်အဝါက တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဆီက ဟုတ်ပါလေစ။</p> <p> </p> <p>   သူသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်</p> <p>ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဂူချန်၏ လက်ဝါးမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်</p> <p>ဂူချန်၏ စွမ်းအင်များမှာ လီရှောက်ကုန်း၏ လက်မောင်းများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း....</p> <p> </p> <p>   ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော</p> <p>စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ လီရှောက်ကုန်းမှာ သူ၏ ကြွက်သားများကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ</p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ခုခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>   သို့သော်လည်း ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်</p> <p>သူ၏ လက်မောင်းများမှာ ဓားဖြင့် အလှီးခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး</p> <p>ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>   ဤစွမ်းအားမှာ တန်ချိန်</p> <p>တစ်ရာထက်မက ရှိနေသည် ။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>   လက်ဝါးကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး</p> <p>ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးထွက်လာပြီးနောက် ဖိသိပ်ထားသော လေထုမှာ</p> <p>မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်နေသည့် နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ</p> <p>မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လေသည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေပေါင်းများစွာ</p> <p>ကျယ်ဝန်းသော မြေကျင်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ဖုန်မှုန့်များနှင့်</p> <p>မီးခိုးငွေ့များ ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် ကြားတွင် လီရှောင်ကုန်းသည် သူ့လည်ချောင်းထဲ၌</p> <p>ချိုမြိန်သော သွေးနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဘဲ</p> <p>နောက်သို့ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ဆုတ်ခွာသွားရပြီးမှသာ မနည်းအားယူ၍ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သူသည် ထုံကျင်နေသော</p> <p>လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>   ဂူမိသားစု သခင်လေးမှာ</p> <p>စာမေးပွဲတုန်းက သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ အစွမ်းမှာ တတိယအဆင့်</p> <p>အထွတ်အထိပ်ထက် များစွာ သာလွန်နေ၏။ သူသည် ဗာဂျရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>   မဟုတ်ပါက ဤမျှလောက်</p> <p>ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>   ဤသည်မှာ သူ၏ အခြေခံစွမ်းအားမျှသာ</p> <p>ရှိသေးသည်။ ရှားပါးသိုင်းပညာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက နိဗ္ဗာနအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင်</p> <p>ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>   တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်တစ်ခါတော့</p> <p>လျှော့မတွက်တော့ဘူး..'</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းက စိတ်ထဲမှ</p> <p>ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က ဗာဂျရာအဆင့်</p> <p>သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ နိဗ္ဗာနအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသော သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်</p> <p>မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသာ အလေးအနက်ထားပြီး</p> <p>ခုခံမယ်ဆိုရင်...</p> <p> </p> <p>ဝှူး.....</p> <p> </p> <p>   သူ၏ အတွေးမဆုံးခင်မှာပင်</p> <p>ပြင်းထန်သော လေဖိအားတစ်ခုက သူ့မျက်နှာဆီသို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ</p> <p>ကျုံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>   အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်</p> <p>လူငယ်၏ ကန်ချက်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏နားထဲ၌ အေးစက်တဲ့ အသံတစ်သံ</p> <p>ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယတစ်ကွက်.."</p> <p> </p> <p>ဘုန်း..</p> <p> </p> <p>  လီရှောင်ကုန်းမှာ စဉ်းစားဆင်ခြင်နေရန်</p> <p>အချိန်မရတော့ပေ။ သူသည် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသည်းအသန် အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း</p> <p>ပေါက်ကွဲမှုမှ ကျန်ရှိနေသည့် ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကိုတော့ မလွတ်ကင်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ပြင်းထန်လှသော</p> <p>စွမ်းအားကြီးက သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လွင့်ထွက်ကာ</p> <p>လိမ့်ခေါက်ကွေးသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ</p> <p>ဝေဝါးသွားသော်လည်း အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့အပေါ်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>   သူသည် သူ၏ ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို</p> <p>အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ရာ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် လင်းထိန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးလိုက်၏။</p> <p>   တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဖြူစင်တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီးနောက် လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ်</p> <p>အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ပေါက်ပြဲဒဏ်ရာရနေသည့် သူ၏ အသားအရေမှာလည်း</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် ကုစားသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>" ပြိုင်ဘက်ကင်းရွှေခန္ဓာ ယားးး..."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း</p> <p>ဝါကျင့်ကျင့်မြေကြီးအဆင်းရှိသော စစ်မှန်သောချီများမှာလည်း ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီးနောက်</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် ပေ ၃၀ ခန့်ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ထို ချီ စွမ်းအင်များမှာ အစိုင်အခဲတစ်ခုပမာ</p> <p>ထူထပ်သိပ်သည်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>   မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်မထားဘဲ</p> <p>အစွမ်းကုန် ခုခံလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>   ဤအခြေအနေတွင် ဒါရိုက်တာ</p> <p>ခုနစ်ဦးလုံး ဝိုင်းတိုက်လျှင်ပင် သူ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်နေ၏။</p> <p> </p> <p>   သို့သော်လည်း ဂူချန်ကမူ</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော လက်သီးချက်တစ်ခုကိုသာ အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>   လေထုမှာ တုန်ခါသွားပြီး</p> <p>အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထာဝရနေဝန်း + စစ်မှန်သောယန်စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု + နေမင်းထွက်သက် + တန်ချိန် သုံးရာ စွမ်းအား + ပြင်းထန်သောလက်သီး..