Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၂၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ နောက်ဆုံးတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်ဝက်ကြာပြီးနောက်</p> <p> </p> <p> </p> <p>သောင်း‌ပြောင်းပညာရပ်ဌာန၊</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်နေထိုင်သည့် သီးသန့်ခြံဝင်းထဲတွင်</p> <p>သူသည် အပြင်းအထန် ကြိုးစားကာ စာစီကုံးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားနေ၏။ ထိုစာစီကုံးတစ်ပုဒ်က သူ့ကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးနိုင်သည်။ ထိုစာစီကုံးကို အဆုံးသတ်ရန် တစ်ပိုဒ်သာလိုတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပညာရှိသူသည် ကိုယ်ချင်းစာတတ်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိသူသည် ပညာရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန် ထိုနောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရေးပြီးသည်နှင့် သူ ရုတ်တရက် ကြည်လင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ အဆင့်သင့်တစ်ဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျင့်စဉ်ချီများသည်လည်း နောက်တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း၊</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားပြီး ထိုတစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်ထူးခြားဖြစ်စဉ်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ စာပေတာအိုကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဆယ့်ကိုးကျန်းအရွယ်အလင်းတိုင်ကြီးသည် ခြံဝင်းထဲမှ မြင့်တက်ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စာပေတာအိုအလင်းထဲတွင် ရွှီချိုက်ချန်သည် မိုးမြေအမှန်တရားလမ်းစဉ်အပေါ် နားလည်မှုများ တိုးတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်စဉ်များသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ တပည့်များ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။ ချူဖုန်း ထိုဆယ့်ကိုးကျန်းအရွယ် အလင်းတိုင်ကြီးကို ခပ်ဖွဖွပြုံးကာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခွေးကောင်လေး ချိုက်ချန်က စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် သတိရသွား၏။ “ကျောင်းတော်သားတွေ အဆင့်တက်ရင် ပေါ်လာတဲ့ ထူးခြားဖြစ်စဉ်က ကျွန်မတို့ မန္တာန်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒီနေ့တော့ တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ။ ချိုက်ချန်ရော ဘယ်လို ရုပ်ခန္ဓာ နိုးထလာမလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့တွေ တစ်ချက်လောက် သွားစစ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် လူနှစ်ယောက်သည် ရွှီချိုက်ချန်၏ခြံဝင်းသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ချင်းချင်းသည် သူတို့ရောက်လာသည်နှင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာနဲ့ အကြီးအကဲပင်းကို ဂါဝရပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“နေ နေ အဲဒါတွေလုပ်မနေနဲ့”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် ရွှီချိုက်ချန်၏စာပေချီကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာအကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ထူးခြားဖြစ်စဉ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရင်းနှီးနေသည့် စက်သံတစ်သံသည် ချူဖုန်း၏စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပါတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဂုဏ်ပြုပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ သင့်တပည့် ရွှီချိုက်ချန်သည် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်သို့ တက်သွားပါပြီ။ ‌ဟောက်ရန်ဖြောင့်မတ်ခြင်းကျမ်းကို အသေးစားအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ စာပေဆန္ဒမှာ အသေးစားအောင်မြင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ပိုင်ရှင်ကို နှစ်နှစ်ဆယ်စာကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တာအိုအနှစ်သာရလေးခု ချီးမြှင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စကားသံအဆုံးတွင် အခန်းတံခါးပွင့်လာ၏။ ရွှီချိုက်ချန် ထွက်လာပြီး ချူဖုန်းနှင့် အကြီးအကဲပင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “တပည့် ဆရာနဲ့ အကြီးအကဲပင်းတို့ကို ဂါဝရပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“နေ...