Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ချက်တည်းနဲ့ လောကကို တုန်လှုပ်စေမဲ့ စွမ်းဆောင်မှုမျိုး မင်းကြားဖူးသလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>အဓိကရင်ပြင်အတွင်းရှိ လူအားလုံးသည် ချူဖုန်းကို တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>ယနေ့ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့် ဝမ်ပေါင်လဲ့တို့သည် လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေကြ၏။</p> <p>"ထကြ"</p> <p>ချူဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံမျှသောက်လိုက်ရာ စိတ်အခြေအနေမှာ အထူးပင် ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ကုန်ပိုင်းကာလသို့ နီးကပ်လာသည့်အတွက် သူ့တပည့်များအားလုံးမှာလည်း အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းနှင့် ချောင်ရို့ချန်တို့သည် သူ၏ တိုက်ရိုက်ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ အဆင့်တက်လှမ်းသည့် သတင်းများမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာဆဲပင်။</p> <p>အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"</p> <p>ထို့နောက် ချူဖုန်းသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ပေါင်လဲ့၊ မင်း ဘယ်တော့ ခရီးထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်သီးဆုပ်၍ ပြောသည်။</p> <p>"ဆရာ၊ ကျွန်တော် သုံးရက်အတွင်း ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ မဟာယွီနဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက စစ်သည်တွေ ရှေ့တန်းကို ဦးတည်ပြီး ချီတက်နေကြပါပြီ"</p> <p>"ကောင်းပြီ”</p> <p>ချူဖုန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ ဘာမှ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ တစ်ခုပဲ မှတ်ထားပါ။ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ၊ အသက်ရှင်အောင်နေ”</p> <p>“အသက်ရှင်မှသာ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရှိနိုင်မှာ"</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ရိုသေစွာ ဖြေကြား၏။</p> <p>"တပည့်ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဆရာ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာပါ့မယ်"</p> <p>ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် နျဲ့ရှို့ယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှို့ယွမ်၊ မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဒီလောက်အထိ လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဒါတွေအားလုံးဟာ ဆရာ့ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ဆရာသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်တော် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် တက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်နှစ်ပေါင်း တစ်ရာအတွင်းမှာ ကျွန်တော် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားပါတယ်"</p> <p>"သူတော်စင်တစ်ပိုင်း" ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်စဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ထိုအဆင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် သစ္စာဖောက် စုံတွဲကို သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေတော့မည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ သတင်းကောင်းကို ငါ မျှော်လင့်နေပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်ဟွာကျင့် ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံခြင်းဟာ အရက်သောက်ပြီး ပျော်ပါးနေရုံထက်မက ပိုလိုအပ်တယ်။ မင်းသင်ယူထားတာတွေကို အမှန်တကယ် လက်တွေ့အသုံးချနိုင်ဖို့ လောကကြီးထဲကို လှည့်လည်သွားလာပြီး အတွေ့အကြုံ ရှာရဦးမယ်”</p> <p>၎ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးဝမ်နဲ့အတူ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို လိုက်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”</p> <p>ချူဖုန်းကပြောသည်။  "မင်းက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် သွားချင်တာနော်။ ငါ မင်းကို မသွားခိုင်းဘူး"</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော် မတိုက်ခိုက်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ စစ်ပွဲရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ချင်မိလို့ပါ"</p> <p>"မင်း လူအိုကြီးပဲ။ မင်း မထွက်ခွာခင် မင်းရဲ့ ဦးလေးကျောက်အတွက် အိမ်မက်ဝိုင် ချန်ထားခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"</p> <p>ချူဖုန်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ခါးမှ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ချူဖုန်း၏ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>"ငါ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး"</p> <p>ချူဖုန်းက ဆက်၍ ပြောသည်။</p> <p>"ဒီညတော့ အားလုံးပဲ သေသေချာချာ သောက်စားပြီး အောင်ပွဲခံကြတာပေါ့။ ပေါင်လဲ့၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို လူတိုင်းကို ပြလိုက်ဦး။ မင်း အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေအောင် လုပ်နော်”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ချက်ချင်းပင် ပြောသည်။</p> <p>"ညီအစ်ကိုတွေ တစ်ယောက်ကိုမှ စိတ်မပျက်စေရပါဘူး"</p> <p>အားလုံးက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ဓားဆန္ဒ မှာ ပြီးပြည့်စုံသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ ချက်ပြုတ်မှု စွမ်းရည်မှာလည်း လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ လူများသည် သူ၏ ဓားအသုံးပြုပုံကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>လူအများအပြားက မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ ညီလေးဝမ်၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ပြောင်မြောက်လာ၏။</p> <p>ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ချက်ချင်း မချက်ပြုတ်သေးပေ။ ဆရာ ပြောသမျှ စကားတိုင်းတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။</p> <p>သူသည် မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး ယင်ယန် ထိုက်ကျိသဟဇာတလက်ကို အသုံးပြု၍ မုန့်စိမ်းများကို စတင် နယ်လိုက်သည်။</p> <p>ယခု သူသည် မူလဝိညာဥ် ရှိသည့် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်လာရုံသာမက သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အတွင်းရှိ မူလဝိညာဉ်ကို သူနှင့်အတူ ယင်ယန် ထိုက်ကျိသဟဇာတလက်ကို အသုံးပြု၍ မုန့်စိမ်းနယ်ရာတွင် ပါဝင်စေရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ဝမ်ပေါင်လဲ့ထံတွင် ဆန်းကြယ်သော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>သူ၏ ပညာရပ်မှာ လက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ အဆင့်တက်ခါနီး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုခံစားမှုမှာ မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့‌၏။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူနယ်ထားသော မုန့်စိမ်းများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ ထူးခြားသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့်အတွက် နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။</p> <p>ညနေစောင်းသောအခါ အားလုံးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းလျာများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အရောင်အသွေး၊ ရနံ့နှင့် အရသာတို့မှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင်  ပြည့်စုံနေပြီး မမြည်းစမ်းဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင်ပင်။</p> <p>ဂလု။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာ အမြဲတမ်းလိုလို မျက်နှာပြောင်လှသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်ပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး၊ မင်းက အဆင့်တစ်ခုပဲ တက်လိုက်ရသေးတာကို မင်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အံ့မခန်း ဖြစ်သွားပြီပဲ"</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ခုနကပဲ ဆရာ့ဆီက လမ်းညွှန်မှု ရခဲ့လို့ပါ။ ယင်ယန် ထိုက်ကျိသဟဇာတလက်ကို အသုံးပြုတဲ့ နည်းမှန်လမ်းမှန်ကို ကျွန်တော် တွေ့သွားတယ်၊ ဒါကြောင့် စားစရာတွေက သဘာဝအတိုင်း ပိုအရသာရှိသွားတာပါ"</p> <p>မည်သူမှ  အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိကြချေ။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဌာနမှူးချူ၏ စကားတစ်လုံးစီတိုင်းမှာ အဆင့်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် ချူချိုက်ယီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်နေသည်။</p> <p>သူမ ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း တိုးတက်မှု မရှိရုံသာမက ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။</p> <p>ချူချိုက်ယီက သူ့တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ပါရမီ ရှိ၊ မရှိကိုပင် တစ်ကြိမ်ထက်မက သံသယဝင်လာခဲ့၏။</p> <p>စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်</p> <p>ချူချိုက်ယီသည် အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးစီးသောအခါ ချူဖုန်းထံသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p>"တပည့်ချိုက်ယီ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>ချိုက်ယီကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ချိုက်ယီ၊ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား"</p> <p>ချိုက်ယီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်လို့ပါ"</p> <p>"မေးလေ”</p> <p>ချူဖုန်းသည် တင်းကျပ်သော ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်မလုပ်ပေ။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုများ ရှိနေပြီး လန်းဆန်းကာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အကြီးအကဲပင်းက ချိုက်ယီကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သနားစရာကောင်းသော ဤမိန်းကလေးကို တွေ့တိုင်း သူမ အမြဲတမ်း စာနာမိ၏။</p> <p>"ဆရာ၊ ကျွန်မက ကျင့်ကြံဖို့အတွက် မသင့်တော်တာလားဟင်။ ကျွန်မ ဂိုဏ်းထဲ ရောက်နေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဘာမှလည်း မတတ်မြောက်သေးဘူး”</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ချိုက်ယီသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲ ရောက်လုနီးပါး အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်သည်။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောသည်။</p> <p>"မင်းက ကျင့်ကြံဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလို့လဲ"</p> <p>ချိုက်ယီက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p>“ဘယ်သူမှ မပြောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်က စီနီယာ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေအကြောင်း ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်။ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်မက သာမန်လူတစ်ယောက်လောက်တောင် အသုံးမကျဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ”</p> <p>ချူဖုန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တစ်ချက်တည်းနဲ့ လောကကို တုန်လှုပ်စေမဲ့ လုပ်ဆောင်မှုမျိုး လုပ်ပြတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပြင်ကို မင်း ကြားဖူးသလား"</p> <p>"မကြားဖူးပါဘူး”</p> <p>ချိုက်ယီက ချူဖုန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီစကားစုက ရှေးဟောင်းပုံပြင်တစ်ခုကနေ လာတာ..."</p> <p>ချူဖုန်းသည် ထိုစကားပုံ၏ နောက်ခံပုံပြင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ချိုက်ယီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းဟာ အဲဒီလို တပည့်မျိုးပဲ။ အခုတော့ တိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ မင်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေလိမ့်မယ်။ မင်းသာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားနေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့မှာ မင်းဟာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးတင်မကဘူး၊ ရွှမ်ထျန်းကုန်းမြေတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုပါ လှုပ်ခတ်သွားစေလိမ့်မယ်”</p> <p>"တကယ်လားဟင်"</p> <p>ချိုက်ယီက ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။</p> <p>"ငါက မင်းလို မိန်းကလေးငယ်လေးကို ပုံကြီးချဲ့ပြီး ပြောပြဖို့ အချိန်ရှိပါ့မလား"</p> <p>ချူဖုန်းက စနောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပဲ မှတ်ထားပါ။ အများကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့။ မင်းရဲ့ စိတ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ထား”</p> <p>"နားလည်ပါပြီ”</p> <p>ချူချိုက်ယီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"တပည့်ချိုက်ယီ ဆရာ့ရဲ့ အဆုံးအမကို မှတ်သားထားပါ့မယ်”</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ ချူချိုက်ယီသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်မ ရုတ်တရက် အဲဒီမိန်းကလေးကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်‌ပေးချင်လာမိတယ်"</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောသည်။</p> <p>"တစ်နေ့ကျရင် သူဟာ လူတိုင်းကို ကျော်လွန်တဲ့ ပါရမီကို ပြလာပါလိမ့်မယ်”</p> <p>သုံးရက်အကြာတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် အခြားသူများသည် ချူဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ထျန်း‌တောက်စံအိမ်သို့ ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်၊ နန်ကုန်းယွီနှင့် ဝမ်ယွီဖေးတို့အပြင် ဝမ်တောက်‌ကျောင်းတော်မှ အခြားတပည့်များစွာလည်း အားပေးရန်အတွက် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်လာသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခုအခါတွင် လူတိုင်းသည် နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ထွန်းတောက်လာမှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်နေကြလေပြီ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save