</p> <p> </p> <p>   ဤသည်မှာ ဂူချန်၏ အစွမ်းကုန်</p> <p>ထိုးနှက်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>   နှစ်ဦးသား ပြင်းထန်စွာ</p> <p>ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>   နားကွဲမတတ် အသံကြီး</p> <p>ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>   ကြမ်းပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ</p> <p>တုန်ခါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း ယိမ်းထိုးသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>   မီတာ တစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော</p> <p>မှိုပွင့်ပုံစံ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်ကြီး ရုတ်တရက် ထိုးတက်လာပြီးနောက် ရေတွက်၍မရနိုင်သော</p> <p>ကျောက်ခဲအကျိုးအပဲ့များနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားကာ</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော</p> <p>စွမ်းအားကြီးက ဂူမိသားစု၏ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုပေါက်ကွဲမှုအတွင်းရှိ မြေပြင်မှာလည်း ရေလှိုင်းများနှယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်</p> <p>အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   အဝေးသို့ရောက်နှင့်ပြီဖြစ်သော</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ လူများနှင့် အိမ်တော်ထိန်းလီတို့မှာပင် ထိုပြင်းထန်သော လေလှိုင်းကြောင့်</p> <p>လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>လူများမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖုန်မှုန့်များကြားသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>   တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က</p> <p>ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်လော။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာလီတော့...</p> <p> </p> <p>   မကြာမီ ဖုန်မှုန့်များ</p> <p>လွင့်စင်သွားသောအခါ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် လဲကျနေသော လီရှောက်ကုန်းကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>   ထိုမြင်ကွင်းကြောင့်</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ လူများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောက်ကုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာလီ"</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ၊ သွားပြီ။</p> <p>ဒီဂူချန်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။ သူ... သူက ဒါရိုက်တာလီကို သတ်လိုက်ပြီလား.."</p> <p> </p> <p>   အိမ်တော်ထိန်းလီပင်လျှင်</p> <p>မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> "သခင်လေးက နိဗ္ဗာနအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို</p> <p>တကယ်ပဲ သတ်လိုက်တာလား.."</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်</p> <p>သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   သို့သော်လည်း လီရှောက်ကုန်း</p> <p>သေဆုံးသွားပြီဟု အားလုံးက ထင်နေကြစဉ်မှာပင် ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အဟွတ်..အဟွတ်..</p> <p> </p> <p>   ဧရာမ တွင်းနက်ကြီး၏</p> <p>အောက်ခြေတွင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သော လီရှောက်ကုန်းသည် ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ကို အပြင်သို့</p> <p>ထိုးထွက်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ လက်မောင်းကို မနည်းအားယူ၍ မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>" သူ အသက်ရှင်သေးတယ် ..သူ အသက်ရှင်သေးတယ်.."</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>လူများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"သူ နိုင်သွားပြီ.. သုံးကွက်</p> <p>ပြည့်သွားပြီ..ဒါရိုက်တာလီ နိုင်သွားပြီ.."</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်၊ ဒါရိုက်တာလီကို</p> <p>သွားထူကြ.."</p> <p> </p> <p>   ဆရာတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်ရာ</p> <p>အားလုံးက လီရှောက်ကုန်းထံသို့ ပြေးသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း</p> <p>ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်း၏ အသက်မှာ</p> <p>ဤမျှလောက် ခိုင်မာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်တဲ့ ပေါက်ကွဲအားပြင်း</p> <p>တိုက်ကွက်ဒဏ်ကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်သော်လည်း လီရှောင်ကုန်း မသေသေးပေ ။</p> <p> </p> <p>   သို့သော်လည်း ကစားပွဲက</p> <p>မပြီးသေးချေ။</p> <p> </p> <p>   သူကိုယ်တိုင်က သုံးကွက်သာ</p> <p>တိုက်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အခြားသူများ မတိုက်ရဟု မပြောခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ</p> <p>အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားကာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ</p> <p>လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သေမင်းတမန်ကို ကြည့်ကာအချက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   အနက်ရောင်ဝတ် သေမင်းတမန်မှာ</p> <p>ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အိမ်တော်၏</p> <p>အရိပ်ထဲမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်.....</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>ဆရာတစ်ဦးက လီရှောက်ကုန်းကို ထူလိုက်စဉ်မှာပင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>   နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်</p> <p>လီရှောက်ကုန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပန်းထွက်ကာ</p> <p>ထိုဆရာ၏မျက်နှာတွင်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ထိုဆရာမှာ ခြောက်ခြားစရာမြင်ကွင်းကြောင့် ကြက်သေ‌သေသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ပြူးကျယ်သွားကာ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အတိုင်းအဆမရှိသော  ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို အဟောင်းသား ဖွင့်ထားမိသော်လည်း လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်ချက်မျှပင် ထွက်ပေါ်မလာနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>အခြားသူများမှာလည်း ကြက်သေသေနေကြပြီးမှ သတိဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>   သူတို့အားလုံးက ဂူချန်ကို</p> <p>ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂူချန်၊ မင်း... အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ.."</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save