နေ...အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ့ တာအိုအနှစ်သာရ လေးခုပင် ရလိုက်၏။ ယင်းက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတွင် နှစ်နှစ်ခွဲကျော်ကြာ သူ သင်ကြားပြသ ပေးခဲ့ရသည့် အကျိုးကျေးဇူးပေ။ သူသည် လက်ရေးလှ၊ ဂီတ၊ ပန်းချီနှင့် စာပေပညာတို့ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထား၏။ ယခု  ထိုလမ်းစဉ်းတွင် သူတပည့် တိုးတက်လာခြင်းက တာအိုအနှစ်သာရများ ဆုလာဘ်အဖြစ်ရရှိတော့သည်။</p> <p>သူ အသာအယာပြုံးလိုက်သည်။ “ အခုဘယ်လို ခံစားရလဲ ကောင်လေး”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန် ပြောလိုက်၏။ “ဆရာ အခုကျွန်တော်   စကားပြေတွေ သီကုံးရေးဖွဲ့နိုင်ပြီ။ ကျွန်တော့်စကားမှာ အားအင်တွေ ပါလာတယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း စိတ်ဝင်စားစွာ ပြောသည်။ “ဒီလိုဆိုရင် ချိုက်ချန် မင်းတတ်မြောက်ထားတဲ့ ပညာရပ်ကို ပြပါဦး”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန် ဆရာ၏စကားကို ကြားသည်နှင့် ဝမ်းသာသွား၏။ သူလည်း သေချာပေါက် ပညာရပ်ကို ထုတ်ပြချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသို့ရောက်သည်မှာ ကြာလှပေပြီ။</p> <p>“ ကျွန်တော် တိမ်စီးချင်တယ်”</p> <p>ထိုစကားများကျလာသည်နှင့် ရွှီချိုက်ချန်၏ခြေဖဝါးအောက်၌ တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်းတို့ အံ့သြသွားကြတော့သည်။ ထိုနည်းစနစ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် လွှမ်းမိုးဖွယ်ကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏကြာသော် ရွှီချိုက်ချန် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး စပ်ဖြီးဖြီးပြောသည်။ “ဆရာ ဘယ်လိုနေလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး။ မင်းနောက်ဆုံးတော့ တိုးတက်လာပြီ။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားကျင့်ကြံပါ။ အချိန်တန်ရင် ငါမင်းရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ စကားလိုက်ပြောပေးမယ်”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ သူ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်လာကတည်းက နဂါးနန်းတော်သို့သွားကာ သူ့ဇနီးကို ပြန်ခေါ်ရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခု ဆရာက ထိုအကြောင်းပြောလာ၍ သူပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။ သူဒူးထောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာရဲ့ ကြင်နာမှုကို ဒီတပည့် ပြန်ဆပ်လို့ မကုန်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်အရိုအသေပြုတာ လက်ခံပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ။ ငါတို့ မင်းဇနီးကို ကယ်ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်၏မျက်လုံးများသည် လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ ဒီည ဂုဏ်ပြုကြတာပေါ့။ ရှောင်ပင်း စားပွဲတစ်ဝိုင်းပြင်ထား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို အထူးတလှည်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ”</p> <p> </p> <p>ထျန်းတောက်စံအိမ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ မလေ့ကျင့်ရသေးချေ။ ထိုအစား သူ တောင်ပေါ်မှသာ နေပြီး အနီးနားတွင် ထိုက်ဆွေ့ရှိနေသည့်အတွက် စားနပ်ရိက္ခာက ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဟန်ပင်းသည် ရွှီချိုက်ချန်ကို မနာလိုအဖြစ်ဆုံးတစ်ယောက်ပင်။ သူ့အမြင်တွင် သူနှင့် စီနီယာအစ်ကိုရွှီတို့က တူညီကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံးက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတွင် သာမန်ပေ။</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုရွှီပင်လုပ်နိုင်လျှင် သူလည်း လုပ်နိုင်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားပွဲပြီးသော် ဟန်ပင်းသည် သူ့ခြံဝင်းသို့ ပြန်သွားပြီး အချိန်မဖြုန်းဘဲ ကျင့်ကြံတော့သည်။</p> <p>သက်ရှည်ကျမ်းသည် မိုးမြေအနှစ်သာရများကို စုပ်ယူသိပ်သည်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် သိုလှောင်ထားခြင်းပေ။ လ၏အနှစ်သာရသည် ကမ္ဘာပေါ်ကစွမ်းအင်များထဲ၌ အသန့်စင်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ်လေးကိုပင် မဖြုန်းတီးနိုင်ပေ။</p> <p>အချိန်များ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်စည်းဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ စရန် တစ်လသာ လိုတော့သည်။</p> <p>အပြင်းစည်းတပည့်များကြားတွင် အချို့က စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အချို့ကစိုးရိမ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသစ်ဝင်လာသူများက အစွမ်းအစကို သက်သေပြချင်ကြသလို တပည့်‌ဟောင်းများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းနဝမအဆင့်သို့ ရောက်နေသည့် သူများအတွက် ပို၍ပင် မှန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ဆို ပြိုင်ပွဲပြီးလျှင် တောင်အောက်ဆင်းပြီး စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်သို့ တက်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အချို့က ပြင်ပရေးရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများ ပြင်ပရေးရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် ကုန်းမြေအနှံ့သွားပြီး တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ ထမ်းဆောင်ရလျှင် ဆက်ဆံခံရပုံ ကွာခြားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လေထုက ပြင်ပရေးရာဌာန၊ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၊ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနသို့ မသက်ရောက်ပေ။</p> <p>ချူချိုက်ယီသည် သုံးနှစ်တာအတွင်း မတိုးတက်လာခဲ့သည့်အတွက် ပြိုင်ပွဲတွင် စာရင်းမပေးခဲ့ပေ။ ချူဖုန်း ကောင်မလေးကို နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့်အတူ ပြိုင်ပွဲသို့တက်ရောက်ရန် ပြောထား၏။</p> <p> </p> <p>ယခု နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ မဟာအကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တပည့်များကိုလက်ခံရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသွားပြီပင်။ သို့သော် ယခုထိတော့ လက်ခံရန်အစီအစဉ်မရှိသလို လွတ်လပ်စွာသာ နေရန် တွေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မည်သည်မှ မပြောင်းလဲသွားသော်လည်း နေ့စဉ် အိပ်မက်ထဲ၌ ကျင့်ကြံနေ၏။ ထျန်းတောက်အိမ်တော်ကို သွားသည့်အခိုက် သူသည် ဝင်မပါနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တအနည်းငယ်ရခဲ့၏။</p> <p>သူ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲပြီးနောက် တောင်ပေါ်က ဆင်းပြီးလေ့ကျင့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနထဲတွင် စိတ်အလှုပ်အရှားဆုံးသူမှာ ဟန်ပင်းပေ။ လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်ကတည်းက သူနေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပြီး ယင်ယန်ဆန္ဒအရိပ်အငွေ့ကို နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ အာရုဏ်တက်ချိန်တွင် လမင်းက နိမ့်ဆင်းသွားပြီး နေမင်းက မြင့်တက်လာကာ ကောင်းကင်ကတောက်ပသွား၏။ ဟန်ပင်း လမင်းနှင့် နေမင်း၏အနှစ်သာရကို စုပ်ယူခဲ့ပြီး ယင်ယန်နွှီးနွယ်မှုများကို အဆက်မပြတ် နားလည်ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက် လရောက်ပျောက်ကွယ်ပြီး နေရောင်ထွန်းလင်းလာသည့်အခါ</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသည်။ “ ဒါက ယင်နဲ့ယန်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏကြာပြီး‌နောက် သူရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါနောက်ဆုံးတော့ ယင်ယန်ဆန္ဒကို နားလည်သွားပြီ။ အသက်ရှည်ကျမ်းက တကယ့်ကို နက်နဲတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူပြောပြီးသည်နှင့်အတွင်းပိုင်းသက်ရှည်စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လည်ပတ်ပြီး ဆက်ကျင့်ကြံတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာ ချူဖုန်း နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက် အခြေအနေထဲသို့ ရောက်နေစဉ် ရင်းနှီးနေသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“သင့်တပည့် ဟန်ပင်းသည် ယင်ယန်ဆန္ဒကို နားလည်သွားပါပြီ။ မဟာတာအိုအနှစ်သာရတစ်ခုကို လာဘ်အဖြစ် ရရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကိုကြားသော် ချူဖုန်း အိပ်မက်ထဲ၌ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ ကောင်းတယ် ကောင်လေး။ ငါ မင်းကို အပြင်စည်းဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲအတွက် စိတ်ချလိုက်ပြီ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save