Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်နေ့တည်း ဆိုက်ရောက်လာတဲ့ မင်္ဂလာနှစ်ပါး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂျူနီယာညီလေးယဲ့”</p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီးယဲ့”</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၌ တပည့်တို့သည် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို ဝိုင်းဝန်းဂုဏ်ပြုနေကြသည်။</p> <p>သူက လူအုပ်ကြီးကို လက်သီးဆုပ်ကာနှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>“အဆင့်တက်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အားနာမနေပါနဲ့ ညီလေး၊ ဒါက ငါတို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပဲ။ လာ... ဆရာ့ဆီ သွားပြီး ဂါရဝပြုရအောင်၊ ဆရာလည်း မင်းကို စောင့်နေမှာ သေချာတယ်”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ့စီနီယာများနှင့်အတူ ချူဖုန်းရှိရာပင်မခြံဝင်းသို့ လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့အုပ်စု ရောက်သွားချိန် ချူဖုန်းသည် ကျောက်သားကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ ခေါက်ယပ်တောင်ကို အေးအေးလူလူ ခတ်နေ၏။</p> <p>“ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>“အခမ်းအနားတွေ လုပ်မနေကြပါနဲ့”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပေ့ရွှမ်... ဘယ်လို ခံစားရလဲ” </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ရိုသေစွာဖြင့် ဖြေဆိုသည်။</p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော် ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါဘူး။ ဒီခံစားချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းတောင် တကယ် မသိတော့ဘူး”</p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက နီဗားနားရှင်သန်ခြင်း အဆင့်ရောက်မှသာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကို နိုးထစေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုမူ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ဤသို့ ဖြစ်လာခြင်းမှာ သူ့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား...”</p> <p>ချူဖုန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက တကယ်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ။ မင်းလည်း စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကို ရောက်ပြီဆိုတော့ ဒီည မင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲ ကျင်းပပေးမယ်”</p> <p>“ဆရာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”</p> <p>အားလုံးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်</p> <p>ထုံးစံအတိုင်း အားလုံးက ကျင့်ကြံရန် စောစောထကြသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူ၏ လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီနှင့် ဆုံလေသည်။</p> <p>“ယွီအာ... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီလောက် စောစောစီးစီး ရောက်လာတာလဲ”</p> <p>နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>“သတင်းကောင်းလာပေးတာလေ။ ကျွန်မခမည်းတော်က ရှင့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပြီ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်သွား၏။</p> <p>“ဦးလေးက တခြား အခြေအနေတွေရော သတ်မှတ်သေးလား”</p> <p>ယွီအာက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူကများ အနာဂတ်သူတော်စင်လောင်းတစ်ဦးအပေါ် အခြေအနေတွေ ကန့်သတ်ရဲမှာလဲ။ ရှင် ဘယ်တော့ ကြေညာဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဖြေပါ၏။ “နောက်သုံးလနေရင် အများသိအောင် ကြေညာမယ်။ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ငါ့မျိုးနွယ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်သိမ်းမယ်”</p> <p>ယွီအာက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ “ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မဟာယွီ အင်ပါယာက ရှင့်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမယ်”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူမကို ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>နန်ကုန်းယွီက ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မတို့ကြားမှာ ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့”</p> <p>သုံးလအကြာတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် မဟာယွီအင်ပါယာ၊ ဝမ်မျိုးနွယ်စုတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ လာမည့်နှစ်၏ ပထမလ (၁၅)ရက်နေ့တွင် မိုမျိုးနွယ်စု၏ ထျန်းတောက်အမွေအနှစ်ကို ပြန်လည်ရယူရန် ထျန်းတောက်စံအိမ်သို့ သွားရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း လောကကြီးကို အတူတကွ ကြေညာလိုက်ကြ၏။</p> <p>ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှမ်ကျိုးနယ်မြေရှိ မြင့်မြတ်နယ်မြေအောက် အဆင့်အတန်းရှိသော အင်အားစုအားလုံးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြ‌‌တော့၏။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက အပြောင်းအလဲများကြောင့် ထျန်းတောက်စံအိမ်မှာ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အမွေအနှစ် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ မည်သူကမျှ ၎င်းကို သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အင်အားစုအဖြစ် မသတ်မှတ်တော့ဘဲ ဒေသတွင်း အင်အားရှိသော ဂုဏ်သရေရှိအိမ်တော်အဖြစ်သာ မှတ်ယူထားကြ၏။</p> <p>ယခုမူ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအင်အားစုတစ်ခု၊ နာမည်ကျော်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုနှင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးတို့ ပူးပေါင်းကာ ထျန်းတောက်အမွေအနှစ်အတွက် မိစ္ဆာဓားဘုရင် ကို စိန်ခေါ်လိုက်ကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လောကသားများအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေတော့မည်။</p> <p>ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်ရပ်ပြီးကတည်းက ရွှမ်ကျိုးနယ်မြေတွင် ကြီးကြီးမားမား ဘာမှ မလှုပ်ခတ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ယခု သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူ၏ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်သူက သူ၏အစွမ်းကို လောကရှေ့မှောက် ထုတ်ပြတော့မည်ဖြစ်ရာ ထိုတပည့်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားသမား သို့မဟုတ် ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီး အရှင်တို့နှင့် ယှဉ်နိုင်မလားဆိုသည်ကို အားလုံးက မြင်တွေ့လိုနေကြသည်။</p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်အတွင်း၌</p> <p>လက်ရှိစံအိမ်သခင် မိုဝူရှင်းသည် နောက်ဆုံးရသတင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူ၏ တွန့်လိပ်ခြောက်သွေ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွား၏။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက သူသည် မိစ္ဆာဓားသိုင်း ကို တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အကြီးအကဲဟောင်းများကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့သော်လည်းသူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်စွမ်းအားများကို များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အတွင်း သူသည် နှစ်ကြိမ်သာ လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးပြီး တစ်ကြိမ်စီတိုင်းသည် သူ၏ သက်တမ်းကို ဆိုးရွားစွာ တိုတောင်းသွားစေခဲ့၏။</p> <p>မိစ္ဆာဓားသိုင်းသည် အသက်နှင့်လဲရသော ဓားသိုင်းပညာဖြစ်သည်။အသက်ဓာတ်ကို ပို၍ စားသုံးလေ၊ ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ ပို၍ ကြီးမားလေပင်။</p> <p>“မိုယု... အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အသက်ရှင်နေသေးတာတင်မကဘူး၊ ဆက်ခံသူတောင် ရှိနေသေးတာလား။ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲအောင် ဘယ်သူက မင်းကို သတ္တိတွေ ပေးလိုက်တာလဲ”</p> <p>ဘေးနားရှိ အိမ်ထိန်းအိုကြီးက အလျင်အမြန်ပင် ပြောသည်။</p> <p>“စံအိမ်သခင်... မိုယုနဲ့ အဲ့ဒီလူမွဲ သမက်ကလေးက စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပိုစိုးရိမ်တာက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကိုယ်တိုင် ကြားဝင်မလားဆိုတာပါပဲ”</p> <p>မိုဝူရှင်းက တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲ့ဒီကောင်လေး ထျန်းတောက်စံအိမ်မှာ မသေသရွေ့ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ကျလို့ မိုယုကိုသာ ငါသတ်နိုင်ရင် အဲ့ဒီကောင်လေးက ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မဟာယွီအင်ပါယာနဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုကရော”</p> <p>အိမ်ထိန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။</p> <p>မိုဝူရှင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“လူစဉ်မမီတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်အတွက် သူတို့က အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ သွား... လီအာ ကို ခေါ်ခဲ့” </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p>အိမ်ထိန်းကြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာ၏။</p> <p>မိုဝူရှင်းက သူ့မြေးအရင်းကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“လီအာ... မင်း ငါ့ဆီကနေ မိစ္ဆာဓားသိုင်းကို သင်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အဲ့ဒီပညာ သင်ပေးမယ်” </p> <p>မိုလီ၏ မျက်နှာမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ဤဓားသိုင်းအတွက် ကြာမြင့်စွာ တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူက အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခဲ့ရာမှ ယခုမှသာ ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး ကျွန်တော် အဘိုးကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”</p> <p>မိုဝူရှင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ဖို့ မစောပါနဲ့ဦး။ အရင်က ငါ ငြင်းခဲ့တာက မင်း စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်း  အဆင့်ကို မရောက်သေးလို့ပဲ။ နောက်ပြီး ဒီပညာက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်။ အခြေခံကို ထိခိုက်စေတယ်။ မင်းစောစောစီးစီး လေ့ကျင့်ရင် ဝိညာဉ်က ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် မိုဝူရှင်းက လက်ညှိုးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဓားသိုင်းပညာမှာ မိုလီ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားလေ၏။</p> <p>“နောက်သုံးလခွဲကြာရင် မိုယုရဲ့ အနွယ်ဝင်တွေ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်း ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေဖို့ မျှော်လင့်တယ်”</p> <p>မိုလီက ဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ “မြေး အဘိုးကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်အတွင်း၌</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်နေဆဲပင်။ သူသည် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ် အဆင့်နှင့် မဝေးတော့ပေ။</p> <p>ထိုက်ဆွေ့ အသားနှင့် နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသော အရင်းအမြစ်များကြောင့် အပြင်မထွက်ဘဲ အိမ်ထဲမှာတင် ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံနေနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အချိန်သည်ကုန်မှန်း မသိဘဲ ကုန်ဆုံးတတ်ကြ၏။</p> <p>နှစ်လအကြာ၊ ညဥ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင်</p> <p>ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ချူဖုန်းမှာ အိပ်ရာထဲမှ လန့်နိုးသွားသည်။</p> <p>“ဟမ်... နောက်တစ်ယောက် အဆင့်တက်ပြန်ပြီလား”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ အဆင့်တက်ရန် နီးကပ်နေသည်ကို သူမှတ်မိသည်။ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်ထား၏။ သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ နောက်ထပ် တပည့်တစ်ဦးပါ တစ်ပြိုင်တည်း အဆင့်တက်နေသလိုပင်။</p> <p>‘ချိုက်ယီ ဖြစ်နိုင်မလား’</p> <p>ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ချူဖုန်း အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် စောင်ထဲ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>ချိုက်ယီ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဤမျှလောက်ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ခတ်မှုမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ပြန်အိပ်လိုက်သည်။</p> <p>မြောင်တောင်၏ သီးခြားတောင်ထိပ်နှစ်ခုပေါ်တွင်</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်တက်လှမ်းခဲ့ကြ၏။</p> <p>ထိုမျှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုများကြောင့် တခြားတပည့်များအားလုံး နိုးလာကြသည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p>ချင်းချင်း၊ ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့် တခြားသူများမှာ ပျံဝဲကာ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းတောင် သူတို့နောက်တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p>အားလုံးက အဆင့်တက်တော့မည့် သူနှစ်ဦးကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>နောက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြ‌လေ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက မှေးမှိန်သွားသော စွမ်းအင်များကို ကြည့်ကာ တီးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တစ်နေ့တည်း ဆိုက်ရောက်လာတဲ့ မင်္ဂလာနှစ်ပါးပါလား... ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်” </p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာလေ၏။</p> <p>“ဒင် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ပိုင်ရှင်၏ တပည့် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ပိုင်ရှင်အား ဆုလာဘ်အဖြစ် ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်း အနှစ်ရှစ်ဆယ် ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်”</p> <p>“ဒင် ဂုဏ်ပြုပါတယ် ပိုင်ရှင်၏ တပည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ။  ဓားဆန္ဒမှာ ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ပိုင်ရှင်အား ဆုလာဘ်အဖြစ် ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်း အနှစ်သုံးဆယ်နှင့် တာအိုအနှစ်သာရ နှစ်ခုပေးအပ်လိုက်ပါတယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save