Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တပ်မဟာတစ်ခုလုံး၊ ချီတက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ပေတောက်မြို့၊</p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်၏ လက်အောက်ခံမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>အတိတ်ကာလက ဤနေရာသည် ဓားသိုင်းသမားများအတွက် အထွတ်အမြတ်ထားရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p>လူအများစုမှာ ကျော်ကြားလှသော ထျန်းတောက်ဓားသိုင်း အငွေ့အသက်ကို တစ်ချက်မျှ မြင်တွေ့ခွင့်ရရန်အတွက်သာ ပေတောက်မြို့သို့ လာရောက်ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာခန့်က ထျန်းတောက်စံအိမ်တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ပေတောက်မြို့သည်လည်း ထျန်းတောက်စံအိမ်နှင့်အတူ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်က လူဦးရေ သန်းနှင့်ချီ နေထိုင်ခဲ့သည့် မြို့ကြီးမှာ ယခုအခါ လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းသာရှိသော မြို့ငယ်လေးအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထျန်းတောက်စံအိမ်၏ တရားဝင်အမွေဆက်ခံခွင့်အတွက် နတ်ဆိုးဓားဘုရင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ပေတောက်မြို့သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။</p> <p>နီးနီးဝေးဝေးမှ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ တပည့်များနှင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ မကြာမီ ဖြစ်ပွားတော့မည့် တိုက်ပွဲကြီးကို မျက်မြင်တွေ့ရှိနိုင်ရန်အတွက် မြို့အတွင်းသို့ စုပြုံတိုးဝင်လာကြသည်။</p> <p>ယနေ့တွင်တော့ ပေတောက်မြို့ ပြင်ပ၌ တိမ်မည်းများ အုံ့မှိုင်းနေခဲ့၏။</p> <p>မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သည်များမှာ မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် တိုးဝင်လာသော ဧရာမတပ်ဖွဲ့ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ရန်သူတိုက်ခိုက်နေပြီ ရန်သူတိုက်ခိုက်နေပြီ”</p> <p>သို့သော်လည်း ဦးဆောင်သူ ဗိုလ်ချုပ် မိုရှို့က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တိတ်စမ်း။ ဘာလို့ ဒီလောက် ပျာယာခတ်နေတာလဲ သူတို့ ဘယ်အလံကို လွှင့်ထူထားလဲ အရင်ကြည့်ဦး”</p> <p>သူ့စကားကြောင့် ပျာယာခတ်နေသော မြို့ရိုးပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွား‌ေတာ့သည်။</p> <p>မိုရှို့သည် ချီတက်လာသော တပ်ဖွဲ့နှင့် တပ်ခွဲများကြားတွင် လွင့်ပျံနေသော ယွီ စာလုံးပါသည့် အလံကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ”</p> <p>ဘေးနားရှိ စစ်သည်တစ်ဦးက ရိုသေစွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။</p> <p>“ဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”</p> <p>မိုရှို့က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။</p> <p>“ဘာလုပ်ရမှာလဲ သခင်လေးဝမ်ကို မြို့ထဲကို ကြိုဆိုရမှာပေါ့။ ငါတို့က တစ်လမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ရတာ၊ အဲဒီအတွက်နဲ့ အသေမခံနိုင်ပါဘူး။”</p> <p>ထိုစစ်သည်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးတွေက အပြစ်တင်ရင်ရော”</p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>မိုရှို့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း</p> <p>“သူတို့ကိုယ်သူတို့တောင် မနည်းထိန်းနေရတာ၊ ငါတို့အရေးကို ဘယ်မှာ လာပူပန်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ဗိုလ်ချုပ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>စစ်သည်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ရှို့၏ ဝတ်ရုံကို ယူလာကာ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီတွင် မိုရှို့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် မြို့စောင့်တပ်မှာ မြို့တံခါးပြင်ပတွင် စနစ်တကျ တန်းစီစောင့်ကြိုနေကြလေ၏။</p> <p>တပ်ဖွဲ့ကြီး နီးကပ်လာသောအခါ မိုရှို့က ပထမဆုံး စကားဆိုလိုက်သည်။ “သခင်လေးဝမ် ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်”</p> <p>“အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ကို တောင်ဘက်စခန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး စခန်းချဖို့ စီစဉ်ပေးပါ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ပြောလေ့ရှိသည့်အတိုင်း သာမန်ကာလျှံကာ အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”</p> <p>မိုရှို့သည် တပ်ဖွဲ့ကို မြို့အတွင်းရှိ တောင်ဘက်စခန်းသို့ ချက်ချင်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၊ မဟာယွီ နှင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုတို့၏ ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့ ပေတောက်မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသတင်းမှာ ထျန်းတောက်စံအိမ်ရှိ မိုဝူရှင်း ထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း မိုဝူရှင်း၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရဘဲ မြို့စောင့်တပ်များ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အလားပင်။</p> <p>သူသည် လက်ထောက်တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ခိုင်းစေလိုက်သည်။</p> <p>“ပေတောက်မြို့ကို စာတစ်စောင် ပို့လိုက်။ အဲဒီ အဘိုးကြီး မို့ယွီနဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ငါတို့ကို ဘယ်နေရာမှာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ချင်လဲဆိုတာ မေးလိုက်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်”</p> <p>ထိုလက်ထောက်မှာ အမိန့်ကို