Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၇+၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝဋ်ဟူသည်က လည်တက်၏.. အချိန်တစ်ခုသာ စောင့်ရချေမည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>လူများ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသတရားတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဖောက်ထွက်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်လှချေပြီ။</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာလီသည် လောင်းကြေးကို</p> <p>အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ကိစ္စရပ်မှာလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဂူမိသားစုနှင့်  လျိုလုံတက္ကသိုလ်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>   အမှန်စင်စစ် ဤနေရာတွင်တင်</p> <p>အဆုံးသတ်သင့်သည်သာ။</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းသည် ပြုံးလျက်နှင့်</p> <p>ရက်စက်တတ်သော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတ္တကြီးသူဖြစ်သော်လည်း လျိုလုံတက္ကသိုလ်တွင် အရည်အချင်းအရှိဆုံးနှင့်</p> <p>စွမ်းဆောင်ရည်အမြင့်မားဆုံး ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်ကာ လက်အောက်ငယ်သားများစွာကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သူဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>   သူနှင့်အတူပါလာသော လူခုနစ်ဦးစလုံးမှာ</p> <p>ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် လီရှောက်ကုန်း၏ အကူအညီကို ရရှိခဲ့ဖူးသူများပင်။</p> <p> </p> <p>   ယခုအခါ သုံးကွက်တိုက်ခိုက်မှု</p> <p>ပြီးဆုံးသွားပြီး လောင်းကြေးမှာလည်း အဖြေပေါ်သွားပြီဖြစ်ရာ နှစ်ဖက်စလုံးအနေဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင်</p> <p>ရပ်တန့်ရမည်ကို သိရှိသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>   သို့သော် ဂူချန်မှာမူ</p> <p>အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်တစ်ကမ်းပေးလျှင် ခြေတစ်လှမ်းတက်လိုသူဖြစ်ကာ လီရှောက်ကုန်းကို</p> <p>သတ်ဖြတ်ရန် အတင်းအကျပ်လုပ်ဆောင်နေလေရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့လျှင် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>[ပိုင်ရှင်သည် နိဗ္ဗာနအဆင့်</p> <p>အထွတ်အထိပ်သိုင်းပညာရှင် လီရှောက်ကုန်းအား နာကျင်မှုများနှင့် နောင်တွင်ဖြစ်လာမည့်</p> <p>ဒဏ်ရာဝေဒနာများမှ ကင်းဝေးအောင် ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ စေတနာအမှတ်များ</p> <p>+၂၀၀]</p> <p> </p> <p>[ဝမ်ရီထျန်း၊ ဟူဝေ၊</p> <p>ဖော်ရှန်းဖန်းနှင့် အခြားလူခုနစ်ဦးတို့သည် သင့်အပေါ် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြောင်း</p> <p>စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ စေတနာအမှတ်များ +၂၅၀]</p> <p> </p> <p>"ငါက ယုတ်မာတယ်</p> <p>ဟုတ်လား.."</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>လူများ၏ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း ဂူချန်က မျက်ခုံးကို အသာအယာပင့်လိုက်သည်။  သူ၏ နတ်ဆိုးဆန်သော ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများတွင် နောက်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ</p> <p>ယှက်သန်းသွားကာ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်</p> <p> </p> <p>"ငါက သုံးကွက်ပဲ</p> <p>တိုက်ခိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အခုလည်း သုံးကွက်ပဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ လောင်းကြေးကို</p> <p>ငါမချိုးဖောက်ခဲ့ဘူး.."</p> <p> </p> <p>"ငါ့အိမ်တော်က</p> <p>အစေခံတွေက သူတို့ဘာသာသူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ.."</p> <p> </p> <p>   ဤသို့ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း</p> <p>ဂူချန်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းခြင်းမရှိသလို ရင်ခုန်သံမှာလည်း မြန်ဆန်ခြင်းမရှိပေ။ ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ</p> <p>အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်ဟု ယူဆနေသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း..."</p> <p>   အတူပါလာသည့်</p> <p>အခြားဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်သူ ဝမ်မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားကာ</p> <p>စစ်မှန်သောချီများ ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဂူချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန်</p> <p>ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ဘေးရှိလူများကဒါရိုက်တာဝမ်ကို</p> <p>အမြန်ဆွဲထားကြပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောနှောနေသော အသံများဖြင့် တားဆီးကြလေသည် ။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝမ်.. မလုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက ဂူမိသားစုရဲ့</p> <p>နယ်မြေပဲ။ အခုချိန်မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်ရင် ကျုပ်တို့အတွက် အများကြီး နစ်နာသွားနိုင်တယ်။ အရင်ပြန်ပြီး</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့.."