Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၂၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်။ ဘာလို့ ကျုပ်တို့တွေ သွားမကြည့်ရမှာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဆရာ ဒီတပည့် ယင်ယန် ဆန္ဒကို နားလည်သွားပါပြီ”</p> <p>ဟန်ပင်းမရောက်ခင် သူ့အသံက ဦးစွာ ရောက်လာ၏။</p> <p>အဓိကခြံဝင်းအတွင်း၌ ချူဖုန်း တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေ၏။ ရေကန်နဘေးဝယ် အလှဆင်ထားသည့် ရုပ်တုကြီးအလားပင်။</p> <p>သူ့အနားက လူတိုင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။ သူတို့က ချူဖုန်းအနား ငွေလမင်းကို ဝန်းရံနေသည့် ကြယ်တာရာများပမာ ဟန်ပင်းရောက်လာမည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေသည်။</p> <p>ခဏအကြာ၌ ဟန်ပင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ‌ရောက်လာပြီး ချူဖုန်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာ့ရဲ့ ညွှန်ကြားသင်ပြပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးအထူးပါ”</p> <p> </p> <p>“နေ....နေ...အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”</p> <p>ချုဖုန်း သာမန်မျှ ပြောသည်။ “အခု မင်း အသက်ရှည်ကျမ်းကို နားလည်ပြီဆိုတော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ရော နားလည်တာရှိလား”</p> <p>ဟန်ပင်း တစ်ခဏ ကြောင်အသွားပြီးမှ ချူဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လာသည်။ “ဒီတပည့်က ဉာဏ်နည်းပါတယ်။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်လမ်းစဉ်နဲ့တော့ ပတ်သက်ပြီး ဉာဏ်အလင်း မပွင့်သေးပါဘူး”</p> <p>ချူဖုန်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ ပြောသည်။ “မိုးအောက် မြေပြင်မှာ ရှိတဲ့ အရာခပ်သိမ်းက မိုးမြေအနှစ်သာရကို စုပ်ယူပြီး ကြီးထွားလာကြတယ်။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့အနှစ်သာရနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျင့်ကြံနေတုန်း တွေးဖူးလား”</p> <p>ဟန်ပင်းနားလည်သွားရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်  စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် လက်စွဲကျမ်းကို သတိရသွားတော့၏။ အထူသဖြင့် ကြီးထွားရင့်ကျက်နှုန်း၊ အမြန်နှုန်းကို မြင့်ပေးသည့် အပိုင်းပေ။ သူ ချက်ချင်းကို သတိရသွား၏။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ၊ ဒီတပည့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ချူဖုန်း စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးမွှမ်းလိုက်သည်။ “မင်းက သင်လွယ်တတ်လွယ်တာပဲ။ လာခဲ့၊ ငါတို့နဲ့အတူဝင်စားသွားလိုက်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”</p> <p>ဟန်ပင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>စားသောက်ပြီးစီးပြီးနောက်။</p> <p>သူ ချူဖုန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ သူ့ဆရာ ညွှန်ကြားပေးထားသည့်အတိုင်း စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ သောက်ချိန်‌လောက်၌ ဟန်ပင်း ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာ၏။ သူ တင်ပျဉ်ခွေချိတ်ထိုင်ပြီး အသက်ရှည်ကျမ်းကို စတင်ကျင့်ကြံကာ မိုးမြေအနှစ်သာရကို ဆွဲငင်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တော့ ယခင်ကနှင့်မတူစွာ သူ  ထိုအနှစ်သာရများကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လောဘကြီးစွာ မစုပ်ယူပေ။ ထိုအစား စွမ်းအင်များကို ဝိညာဉ်ကွင်းထဲသို့ ဖြန့်လိုက်ပြီး သူက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ စုပ်ယူသည်။</p> <p>အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ လေထုထဲမှ စွမ်းအင်အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၌</p> <p> </p> <p>လူများစွာက ဟန်ပင်းအကြောင်းကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ယခင် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲ၌ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ တပည့်များသည် နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။ နာမည်မကြီးရင်တောင် မည်သူလဲဆိုသည်ကိုတော့ တီးမိခေါက်မိသိကြ၏။ သို့သော် ဟန်ပင်းကတော့ လူသိနည်းပေသည်။</p> <p>သူသာ ကိုယ်စားပြုဆယ်ယောက် စာရင်း၌ မဝင်ခဲ့လျှင် မည်သူမှ သူ့နာမည်ကို သိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>သို့သော် ထာဝရခံမည့် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အချို့သူများက