Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကကြီးက ငါ့နာမည်ကို သိရမဲ့အချိန် ရောက်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မိုယုက ပြောလာသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ပြောလိုက်၏။ “ပေါင်လဲ့... မင်းတံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာပြီပေါ့လေ”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လေသံများထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း မိုယု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနေပြီး အကြီးအကဲပိုင်၏ မျက်နှာမှာမူ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>မိုယုက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>“လဲ့အာ... ဒီကိစ္စက မင်းရဲ့ လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။ မင်း တောင်ပေါ်မှာပဲ ဆက်နေပြီး ကျင့်ကြံနေသင့်တယ်။ ဒါကို မင်းအဘိုးရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပါ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တော့ သဘောမတူနိုင်ဘူး”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားရင်ဆိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် တားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တူလေးဝမ်သာ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ပါသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ဆယ်ပုံပုံရင် ဆယ်ပုံလုံး သေချာတယ်”</p> <p>“ဟမ်”</p> <p>မိုယုမှာ အကြီးအကဲပိုင်၏ စကားများကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးပိုင်... မင်းပြောချင်တာက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်တဲ့ ငါက စစ်မှန်ကံကြမ္မာ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ပေါင်လဲ့ထက် နိမ့်ကျနေတယ်လို့ ပြောတာလား”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပေမဲ့ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ရင်ဆိုင်တဲ့နေရာမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက တူလေးဝမ်လောက် အရေးမပါဘူး။ သူ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူး”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုယုမှာ သူ့နားရော ဦးနှောက်ပါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ မည်သို့ပင် နားလည်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း ဂျူနီယာညီလေးပိုင် ပြောနေသည်များကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“လဲ့အာ... မင်း ဆရာကို ကြားဝင်ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုမလို့လား”</p> <p>“ထျန်းတောက်စံအိမ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ဆရာကို ဒုက္ခပေးရလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“အဘိုး... ကျွန်တော့်ကို တစ်နှစ်အချိန်ပေးပါ။ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ကို ပြင်ဆင်ဖို့ တစ်နှစ်အချိန်ပေးပါ။ နောက်တစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူသွားပြီး ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ပြန်သိမ်းကြတာပေါ့”</p> <p>သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်နှင့် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုး... ဒါက အဘိုးအတွက် ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ ခုနက အဘိုး လောလော၊ လောလောနဲ့ ထွက်သွားလို့ ကျွန်တော် ပေးဖို့ မေ့နေတာ”</p> <p>“မင်း... မင်းဆီမှာ ဒီလို ရှားပါးရတနာတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ”</p> <p>မိုယု တစ်ခဏလောက် မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးအချို့  ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>“မင်း ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို သွားခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒီအနှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်နဲ့ သူတော်စင်အဆင့် ဓားသိုင်းက ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ရခဲ့တာပါ။ ဒီအရာနှစ်ခုနဲ့ဆိုရင် အဘိုးအနေနဲ့ လာမဲ့တစ်နှစ်အတွင်းမှာ အဆင့်တက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူဟောင်းတွေကို သိက္ခာရှိရှိ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ”</p> <p>“ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတာပဲ”</p> <p>မိုယုမှာ မြေးဖြစ်သူ ပေးသော ရတနာများကို ကြည့်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ချီးကျူးနေမိသည်။ သူ့မြေးမှာ သူတော်စင်အဆင့် သိုင်းပညာများနှင့် အနှစ်တစ်ထောင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဆောင်ပေးနိုင်သည်အထိ ကြီးပြင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း အကြီးအကဲပိုင်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တူလေးဝမ်... ငါ နည်းနည်းလောက် မေးပါရစေ။ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ပြန်ယူဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလိုက်၏၊၊ “သဘာဝအတိုင်းပဲပေါ့... ကျွန်တော် လောကကြီးကို အတိအလင်း ကြေညာမယ်၊ ပြီးရင် လူအများရှေ့မှာပဲ ဒီကိစ္စကို ရှင်းပစ်မယ်”</p> <p>မိုယုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>‘သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကမ္ဘာကြီးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ’</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က သူ့မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်၏။</p> <p>“တူလေးဝမ်က ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ပြန်သိမ်းဖို့တင် ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ သူက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ကျော်ကြားသွားအောင် လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက  သူ့မျိုးဆက်ထဲမှာ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံနေရပြီးပြီ။ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုကြီးကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကျော်ကြားနေတယ်။ တတိယစီနီယာအစ်မကတော့ လှုပ်ရှားမှု သိပ်မရှိပေမဲ့ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်မှာတင် ဝတ်ရုံဖြူဇီသာနတ်ဆိုး ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည် ရခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကလည်း အနှံ့အပြားပဲ။</p> <p>ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့နောက်မှာ ကျန်နေခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”</p> <p>အကြီးအကဲနှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ထက်သန်လှသော စိတ်ဓာတ်ကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် လက်မထောင်ပြမိကြ‌လေ၏။</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “နောက်မျိုးဆက်တွေက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ... တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းပါတယ်”</p> <p>မိုယုကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ လဲ့အာ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းပဲ ဦးဆောင်ပါ။ ငါကတော့ ဝမ်တောက် မြို့မှာပဲ နေပြီး မင်းရဲ့ အမိန့်ကို အချိန်မရွေး စောင့်နေမယ်”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျွန်တော်ကသာ အဘိုးရဲ့ စီစဉ်မှုတွေအတိုင်း လိုက်လုပ်ရမှာပါ”</p> <p>မိုယုက ပြန်ပြော၏။။</p> <p>“ငါလည်း အိုပါပြီ။ စင်မြင့်ကို မင်းတို့လို လူငယ်တွေအတွက် ဖယ်ပေးရမဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ”</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် အကြီးအကဲပိုင်၏ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာကာ နန်ကုန်းယွီကို ရှာရန် မန္တန်ပညာဌာန သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့၏။</p> <p>“နန်ကုန်း... ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်”</p> <p>နန်ကုန်းယွီအနေဖြင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူမကို ဤမျှအလေးအနက်ထား၍ ပြောသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p>သူမက အလိုအလျှောက်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဒီလိုတွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှင်ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာသာ ပြောပါ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဆိုသည်။</p> <p>“ ပြောရရင် အရှည်ကြီးပဲ...”</p> <p>ခဏအကြာတွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p>“ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ တိုင်ပင်ရမယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ဖခင်ထံ စာတစ်စောင် စတင်ရေးသားတော့၏။</p> <p>မကြာမီတွင် စာရေးပြီးသွားသဖြင့် မဟာယွီ အင်ပါယာသို့ ပြန်လည်ပေးပို့ရန် အကြီးအကဲကျောက်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲကျောက်ကမေးသည်။ “မင်းသမီး... အရှင်မင်းကြီးက သဘောတူမယ်လို့ ထင်လား” </p> <p>နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ခမည်းတော် သေချာပေါက် သဘောတူမှာပါ။ ဘယ်သူကများ အနာဂတ် သူတော်စင် တစ်ယောက်ဆီက လာတဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်မှာလဲ။ အထူးသဖြင့် သူတော်စင်ရဲ့ တပည့်က နန်ကုန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မိသားစုဝင် ဖြစ်လာတော့မဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဝမ်ယွီဖေးကိုလည်း ထိုကိစ္စအား ရှင်းပြကာ သူမတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အား ကူညီပံ့ပိုးပေးရန် တောင်းဆိုပေးဖို့ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဝမ်ယွီဖေးမှာ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သူမကို ဝမ်ပေါင်လဲ့အား အစွမ်းကုန် ကူညီရန် အစောကတည်းက ညွှန်ကြားထားပြီးဖြစ်၍ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မျိုးနွယ်စုထံ စာတစ်စောင် ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့မှာ အကြောင်းပြန်စာကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မနေခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်ထားပြီး အရင်ကထက်ပင် ပို၍ စားသောက်တော့၏။</p> <p>ချူဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ပြောင်းလဲလာမှုကို ကြည့်ကာ မသိမသာ ပြုံးမိသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူသားများသည် ကြိုးစားအားထုတ်ရန်အတွက် တွန်းအားတစ်ခု လိုအပ်လှသည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်</p> <p>ခြောက်လတာ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p>ထိုနေ့နံနက်တွင် ချူဖုန်း အိပ်ပျော်နေစဉ် အနောက်ဘက်တောင်ဆီမှ ထူးခြားသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိသည်။</p> <p>သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ ဆက်အိပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>မွန်းတည့်ချိန်တွင် ချူဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။</p> <p>“ဒင် ပိုင်ရှင်၏ တပည့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် စစ်မှန်ကံကြမ္မာ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာ ဟုန်မန်ခန္ဓာကိုယ်အား နိုးထခဲ့ပါတယ်။ ပိုင်ရှင်အား ဆုလာဘ်အဖြစ် ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်း အနှစ်နှစ်ဆယ် ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်။ ဟုန်မန်ခန္ဓာ(ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)သို့ ရောက်ရှိသွားပါတယ်”</p> <p>ထိုအသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ချူဖုန်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ဒန်တျန်း အတွင်းသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်သွားပြီး ဟုန်မန် ခရမ်းရောင်ချီ နှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးမှာ ဟုန်မန်ခရမ်းရောင်ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း ချူဖုန်း သိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီဟုန်မန်ခန္ဓာက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒါဆိုရင် ငါ့စိတ်ထဲက ထင်တဲ့ နည်းစနစ်တိုင်းကို စိတ်တိုင်းကျ သုံးနိုင်တော့မှာပေါ့”</p> <p>ဝမ်တောက်‌ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ဘက်မှ တက်လာသော ထူးခြားသည့် ဖြစ်စဉ်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏ ရပ်ကြည့်ကြပြီးနောက် မိမိတို့အလုပ်ကို မိမိတို့ ဆက်လုပ်ကြသည်။</p> <p>တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာသည်မှာ မကြာသေးသည့် မိုယုတစ်ယောက်သာလျှင် မကြုံစဖူး ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး အကြီးအကဲပိုင်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ရပ်နေမိ‌၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က မိုယု၏ မှင်တက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... လောကကြီးကို မမြင်ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်လို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ကျွန်တော် နှစ်တိုင်း မြင်နေကျပါ”</p> <p>မိုယုမှာ နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးပိုင်... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ပြောသည်။“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားမှာ ကျင့်ကြံတာအပြင် တခြား ဝါသနာရော မရှိဘူးလား။ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနအတွက်တော့ တပည့်တစ်ယောက်က စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကို တက်နိုင်ပေမဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကို မနိုးထနိုင်ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒါကို လူအများစုက ကျရှုံးမှုလို့တောင် သတ်မှတ်ကြတာ”</p> <p>မိုယု  “...”</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်သွားတော့၏။</p> <p>‘ဇွဲရှိရှိ ကျင့်ကြံတာက ခုခေတ်မှာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီလား’</p> <p>***</p> <p> </p>


Save