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် ဒါရိုက်တာဝမ်၊</p> <p>ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့.."</p> <p>   ဆရာတစ်ဦးက ဖျောင်းဖျလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊</p> <p>ဒါရိုက်တာလီလို ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းပညာပြဆရာတစ်ယောက်..."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ  ဂူသခင်လေးက ကောလာဟလတွေထဲကထက်တောင် ပိုပြီး တိရစ္ဆာန်ဆန်နေတာပဲ.."</p> <p> </p> <p>"တစ်နေ့ကျရင် ဒါရိုက်တာလီအတွက်</p> <p>ငါသေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်.."</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>လူများမှာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ကြိမ်းဝါး‌အော်ဟစ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများထဲတွင်</p> <p>မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာဝမ်သည်လည်း</p> <p>အော်ဟစ်သံများကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာကာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>   သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ခါထုတ်လိုက်ရာ</p> <p>ကျောက်ခဲများကွဲအက်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ချီလှိုင်းများကြောင့် သူ၏အဝတ်အစားများမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး</p> <p>မျက်နှာမှာလည်း မည်းမှောင်ကာ နားရွက်များမှာ နီမြန်းနေသော်လည်း အားကောင်းသော အော်ရာတစ်ခုမှာ</p> <p>ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာဝမ်သည် အထက်စီးမှထိုင်ကာ</p> <p>အရာရာကို အထင်သေးနေသော ဂူချန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော စကားလုံးများအောက်တွင်</p> <p>သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေလေသည်</p> <p> </p> <p>"ဂူသခင်လေးရဲ့</p> <p>နည်းလမ်းတွေက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ လျိုလုံတက္ကသိုလ်က အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ.."</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့တော့ မိန်းကလေးယွင်ယန်ကို</p> <p>ငါတို့ခေါ်မသွားတော့ဘူး။ လီရှောက်ကုန်းရဲ့ အသက်ကိုပဲ အကြွေးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ထားခဲ့လိုက်မယ်.."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မထွက်သွားခင်မှာ</p> <p>ဂူသခင်လေးကို စကားတစ်ခွန်းတော့ ပါးလိုက်ချင်တယ်.."</p> <p> </p> <p>"ကောင်းမှုဆိုးမှုတို့ရဲ့ အကြောင်းတရားက အဆုံးသတ်မှာ အကျိုးကို ခံစားရလိမ့်မယ် ..အကျိုးမပေးသေးရင် အချိန်မတန်သေးလို့ပဲ.."</p> <p> </p> <p>   ထိုသို့ပြောပြီးနောက်</p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ဝတ်ရုံကို ခါထုတ်လိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှလူများကို</p> <p>ဦးဆောင်ကာ ပျက်စီးနေသော အိမ်တော်တံခါးမကြီးဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   သို့သော် ၎င်းတို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင်</p> <p>မလှမ်းရသေးမီမှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ မောက်မာလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းမှုဆိုးမှုတို့ရဲ့ အကြောင်းတရားက တချိန်မှာ အကျိုးဖြစ်လာမှာလား.. ကောင်းတယ်.. ကောင်းတယ်.."</p> <p>   ဂူချန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရင်း</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်လူစုကို နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့်</p> <p>ဆိုလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အဲဒီဝဋ်ကြွေးဆိုတာက</p> <p>ငါ့ဆီကို တကယ်ပဲ ရောက်လာမလားဆိုတာ ဒီနေ့ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့.."</p> <p> </p> <p>သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခေါ်လိုက်သည် ။</p> <p>"ဟေးယီ.."</p> <p> </p> <p>   အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော</p> <p>အနက်ရောင်ဝတ် အသေခံအစောင့်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကို လှုပ်ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   ထိုအသံမှာ ကြည်လင်သာယာလှသော်လည်း</p> <p>အတားအဆီးအလွှာလွှာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဂူမိသားစုအိမ်တော်အတွင်းရှိ အသေခံစစ်သည်တော်အားလုံး၏</p> <p>နားထဲသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>   တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>ဂူမိသားစုအိမ်တော်အောက်ခြေ၌ ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ</p> <p>အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်</p> <p>အိမ်တော်ပတ်ပတ်လည်၌ အပြာနုရောင် အလင်းတန်းအကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို</p> <p>မည်သည့်နေရာမျှ မလွတ်စေဘဲ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်သည် မြင့်မြတ်သောမီးလျှံဂိုဏ်းမှ</p> <p>နတ်ဘုရားတမန်တော်ကိုလည်း အဆင်သင့်ပြင်ထားရန် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာဝမ်နှင့် အခြားလူများမှာ</p> <p>ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်းသတိပြုမိသွားကာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဂူမိသားစုအိမ်တော်တံခါးဆီသို့</p> <p>အစွမ်းကုန် အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း..