ဟန်ပင်း၏အတိတ်ကို သိလာကြသည်။ “ဟန်ပေါင်ပေါင်၊ သူက ဟန်ပေါင်ပေါင်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့တစ်ယောက်ပဲ”</p> <p>“သူက နာမည်ကြီးလို့လား”</p> <p>“အရမ်းကြီးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်းနည်းစနစ်တွေက လူငယ်မျိုးဆက်တွေကြားထဲမှာ နံပါတ်တစ်ပဲလေ”</p> <p>“ဒါဆို သူက စီနီယာအစ်ကိုတွေ အစ်မတွေလို နာမည်ကြီးတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”</p> <p>“အချိန်တန်ရင် သိရမှာပေါ့”</p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေ့မနက် ဟန်ပင်း သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီး မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားတော့၏။</p> <p>“ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီကွ”</p> <p>စိတ်လှုပ်တရှား အော်ဟစ်ပြီးနောက် ဟန်ပင်း ဝိညာဉ်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ပါကြည့်ရှုတော့သည်။</p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာ လူနှစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ကွင်းသို့ ရောက်လာ၏။</p> <p>ထိုနှစ်ယောက်ကို မြင်သော် ဟန်ပင်း လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “ဆရာတူဦးလေး နျဲ့၊ စီနီယာအစ်မချိုက်ယီကို အရိုအသေပြုပါတယ်”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြောသည်။ “နေ...‌နေ..အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့။ ဂျူနီယာညီလေး၊ ငါတို့ ဒီနေ့ မင်းကို သတိလာပေးတာ။ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲက  ဒီနေ့ပဲ။ မင်းက ဒီနေ့တော့ မတိုက်ခိုက်ရသေးပါဘူး။ ကိုယ်စားပြုဆယ်ယောက်ထဲ ပါထားတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်တော့လာပြဦး”</p> <p>ဟန်ပင်း ကြောင်အသွားသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် မေ့နေ့လို။ ခဏစောင့်ပါဦး။ ကျွန်တော် အဝတ်အစားလဲပြီး လာခဲ့ပါမယ်”</p> <p>နျဲ့ရှိုယွမ်နှင့် ချိုက်ယီတို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး စောင့်နေလိုက်ကြသည်။</p> <p>သိပ်မကြာခင် သုံးယောက်သား ပြိုင်ပွဲနေရာသို့ သွားကြတော့၏။</p> <p>ချူချိုက်ယီနှင့် ဟန်ပင်းတို့သည် စကားနည်းသည့်သဘာဝရှိသောကြောင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးဟန် မင်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြိုးစားနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အဲဒီလိုသဘောနဲ့ လုပ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး” ဟန်ပင်း ရှုပ်ထွေးစွာ ပြန်ပြောသည်။ “သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ ကျင့်ကြံရတာက ကောင်းကင်ဘုံမှာ ကျင့်ကြံနေရတဲ့အတိုင်းခံစားရပါတယ်။ ကျွန်တော် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်မကျင့်ကြံပါဘူး”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်”...”</p> <p>‘ဒီကလေး အရင်က ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့တာလဲ’</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သူ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ဘဝက ထိုမျှမဆိုးပါဟု တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p>ပြိုင်ပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ သုံးယောက်သား တစ်ခဏ စောင့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဤနှစ်တော့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကို ပြင်ပရေးရာဌာနက ဦးဆောင်ကျင်းပသည်။ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပွဲက တရားဝင်စတင်တော့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲများစွာ ပြီးနောက် ဟန်ပင်းသည် ဖိအားအနည်းငယ်လေးတောင် မခံစားရဘဲ ပထမနေရာကို အေးဆေးသက်သာစွာ ရသွား၏။</p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှသူများသည် မအံ့ဩတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဌာနအသီးသီး၏ဌာနမှူးများက ချူဖုန်းရန်ရှာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကျန်သည့်ဌာနများကို ဖိနှိပ်ရန်သာ တွေးတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနက တပည့်တစ်ယောက်ခန့် နှစ်ယောက်သာ ပို့ပေးသောကြောင့် ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး၏အရင်းအမြစ်ဖြန့်‌ဝေပုံကို မသက်ရောက်ပေ။ ပထမနေရာ ယူပြီးနောက် ဟန်ပင်း အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူ မယုံကြည်နိုင်သလို ခံစားရနေ၏။</p> <p>ချူဖုန်း ပြိုင်ပွဲကို မတက်ရောက်သော်လည်း ဟန်ပင်းအတွက် ပွဲတစ်ခုကျင်းပပေးလိုက်သည်။  ထိုညက ဟန်ပင်း မူးရူးနေအောင် သောက်ပစ်လိုက်သည်၊ အဆုံးတွင် နျဲ့ရှို့ယွမ်က သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးရတော့၏။</p> <p>လူတိုင်း ပွဲကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေကြသော်လည်း ချူချိုက်ယီကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။</p> <p>သူမ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အဆင့်မတက်မချင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတော့မည်ဟူ၍ပင်။</p> <p>ပြိုင်ပွဲပြီးသည်နှင့် တပည့်စုဆောင်းပွဲက စတင်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တော့ ချူဖုန်း နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့် ချင်းချင်းတို့ကို ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့က သူ့သတ်မှတ်ချက်များနှင့် လက်ခံရမှာပေ။ ချင်းချင်းတွင် သူငယ်အိမ်နှစ်ခုမျက်ဝန်းရှိသည့်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်အမှားများ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။</p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နျဲ့ရှို့ယွမ် နှင့် ချင်းချင်းတို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချူဖုန်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်လာသည်။ “ဆရာ ကျွန်တော်တို့ တပည့်သစ်ရှာလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ”</p> <p>ချူဖုန်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး မစိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။ “တပည့်လက်ခံတာက ကံနဲ့ဆိုင်တယ်။ ရှာမတွေ့တာက မထူးဆန်းပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မနေကြနဲ့။ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံကြချည်”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ရှေ့တက်ပြီး ပြောကြားလာသည်။ “ဆရာ ဒီတပည့် တောင်အောက်ဆင်းပြီး လေ့ကျင့်ချင်ပါတယ်”</p> <p>“အို”</p> <p>ချူဖုန်း သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “တကယ် လေ့ကျင့်မလို့လား”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ပြောသည်။ “ဆရာ့မျက်လုံးကနေ မလွတ်နိုင်ပါဘူး။ တကယ်က ကျွန်တော် ဝိုင်အသစ်အတွက် ရှာချင်လို့ပါ”</p> <p>ချူဖုန်း သူ့ကို ကြည့်ပြီးပြောသည်။ “ဝိုင်သွားရှာမယ်လို ထင်သား။ ကောင်းပြီ။ မသွားခင် ငါ့ကို လာတွေ့”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် နျဲ့ရှို့ယွမ် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုညတွင် ချူဖုန်း သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၌ သိမ်းဆည်းထားသော စာအုပ်အားလုံး ဖတ်ပြီးသွားတော့၏။ သူ စာအုပ်ကို ခေါင်းအုံးအောက် ထည့်လိုက်ပြီး မေးစေ့ပေါ် လက်တင်ကာ စဉ်းစားတော့သည်။</p> <p>ခဏကြာတော့ သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကျယ်တာပဲ။ ငါ ဘာလို့ ခရီးမထွက်ရမှာလဲ”</p> <p>သူပြောပြီးစဉ် အကြီးအကဲပင်း၏အသံသည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။ “ဌာနမှူး ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်နေတာလား”</p> <p>“…”</p> <p>ချူဖုန်း ကြောင်အသွားသည်။ “အကြီးအကဲပင်း ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက တံခါးနားရောက်နေတာလဲ”</p> <p>ကျွီ</p> <p> </p> <p>တံခါးက ညင်သာစွာ ပွင့်သွားပြီး အကြီးအကဲပင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဌာနမှူး ကျွန်မက အကြားအာရုံကောင်းလို့ပါ”</p> <p>ချူဖုန်း သူမလက်ထဲက ရေနွေးဇလုံကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပါပြီ”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ရေနွေးဇလုံကို သူ့ရှေ့တွင်ချလိုက်သည်။</p> <p>သူ ခြေထောက်ကို ထိုအထဲနှစ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ “ခင်ဗျားရော လိုက်ချင်လား”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ဌာနမှူးခေါ်ရင် ကျွန်မ လိုက်တာပေါ့”</p> <p>ချူဖုန်း မဆိုင်းမတွပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ကျုပ်လည်း ပျင်းနေတာ။ ချိုက်ယီ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီးတာနဲ့ ကျုပ်တို့တွေ သွားကြတာပေါ့”</p> <p>?</p> <p> </p>


Save