Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဦးလေး၊ ခဏစောင့်ပါ။ ဒါက ညီလေးဝမ်ရဲ့ စင်မြင့်ပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ခီး ခီး ခီး...”</p> <p>ဧရာမ တွင်းကြီးထဲမှ အက်ရှရှနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု  ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုအသံက လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေ၏။</p> <p>သို့သော် ကြောက်ရွံ့မှုထက် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုက ပိုများနေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးသည် ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲများကို ကြုံဖူးပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက်အထိ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံရပြီးတာတောင်  ရယ်နိုင်သေးတာလား။ ဒါ လူတိုင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းပဲ’</p> <p>မိုယုသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မိုဝူရှင်း၊ မင်းက သေခါနီးနေပြီကိုတောင် ရယ်နိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ”</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရယ်သံမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>တွင်းကြီးထဲမှ မိုဝူရှင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေသည်။</p> <p>သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ သွေးများကို လျှာဖြင့် ယက်လိုက်ပြီး ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့်</p> <p>“ငါ့ကို မိုဝူရှင်းလို့ မခေါ်နဲ့။ မိစ္ဆာလို့ ခေါ်။ မိစ္ဆာအရှင်သခင်လို့ ခေါ်စမ်း”</p> <p>“ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာ”</p> <p>မဟာယွီအင်ပါယာမှ အဋ္ဌမမင်းသားက အလိုအလျောက် အာမေဍိတ် ထွက်သွားသည်။</p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ဦး၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း သာမန်လူများ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော အကြောင်းအရာများကို သူကတော့ သဘာဝအတိုင်း သိရှိထားသည်။</p> <p>“ဟား ဟား ဟား...”</p> <p>မိုဝူရှင်း…မဟုတ်သေး ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။</p> <p>“မှန်တယ်။ ဒီမိစ္ဆာအရှင်သခင်က မင်းတို့ပြောတဲ့ ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာ အစစ်အမှန်ပဲ။ မင်းတို့အားလုံးက ဒီခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပေးလိုက်လို့သာ ငါက ဒီတိုက်ကြီးပေါ်ကို ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့တာ။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ဒီမိစ္ဆာအရှင်က မင်းတို့အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ အစာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို အတူတူ စိုးမိုးကြတာပေါ့”</p> <p>သူ့စကားအဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထျန်းတောက်စံအိမ်မှ မိုဝူရှင်း၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် တိုးဝင်သွားတော့‌တော့၏။</p> <p>“ဟင့်အင်း ဘိုးဘေး... မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အရိုးစုဖြူဖြူပုံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။</p> <p>မိုဝူရှင်းမှာ ယခုအခါ လူသားပုံစံ မကျန်တော့ဘဲ လုံးလုံးလျားလျား မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွား၏။</p> <p>ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် လူတိုင်းမှာ အခြေအနေကို  မရင်ဆိုင်နိုင်ကြတော့ပေ။ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးသူများမှာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာ ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာ ရောက်လာပြီ ပြေးကြ”</p> <p>မဟာယွီအင်ပါယာ အဋ္ဌမမင်းသားကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူပင် မျက်နှာဖြူလျော့သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ချက်ချင်း ဆုတ်ကြ။ ဒါက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာပဲ။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက် မပါရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ့အော်ဟစ်သံက ပျာယာခတ်နေသော ကြည့်ရှုသူများကို ပို၍ပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားစေပြီး အလုအယက် ထွက်ပြေးကြတော့၏။</p> <p>သီးသန့်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်</p> <p>မြို့စားရီရှန်း သည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မြင်သောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီး ပေးထားသော အထွတ်အမြတ် လက်နက်ကို ထုတ်ယူကာ မိစ္ဆာကို တစ်ချက်တည်းနှင့် နှိမ်နင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဘေးနားရှိ ရှောင်ချန်းက လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို တားလိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေး၊ ခဏစောင့်ပါဦး”</p> <p>မြို့စားရီရှန်းက သူ့ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ရှောင်ချန်း၊ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တကယ်လို့ ဒီမိစ္ဆာက ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းကို သတ်လိုက်ရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ငါတို့ကို တာဝန်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ သူတော်စင်းလောင်း ရာထူးတောင် ပြုတ်သွားနိုင်တယ်”</p> <p>ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီးရှိ မြင့်မြတ်နယ်မြေအားလုံးတွင် တူညီသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိ၏။</p> <p>တွေ့ရှိသမျှ ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာမှန်သမျှကို သတ်ဖြတ်ရမည်။ အကယ်၍ မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုခုက သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းပါက အားလုံး၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက သာမန် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါပဲ။ ဦးလေးအနေနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ အထွတ်အမြတ်လက်နက်ကို သုံးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဖက်တီးလေးကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့က သူ့ရဲ့ စင်မြင့်ပဲ မဟုတ်လား။”</p> <p>မြို့စားရီရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွား၏။</p> <p>“ငါက အရမ်း စိုးရိမ်သွားလို့ပါ။ တူလေးဝမ်မှာ ဌာနမှူးချူ ချန်ထားပေးတဲ့ ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေမှာပေါ့”</p> <p>ရှောင်ချန်းက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာရှိရာဘက်သို့ အကြည့်ကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူ၏ လက်ထဲမှ နတ်ဘုရားဓားမှာ ဓားအိမ်ထဲမှ ရုန်းထွက်၍ မိစ္ဆာအရှင်ကို နှိမ်နင်းလိုသည့် ဆန္ဒများ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်ချန်းက သူ့ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် ထိုလှုံ့ဆော်မှုကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။</p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်ပြင်ပတွင် မိုယု၏ မျက်နှာမှာ မဟာယွီအင်ပါယာ အဋ္ဌမမင်းသား၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ပို၍ပင် တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ဘက် လှည့်ကာ ပြောသည်။</p> <p>“လဲ့အာ၊ မင်း အရင်သွားတော့။ ဒါကို မင်းအဘိုးကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်”</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်ပေးနေသော အဘိုးဖြစ်သူကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p>မိုယုသည် အသက်စွန့်ရန်ပင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် တိုးလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုး... အခြေအနေက ပြန်လှည့်မရတဲ့အထိ မဆိုးသေးပါဘူး။ အဘိုးအနေနဲ့ ဒီလို စွန့်စားစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါကို မြေးကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါ”</p> <p>“မလုပ်နဲ့”</p> <p>မိုယုသည် သူ့မြေးကို တားဆီးရန် လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ထားပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို စွန့်စားခွင့် လုံးဝ မပေးပေ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မိစ္ဆာက အလုံးစုံ မြင်နေရသည်။ ၎င်းက ကျောချမ်းဖွယ် ရယ်သံတစ်ခုကို ထပ်မံ လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p>“ခီး ခီး ခီး... တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။ အဘိုးနဲ့ မြေး စိတ်ချလက်ချ နေကြပါ။ ဒီနေ့ တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး နောက်ဘဝကို အတူတူ သွားနိုင်အောင် ငါ စီစဉ်ပေးမယ်”</p> <p>မဟာယွီအင်ပါယာ အဋ္ဌမမင်းသားသည် ဤမြင်ကွင်းကို ရင်လေးစွာဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ သူ နားမလည်နိုင်သည်မှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် အမြဲတမ်း ထက်မြက်ပြီး တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်ပင်။</p> <p>‘အခုမှ ဘာလို့ သူရဲကောင်း လာလုပ်နေရတာလဲ။ တကယ်လို့ မင်း ဒီမှာ သေသွားရင် ငါတို့ မဟာယွီအင်ပါယာက အလကား သက်သက် လာခဲ့ရသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရွေးစင်တွေလည်း အများကြီး ဆုံးရှုံးရဦးမယ်”</p> <p>သူသည် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ယွီအာ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း လူမှားလောင်းမိပြီ ထင်တယ်”</p> <p>နန်ကုန်းယွီက လှည့်ကြည့်ကာ မင်းသားကို သာသာယာယာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>“ဦးလေး၊ ကျွန်မ လူမှားလောင်းတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပိုင်ပြောနိုင်ရတာလဲ တကယ့် ပွဲကောင်းက အခုမှ စမှာပါ”</p> <p> </p> <p>အဋ္ဌမမင်းသားက ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”</p> <p>“မင်းကတော့ကွာ၊ ဦးလေးကို ဒီလိုမျိုး ပြောရလား”</p> <p>နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“တကယ်လို့ ဦးလေး ကြောက်တယ်ဆိုရင်တော့ အခုပဲ ဆုတ်ခွာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်တစ်ဦးရဲ့ ဓားကို မြင်တွေ့ရမဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားခဲ့ရင်တော့ ကျွန်မ သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောပါနဲ့ဦး”</p> <p>“မင်း ဆိုလိုတာက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က အဲဒီလူလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား”</p> <p>အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားသည်။ သူသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူ ကို ချက်ချင်း သတိရသွား၏။</p> <p>နန်ကုန်းယွီက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဒီလို ပွဲသေးသေးလေးလား ဌာနမှူးချူကတော့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေါ်လာဖို့အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>အဋ္ဌမမင်းသား “...”</p> <p>‘ဒီကောင်မလေးက သူ့ကို နောက်နေတယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ သက်သေတော့ မရှိဖြစ်နေပြီ’</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာသည် လက်ကို သာသာယာယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော မိစ္ဆာလက်သည်းကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် မိုယုတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့၏။</p> <p>မိုယုသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုသော်လည်း ထိုလက်သည်းကြီး၏ ရှေ့တွင် သူသည် ခုခံလိုစိတ်ပင် မမွေးနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ့နားနားတွင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်</p> <p>“ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ”</p> <p>မိုယု လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ချလွမ်</p> <p>ဓားသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဓားအလင်းတန်းလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပေတစ်သောင်းခန့်ရှိသော အလင်းတန်းကြီး ပေါက်ကွဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုဓားချက်တစ်ချက်မှာ ကောင်းကင်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် လောကရှိ သက်ရှိအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။</p> <p>လီပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသော ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ထိုဓားသံကို ကြားရသောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်ရှိ မိစ္ဆာလက်သည်းကြီးကိုသာမက ကမ္ဘာခြားမိစ္ဆာအရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအရှိန်အဝါကြီးပင်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် မိစ္ဆာအရှင်သခင်ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအရှင်သခင်သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို အလိုအလျောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဓားအလင်းတန်းကြောင့် ဖြစ်သွားသော အပေါက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... မဟာသူတော်စင်ရဲ့ ဓားလား... ငါ... ငါ အရှုံးမပေးချင်သေးဘူး...”</p> <p>သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓားအလင်းတန်းအတွင်း နစ်မြုပ်သွားကာ ပြာပုံဘဝရောက်သွားသည်။</p> <p>မိုဝူရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မည်းနက်နေသော မိစ္ဆာအနှစ်သာရလုံးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p>“မင်း လွတ်မယ် ထင်နေတာလား”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် ဓားကျောက်စိမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အသက်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ချလွမ်</p> <p>ဓားအလင်းတန်း နောက်တစ်ကြိမ် လက်သွား၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ရှိ မိစ္ဆာအနှစ်သာရမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ဟူး...</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ကာ မိုယုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ နိုင်ပြီ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားမှ မိုယုသည် အံ့အားသင့်နေမှုမှ နိုးထလာတော့သည်။</p> <p>သူ့မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် စိတ်သက်သာရာရမှုမျိုး မရှိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်သာ ရှိသည်။ သူက အလိုအလျောက်ပင် ဗလုံးဗထွေး မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“လဲ့အာ... ဒါကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>ထိုစကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြတော့၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save