</p> <p> </p> <p>   လူခုနစ်ဦးစလုံးမှာ ဂူမိသားစုကို</p> <p>ဝန်းရံထားသော အပြာနုရောင် အလင်းတန်းအကာအကွယ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်တိုက်မိသွားရာ</p> <p>အကာအကွယ်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် ကြီးမားသော အားတစ်ခုဖြင့်</p> <p>ပြန်လည်လွင့်စင်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>   ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုတ်ကျသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာဝမ်သည် မြေပြင်ကို</p> <p>လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အရှိန်ယူ၍ အမြန်ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ</p> <p>ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>"ဂူချန်၊ မင်း</p> <p>တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ.."</p> <p> </p> <p>   ကျန်ရှိသော လျိုလုံတက္ကသိုလ်လူစုမှာလည်း</p> <p>မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ</p> <p>ကိန်းအောင်းနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>   လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ</p> <p>တင်းမာမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂူချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး..</p> <p> "ငါ့ရဲ့ ဂူမိသားစုဆိုတာ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ဝင်ချင်တိုင်းဝင် ထွက်ချင်တိုင်းထွက်လို့ရတဲ့ နေရာလို့</p> <p>ထင်နေတာလား.."</p> <p> </p> <p>   ထို့နောက် သူက လက်ကို</p> <p>အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပျက်စီးနေသော ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ နိဗ္ဗာနအဆင့်</p> <p>ရှိသော အော်ရာပေါင်းများစွာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နိဗ္ဗာနအဆင့်</p> <p> သိုင်းပညာရှင်တွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား.."</p> <p>    ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မျက်ဆံများ</p> <p>ကျုံ့သွားကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ</p> <p>အထူးနည်းပြများနှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ဤနေရာတွင်ရှိသော</p> <p>အရေအတွက်၏ ထက်ဝက်မျှပင် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>   ဂူမိသားစုသည် မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ဤမျှများပြားသော ကျွမ်းကျင်သူများကို မွေးမြူထားနိုင်ပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>   ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်၏</p> <p>ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားကာ ဂူချန်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး မောက်မာရသနည်းဆိုသည်ကို</p> <p>နားလည်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>   မိသားစု၏ ဖုံးကွယ်ထားသော</p> <p>အင်အားမှာ အပြင်ပန်းတွင် မြင်တွေ့နေရသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေခြင်းကြောင့်ပင်</p> <p>ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>   ပြင်းထန်သော အော်ရာပေါင်းများစွာမှာ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာကြပြီး အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် ပေါ်လာကြကာ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များမှ</p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်းများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့်အတူ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ဤသည်ကို မြင်သောအခါ</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်လူစုမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အချို့မှာ  ချွေးစေးများပင် ထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>   စပါးအုန်းမြွေတစ်ကောင်၏</p> <p>ပတ်ခွေခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်သော ခံစားချက်မျိုး ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင်</p> <p>ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က</p> <p>အားတင်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည် ။</p> <p> "ဂူချန်၊ မင်း ငါတို့ကို သတ်လိုက်ရင် စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီ</p> <p>ရောက်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား.."