Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါက ငါ့မိန်းမကို တရားဝင်လက်ထပ်ထားတာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>{စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်။ ။ မိစ္ဆာဓားဘုရင် အား မိုရှားတောက်ဝမ်ဟု ပြောင်းလဲထားပါသည်။}</p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်</p> <p>တပည့်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ဓားရှည်ကိုယ်စီကိုင်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်အနေအထားဖြင့် တန်းစီစောင့်ကြိုနေကြသည်။</p> <p>မိုဝူရှင်းသည် မိုမျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဂေဟာတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် တောင်ခြေတစ်ဝိုက်ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေ၏။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဦးဆောင်သော တပ်ဖွဲ့ကြီး ရောက်မလာသေးသော်လည်း အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည့် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ တောင်ပေါ်ရှိ အကောင်းဆုံးနေရာများကို ကြိုတင်ဦးထားကြလေပြီ။</p> <p>သီးသန့်ဖြစ်နေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လူအုပ်ကြားထဲ၌ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူနှစ်ဦးမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသည်။</p> <p>သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်တော့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေခဲ့၏။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ကြာခဲ့ပြီနော်။ အခုဆို ဂျူနီယာမောင်လေးဝမ်က ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလို့ ထင်လဲ"</p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ငါ့အထင်တော့ သူ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ် အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် သူ စံအိမ်သခင်ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထိုသုံးယောက်မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ရှောင်ချန်း၊ လျှိုယွဲ့အာ နှင့် မြို့စားရီရှန်း တို့ပင်။</p> <p>သူတို့သည် ခရီးသွားနေရင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့က ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို စစ်ကြေညာသည့် သတင်းကို ကြားသဖြင့် မျက်မြင်တွေ့ရှိနိုင်ရန် လာခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p>ရှောင်ချန်းတွင် နောက်ထပ် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိပါသေးသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဤတိုက်ပွဲတွင် အသက်မဆုံးရှုံးစေရန် တားဆီးပေးဖို့ပင်။</p> <p>အချိန်များမှာ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးလာသည်။</p> <p>ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ထျန်းတောက်ဂေဟာမှ တပည့်များမှာမူ ဖိအားများ တစ်စတစ်စ ပိုမိုခံစားလာရ၏။</p> <p>သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို အချိန်အကြာကြီး ထိန်းထားရခြင်းမှာ ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပင်။</p> <p>တပည့်အချို့ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် တစ်ဦးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ရန်သူတွေ ရောက်လာပြီ"</p> <p>ထိုအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ တောင်ခြေဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် တပ်ဖွဲ့ကြီးတစ်ခု။</p> <p>လီအနည်းငယ် ဝေးကွာနေသော်လည်း ရှိနေသူအားလုံးမှာ ထိုတပ်ဖွဲ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါ မဟာယွီအင်ပါယာရဲ့ ရွှမ်းကျား တပ်ဖွဲ့ပဲ”</p> <p>"ရွှမ်းကျားတပ်ဖွဲ့" ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြပြီး ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။</p> <p>"ဝမ်ပေါင်လဲ့က မဟာယွီအင်ပါယာကို ဘာတွေများ ပေးထားလို့ သူတို့ရဲ့ နန်းတွင်းရွှမ်းကျားတပ်ဖွဲ့ကိုတောင် လွှတ်ပေးရတာလဲ။ အဲဒီတပ်က စတည်ကတည်းက တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ဖူးဘူး"</p> <p>"ငါကြားဖူးတာတော့ ရွှမ်းကျားတပ်ဖွဲ့ ထွက်လာတိုင်း ဦးဆောင်သူက အမြဲတမ်း နန်းတွင်းက ထိပ်တန်းပညာရှင်ပဲ။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူ့ကို လွှတ်လိုက်လဲ မသိဘူး"</p> <p>"ကျောက်စိမ်းနဂါးမင်းသားပဲ... တာ့ယွီအင်ပါယာရဲ့ အဋ္ဌမမင်းသားပေါ့၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပြီးရင် ဒုတိယမြောက် အာဏာအရှိဆုံးသူလေ"</p> <p>အားလုံးက ရွှမ်းကျားတပ်ဖွဲ့၏ အလယ်ဗဟိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ကျောက်စိမ်းနဂါးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသည့် ခံ့ညားထည်ဝါပြီး ဩဇာတိက္ကမနှင့် ပြည့်စုံသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ ထျန်းတောက်စံအိမ်တော့ လက်ပြောင်းတော့မှာပဲ။ မေးစရာရှိတာက အဲဒီနောက်ပိုင်းရော ဒီစံအိမ်က ဆက်ရှိနေဦးမှာလား ဆိုတာပဲ" အဘိုးအိုတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>မည်သူမျှ ထောက်ခံစကား မဆိုကြသော်လည်း သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို လူအုပ်ကြီးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ကြသည်။</p> <p>မဟာယွီအင်ပါယာက ဤလူကို လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ ထျန်းတောက်စံအိမ် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အိမ်နီးချင်းအင်အားစုများမှာလည်း ဝေစုအချို့ ရရန် အခွင့်အရေး ရနိုင်ပေသည်။</p> <p>မိုရှားတောက်ဝမ်သည် အင်အားကြီးမားလှသော တပ်ဖွဲ့ကြီးကို ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မဟာယွီအင်ပါယာနှင့် ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စုတို့မှာ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံးက သူတို့ကြားတွင် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုတော့ နားလည်မှုဖြင့် ချန်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်သောအခါ မိုရှားတောက်ဝမ်က အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"မိုယု အဘိုးကြီး... ရောက်နေမှတော့ ဘာလို့ အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာလဲ။နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ။ အဲဒီ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ မင်းမျက်နှာကို ဂေဟာသခင်ကို ပြဦးလေ"</p> <p>"ဟမ့်"</p> <p>တပ်ဖွဲ့အတွင်းမှ အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူရိပ်တစ်ခုက လေပေါ်သို့ လှမ်းတက်လာကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုရှားတောက်ဝမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကြာမှ မင်းလည်း တိုးတက်မှု အနည်းငယ် ရှိလာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအတွက် အသက်ပေးမဲ့သူ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ လေလွင့်ခွေးတစ်ကောင်လို မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ကစားနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”</p> <p>သူ့အသံက မကျယ်သော်လည်း လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် မိုရှားတောက်ဝမ်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဤမျှကြီးမားသော အင်အားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဤမျှ တည်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက ထျန်းတောက်စံအိမ်၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူဖြစ်ထိုက်ပေသည်။</p> <p>မိုယုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝူရှင်း၊  ဒီအဘိုးကြီး...  ဒီနေ့လာတာ စကားရည်လုဖို့ မဟုတ်ဘူး။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ရပ်လိုက်တော့၊ တိုက်ကြစို့"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ”</p> <p>မိုရှားတောက်ဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဒီလောက်တောင် အသေစောချင်နေမှတော့ ငါကလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မစခင်မှာ ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ အနိုင်အရှုံးကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲဆိုတာ အရင်သဘောတူရအောင်”</p> <p>မိုယုက ပြန်မဖြေဘဲ လူအုပ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"လဲ့အာ... မင်းက ထျန်းတောက်စံအိမ်ရဲ့ အနာဂတ်ပဲ။ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်”</p> <p>"ဟဲဟဲ”</p> <p>မိုရှားတောက်ဝမ်က တဟဲဟဲ ရယ်လိုက်၏။</p> <p>"မိုယု အဘိုးကြီး... နှစ်တွေ အနှစ်တစ်ရာတောင် ရှိပြီ မဟုတ်လား။ မင်းက အခုထိ ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားတဲ့ လူအကြီးအတိုင်းပါပဲလား"</p> <p>မိုယုက ဘာမှမကြားသလိုပင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင်ရပ်ကာ မိုယု၏ ဘေးနား၌ ပေါ်လာ၏။</p> <p>သူက ရှေ့မှ မိုဝူရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။</p> <p>"ဒီကိစ္စကို နှစ်ပွဲနဲ့ အပြတ်ဖြတ်ကြစို့။ ငါတို့ နှစ်ပွဲလုံးနိုင်ရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ထျန်းတောက်စံအိမ်ကနေ ထွက်သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တစ်ပွဲပဲ ရှုံးတာနဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး ထျန်းတောက်စံအိမ်နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အကုန်ဖြတ်မယ်"</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က မိမိဘက်မှ အလွန်နစ်နာသည့် ပုံစံမျိုးကို အဆိုပြုလိမ့်မည်ဟု မိုဝူရှင်း လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူက ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် အရှိန်အဝါပိုင်းတွင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ဟု အများက မြင်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>မိုဝူရှင်း ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အားပေးသံများ ဆူညံသွားပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုဝမ်က တကယ်ကို ဩဇာကြီးတာပဲ"</p> <p>"သခင်လေးဝမ်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်းရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီလို ရဲစွမ်းသတ္တိမျိုးက ရှားပါတယ်”</p> <p>"နောက်မျိုးဆက်တွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>မိုဝူရှင်း၏ မျက်နှာ ညိုမည်းသွား၏။ "မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ဒီလို ပရိယာယ်မျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း မင်းက လာရဲတာကိုး”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဒေါသမထွက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လို့ပါ”</p> <p>"ဟမ့်”</p> <p>မိုဝူရှင်းက လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက တကယ်ပဲ ယုံကြည်မှုရှိတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ မဟာယွီအင်ပါယာနဲ့ ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စုကို ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ခေါ်လာရတာလဲ"</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက ငါ့မိန်းမကို တရားဝင်လက်ထပ်ထားတာပဲ။ ဘာလဲ... ငါ့ယောက္ခမဆီက အကူအညီလေး နည်းနည်းတောင် ယူလို့မရဘူးလား"</p> <p>"..."</p> <p>မိုဝူရှင်း ဆွံ့အသွားခဲ့၏။</p> <p>ထမင်းပျော့စား [မိန်းမဘက်မှ အားကိုးစားခြင်း] ရသည်ကို အရှက်မရှိ ဂုဏ်ယူနေသည့် လူမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ မင်းက ဒီလောက်တောင် အသေစောချင်နေမှတော့ ငါကလည်း ဆန္ဒဖြည့်ပေးရမှာပေါ့"</p> <p>"အားလီ"</p> <p>"အဘိုး... မြေး ရောက်ပါပြီ"</p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်အတွင်းမှ မိုလီ သည် ဓားရှည်ကို ကိုင်လျက် လူအုပ်ကြားမှ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>မိုဝူရှင်းက သူ့ဘက်လှည့်ကာ</p> <p>"ဒီနေ့ ဒီကောင်လေးကို မင်းပဲ ဧည့်ခံလိုက်စမ်း။ တကယ့် ထျန်းတောက် (ကောင်းကင်လမ်းစဉ်) ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ့ကို ပြလိုက်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုး”</p> <p>မိုလီက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်း၏ တပည့် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါအရ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ် အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားသမားရှောင်ချန်း နှင့်  ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင် ချောင်ရို့ချန် ကဲ့သို့သော လူမျိုးများမှာ အဆင့်ကျော်၍ စိန်ခေါ်နိုင်သော အစွမ်းရှိကြ၏။</p> <p>သို့သော် ထိုနှစ်ယောက်က ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များပင်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကတော့ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း၏ တပည့်ဆိုသည့် နာမည်ကို သုံးပြီး ကြွားနေသော ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။</p> <p>"ကလေး... ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့အတွက် မင်းကို အရင်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ စလှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ မင်း ဓားတောင် ဆွဲရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ကြိုးကြာငှက်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ရပ်လျက် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ်က သိုင်းပညာရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို လေးစားတဲ့သူပါ။ မင်းပဲ အရင် စလိုက်ပါလား။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗားက အသက် (၂၀) ကျော် လူငယ်လေးက အသက် (၁၀၀) နီးပါးရှိတဲ့ အဘိုးကြီးကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တယ်လို့ ပြောနေဦးမယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save