လက်ခံကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် မိုဝူရှင်းသည် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး သံကြိုးများနှင့် အဆောင်တံဆိပ်များဖြင့် ပိတ်ထားသော ကျောက်သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>အတွင်း၌ရှိနေသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက ထျန်းတောက်စံအိမ်၏ သခင်နေရာကို လုယူစဉ်က သူ့ကို ကူညီခဲ့သော မိစ္ဆာဓားပင်။</p> <p>“သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီး... နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြီပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အတူတူ သွေးသောက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခါပြန် တုန်လှုပ်စေရမယ်”</p> <p>…</p> <p>ပေတောက်မြို့၏ တောင်ဘက်စခန်းတွင်</p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်မှ လူတစ်ယောက်သည် မိုဝူရှင်း၏ စာကို လာရောက်ပို့ဆောင်၏။</p> <p>စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့က အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူခိုးကြီး မိုဝူရှင်းကိုပဲ နေရာရွေးခိုင်းလိုက်ပါ။ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် အကြောင်းကြားလိုက်ဖို့ပဲ ပြောလိုက်”</p> <p>သူ့လေသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုရှိနေသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သံတမန်က ဦးညွှတ်၏။</p> <p>“သခင်လေးဝမ်ရဲ့ စကားကို သခင်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်။ သွားခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p>သံတမန် ထွက်သွားသောအခါ မိုယုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။</p> <p>“လဲ့အာ... ဒါက မြေခွေးအိုကြီး မိုဝူရှင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုး... အကြွင်းမဲ့ အင်အားရှေ့မှာ ဘယ်လို အကြံအစည်မှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဪ... ဒါနဲ့ အဘိုးမှာ ဓားကောင်းတစ်လက် ရှိလား”</p> <p>“ရှိတာပေါ့”</p> <p>မိုယုက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တဖျတ်ဖျတ်တောက်နေသော ရတနာဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>“ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ဓားပဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဓား၏အဆင့်ကို သိလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မပူနဲ့ လဲ့အာ”</p> <p>မိုယွီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး ငါ အားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို သုံးခဲ့တာတင်မကဘူး၊ မင်းပေးတဲ့ သူတော်စင်အဆင့် နည်းစနစ်ကိုလည်း ငါအပိုင်နိုင်ဆုံး ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ထားတယ်။ မိုဝူရှင်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့အင်အားက လုံလောက်ပါတယ်ကွ”</p> <p>သူက တိုက်ပွဲဝင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>မိုယုသည် သူ့မြေးဖြစ်သူက သူ့ကို အထင်သေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့က သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သူတော်စင်အဆင့် ဓားတစ်လက် ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>ဓားက ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း မိုယုမှာ ဓားထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်သော ဓားချီကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က  ပြောသည်။</p> <p>“ဒီဓားရဲ့နာမည်က ကျင့်ကျီ တဲ့။ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ အခုလောလောဆယ် အဘိုးကို ခဏငှားပေးထားမယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိုယုမှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကျင့်ကျီဟု အမည်ရသော ဓားကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>သူသည် တစ်သက်လုံး သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခဏငှားပေးခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ အသုံးပြုခွင့်ရရုံနှင့်ပင် သူ့အတွက် တန်လှပေပြီ။</p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အားမနာတော့ဘူး မြေးလေး”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကျင့်ကျီဓားကို မိုယုထံ ပေးလိုက်သည်</p> <p>“အဘိုး... နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေဦးမယ်။ အရေးကြီးကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်တော့်ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ဦး”</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ”</p> <p>မိုယုသည် လက်ထဲမှ သူတော်စင်ဓားကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ စကားကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>အဘိုးဖြစ်သူကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့် ခရီးသွားနေရသော လဝက်အတွင်း သူသည် နေ့စဉ် အချိန်ဖဲ့၍ ဟင်းချက်နည်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့၏။</p> <p>သူ၏ ယင်ယန် ထိုက်ချီသဟဇာတလက်မှာ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း  ခံစားနေရသည်။ ချိန်းဆိုထားသော တိုက်ပွဲမတိုင်မီ လဝက်ခန့် အချိန်ကျန်သေးသဖြင့် အဆင့်တက်ရန် လုံလောက်သော အချိန်ပင်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် မျက်လုံးများကို အရင်မှိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ဟင်းစချက်တော့သည်။</p> <p>တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p>တောင်ဘက်စခန်းအတွင်း နန်ကုန်းယွီ၊ ဝမ်ယွီဖေး နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ် တို့မှလွဲ၍ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို မည်သူမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ဩဇာကြီးမားသည့် အကြီးအကဲများမှာတော့ ဝမ်ပေါင်လဲ့ နေ့စဉ် ပြင်ဆင်ပေးသော ထူးကဲသည့် ဟင်းလျာများကို စားသုံးခွင့် ရနေကြဆဲပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲအားလုံးမှာ စိတ်ကြည်လင်နေကြပြီး ဂုဏ်ယူစွာ တွေးနေကြတော့သည်။</p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်တဲ့ သမက်လောင်းလေးလဲ”</p> <p>ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက်</p> <p>မီးဖိုချောင်အတွင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဟင်းတစ်ခွက်ကို ချက်ပြုတ်နေရင်း သူ၏ ယင်ယန် ထိုက်ချီသဟဇာတလက်သည် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်နှင့် ဝိညာဉ် နှစ်ခုစလုံး အဆင့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဓားဆန္ဒ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်စဉ်ကပင် ဤမျှအထိ မခံစားခဲ့ရပေ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတွင်..</p> <p>ချူဖုန်းသည် ဝိုင်ချက်ရုံတွင် အလုပ်အချို့ အပြီးသတ်လိုက်စဉ် ရင်းနှီးနေသော စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံတစ်ခုက စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>“ဒင် တပည့် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ယင်ယန် ထိုက်ချီသဟဇာတလက် မှာ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ရေခဲနှင့်မီးလျှံ အင်မော်တယ်စားဖိုမှူး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ပိုင်ရှင်ကို တာအိုအနှစ်သာရ ရှစ်ခုချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူဖုန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“တိုက်ပွဲမတိုင်ခင်လေးမှာ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဝတုတ်လေးက ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ဖို့ ကြံနေပြီပဲ” </p> <p>“ဟတ်ချိုး”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ နှာချေလိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး နှာချည်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ထားပါလေ၊ ဒီနေ့ဟင်းကို အရင် အပြီးချက်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p>တစ်နာရီကြာပြီးနောက် မိုယု၊ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးနှင့် မဟာယွီအင်ပါယာမှ အဋ္ဌမမင်းသားတို့သည် လှပပြီး မွှေးပျံ့နေသော ဟင်းလျာများ ပြည့်နှက်နေသည့် စားပွဲကို ဝိုင်းထိုင်ကြည့်ရင်း တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြ၏။</p> <p>“ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ပေါင်လဲ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ”</p> <p>သုံးယောက်သား ခွက်ချင်းတိုက်ကာ တူများကို ကိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တစ်လုတ် စားလိုက်ရုံဖြင့် ဤဟင်းလျာများမှာ သူတို့ ယခင်က စားဖူးခဲ့သမျှနှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ ကွာခြားလှပေ၏။</p> <p>သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဟန်ဆောင်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါ သုံးယောက်သားမှာ အတွင်းစိတ်မှ တုန်လှုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျင့်ကြံရန် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဤအစားအစာ တစ်နပ်စာမှ ရရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် ညီမျှနေ၏။</p> <p>၎င်းက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို အကြီးအကျယ် မြင့်တက်မသွားစေသော်လည်း ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော ဝမ်ပေါင်လဲ့အတွက်မူ သူသာ ပို၍ သန်မာလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင်အဆင့် ဝိညာဉ်ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။</p> <p>ဆေးလုံးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝိညာဉ်ဟင်းလျာများ၏ အားသာချက်မှာ ဆေးအဆိပ် မရှိခြင်းပင်။</p> <p>ဤကလေး၏ အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိနိုင်ပေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အရင်ဆုံး သန့်စင်ပြီးသွားသော အဋ္ဌမမင်းသားက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>“ပေါင်လဲ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က ငါ့ရဲ့ တာယွီနန်းတော်က ဝိညာဉ်စားဖိုမှူးတွေကိုတောင် ကျော်တက်သွားလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်”</p> <p>ကျန်နှစ်ယောက်လည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ “အတူတူပါပဲ၊ အတူတူပါပဲ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အဆင့်တက်မှုမှာ စခန်းအတွင်း၌ ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ခတ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အားလုံးက တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားမည့်နေ့ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တိတ်တဆိတ် အင်အားစုဆောင်းနေကြသည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် စိန်ခေါ်ပွဲနေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် စောစောထကာ နန်ကုန်းယွီ၊ ဝမ်ယွီဖေး တို့နှင့်အတူ ကွပ်ကဲမှုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>သူသည် မလိုအပ်သော စကားများဖြင့် အချိန်မဖြုန်းဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ။ တပ်မဟာတစ်ခုလုံး၊ ချီတက်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save