</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အဖေက</p> <p>လူသားမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် ရှေ့တန်းမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေတာ၊ မင်းကတော့ ဒီမှာ သောင်းကျန်းနေတယ်။</p> <p>မင်း မရှက်ဘူးလား။ မင်းအဖေနဲ့ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား.."</p> <p> </p> <p>"ငါ ထိုက်တန်သလား</p> <p>မထိုက်တန်ဘူးလားဆိုတာ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာမဟုတ်ဘူး.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂူချန်က အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည် ။</p> <p>"သတ်လိုက်ကြစမ်း.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   သူ၏ အမိန့်သံ ဆုံးသည်နှင့်</p> <p>အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အရိပ်ပေါင်းများစွာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဆင်းလာကြပြီး</p> <p>အလယ်တွင်ရှိသော လူခုနစ်ဦးကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မျက်နှာမှာ</p> <p>အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားကာ ..</p> <p>"မြန်မြန်၊ အားလုံးပေါင်းပြီး ဖောက်ထွက်ကြမယ်..."</p> <p> </p> <p>စွပ်.....</p> <p> </p> <p>   ဒါရိုက်တာများနှင့်</p> <p>ဆရာများ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် အကြည့်များအောက်တွင် ‌ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ခေါင်းမှာ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ</p> <p>ရုတ်တရက် ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>   ထိုဦးခေါင်းပေါ်ရှိ</p> <p>မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေဆဲဖြစ်ကာ ပါးစပ်မှာလည်း နောက်ဆုံးအော်ဟစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုဟန်ဖြင့်</p> <p>ဟစိစိဖြစ်နေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ကြောင့် လွင့်စင်သွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ချေ၏။</p> <p> </p> <p>   နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်</p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဒါရိုက်တာဝမ်၏</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေပြီး</p> <p>သွေးမိုးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ကျန်ရှိသော ခြောက်ဦးမှာလည်း</p> <p>အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်မျှသာ ထွက်ပေါ်နိုင်ခဲ့ပြီး အဆုံးမရှိသော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းများအောက်တွင်</p> <p>အသားစများအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>   တိုက်ပွဲမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ</p> <p>ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရာ တိုက်ပွဲဟုပင် ခေါ်ဆိုရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>[ပိုင်ရှင်သည် နိဗ္ဗာနအဆင့်</p> <p>အထွတ်အထိပ်သိုင်းပညာရှင် ဝမ်ရီထျန်းအား နာကျင်မှုများနှင့် နောင်တွင်ဖြစ်လာမည့် ဒဏ်ရာဝေဒနာများမှ</p> <p>ကင်းဝေးအောင် ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ စေတနာအမှတ်များ +၁၈၀]</p> <p> </p> <p>[စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်မှာ…]</p> <p> </p> <p>[လက်ရှိ စေတနာအမှတ်များ</p> <p>- ၁၇၅၅]</p> <p> </p> <p>'ဒီစနစ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ပုံက</p> <p>တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ..'</p> <p> </p> <p>   ထိုခုနစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားသည်ကို</p> <p>မြင်သောအခါ ဂူချန်က ဘေးရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>"ပထမဆုံး ပစ်မှတ်က</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်.."</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး၊ သေချာတာပေါ့.."</p> <p> </p> <p>   ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခု</p> <p>ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>   ထို့နောက် ဂူချန်၏ ရှေ့တွင်</p> <p>အနက်ရောင် မြူခိုးများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   နတ်ဘုရားတမန်တော် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို</p> <p>ကြည့်ရင်း ပျက်စီးနေသော နေရာတွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် အသားစများကို ကြည့်ကာ ဂူချန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်</p> <p>လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ သူ၏ အသံကသာ လွင့်ကျန်ခဲ့တော့သည် ။</p> <p> </p> <p>"ကြမ်းပြင်ကို</p> <p>သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ကြ.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save