Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၀၅</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ္တဝါအားလုံး တန်းတူညီမျှခြင်းနှင့် တပည့်လက်ခံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်း အလှည့်စား ခံလိုက်ရတာများလား... သူတို့က မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မင်းထက်တော့ သေချာပေါက် မြင့်မှာပဲ... ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ကောင်ကောင်များ ဖြစ်နေမလား..."</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ စကားကို အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြ၏။ သူတို့ အားလုံးက ယွမ်လော့သည် တူညီသော အဆင့်ရှိသည့် ပြိုင်ဘက်ကို ရှုံးနိမ့်ရန် အကြောင်းမရှိဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းရှန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ယွမ်လော့၏ စကား မှားယွင်းမည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်၏။ ယွမ်လော့၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကို သူ အာရုံခံမိပြီး ယွမ်လော့သည် လောကအနှံ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သွားလာခဲ့ကာ မိစ္ဆာအိုကြီးများကို ရှုံးနိမ့်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်လော့က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချ၍ ပြောလိုက်၏။ "သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ကျွန်တော့်လောက် မမြင့်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် အတည်ပြုနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သေချာမသိသလို သူ့နာမည်ကိုလည်း မသိဘူး..."</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများ၏ နှစ်သိမ့်စကားများက သူ့ကို ပို၍ပင် ဆိုးရွားစွာ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို မနှစ်သက်သော ဂုဏ်မောက်သည့်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများက သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို ငြင်းဆိုနေကြခြင်းကို ပို၍ပင် မနှစ်သက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် ခေါင်းဆောင်များက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အခြား ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီလား ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား၍ ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုက်ချန်နှင့် တာအိုခုံရုံးတို့ လက်ရှိတွင် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားနေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကံကြမ္မာများက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ခေတ်ကာလ အပြောင်းအလဲ အချိန်အခါ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက ကြေညာထားကြ၏။ ဤသို့သော ခတ်ကာလမျိုးတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော ပါရမီရှင်များ မွေးဖွားလာခြင်းက မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ဝန်းမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းမှာ ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းကပင် ယွမ်လော့ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်သေးလျှင် ပိုမို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော နေရာများက ပို၍ အစွမ်းထက်သော ပါရမီရှင်များကို အဘယ်ကြောင့် မမွေးထုတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းကြီးလည်း တွေးမနေနဲ့... နောက်တစ်ခါကျ နိုင်အောင်တိုက်ပေါ့... ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ဝူရှီဆီ သွားဖို့ ငါ အကြံပြုပေးရမလား..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်လော့က ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် မသွားချင်ဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးချင်တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ သွားစရာ လမ်းခရီး အများကြီး ကျန်သေးတယ်... လမ်းဆုံးထိ ရောက်သွားလို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ဆိုမှပဲ တခြားလမ်းစဉ်တွေကို ရှာတော့မယ်..."</p> <p> </p> <p>ရီချင်းရှန်က အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထူးဆန်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူရှီအပေါ် ယွမ်လော့၏ ငြင်းဆန်မှုက လွန်ကဲနေပုံရသော်လည်း ယွမ်လော့သည် ဝူရှီအကြောင်း မကောင်းပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲများက ယွမ်လော့ စိတ်ဓာတ်မကျစေရန် မျှော်လင့်လျက် အားပေးစကားများ စတင်ပြောဆိုကြ၏။</p> <p>လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ယွမ်လော့က တစ်ခုချင်းစီကို လက်ခံကာ အလွန် နှိမ့်ချသော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ပြင်ပလူများအပေါ် မောက်မာတတ်သော်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းက သူ့ကို မည်သည့်အရင်းအမြစ်နှင့်မဆို ထောက်ပံ့ပေးရန် လိုလားရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ဂိုဏ်းတူများကလည်း သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်လော့ ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲများက သူတို့၏ အစစ်အမှန် ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြတော့သည်။ သူတို့က ယွမ်လော့၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပြီး ဤကိစ္စကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများပင် ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>"စိုးရိမ်ဖို့ မလိုပါဘူး... လက်ရှိ ဂိုဏ်းထဲမှာ သူကသာ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး... ဝူရှီ ရှိနေသရွေ့ ပါရမီရှင် အပိုင်းမှာ ငါတို့ နောက်ကောက်ကျကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ကုချန်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားများကို လူတိုင်းက သဘောတူကြ၏။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲလာခဲ့ခြင်းက ဝူရှီကို ယုံကြည်ရန်အတွက် သူတို့အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီချင်းရှန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေက မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်... ဂိုဏ်းထဲက လူတွေကို သတိထားကြဖို့နဲ့ ထိုက်ချန်၊ တာအိုခုံရုံးတို့နဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ သတိပေးထားလိုက်ပါ... ငါတို့က ဘယ်ဘက်ကိုမှ ထောက်ခံလို့ မရဘူး... ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းက ကိုယ့်အားကိုကိုးတဲ့ လမ်းစဉ်ကိုပဲ လိုက်ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုက်ချန် မင်းဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တာအိုခုံရုံးပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မြောက်မြားစွာသော ထာဝရ အလွန်အစွမ်းထက်သည့် အင်အားစုများ ရှိနေပြီး သူတို့ကို မဟာမိတ်များအဖြစ် ပို၍ ဆင်တူစေ၏။</p> <p> </p> <p>ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက သူတို့လောက် အဆင့်မမြင့်သော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းက အလွန် ခိုင်မာပြီး အထွတ်အထိပ် အဆင့်မှာလည်း သူတို၏မူလအဖွဲ့ဝင်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမိန့်များ လက်ခံရရှိပြီးနောက် အကြီးအကဲများက လောက၏အခြေအနေကို စတင် ဆွေးနွေးကြတော့၏။</p> <p>ထိုက်ချန် မင်းဆက်၏ တိုက်ခိုက်မှုက ပြင်းထန်ပြီး တာအိုခုံရုံး၏ တောင်တံခါးဝနီး ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးကို ဆူပူအုံကြွသွားစေသည်။ လူများက တာအိုခုံရုံးသည် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော လောကအုပ်စိုးရှင် မဟုတ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လာကြပြီး ထိုအချက်က ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ အများအပြားကို အကြံအစည်များ စတင်လုပ်ဆောင်လာစေ၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုခုံရုံး၏ ပိုင်နက်နယ်မြေက ကျယ်ဝန်းပြီး ၎င်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များကလည်း နက်ရှိုင်းလှသည်။ အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုကပင် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားစေရန် လုံလောက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးနောက်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်သည် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ သူက ချက်ချင်းပင် ကုအန်ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဆရာ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ခိုင်းထားတဲ့သူ သေသွားပါပြီ... ကျွန်တော် သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ..."</p> <p> </p> <p>ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ကုအန်၏ အနောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက စိတ်ပျက်အားငယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းပြပေးခဲ့သော အန်ရှင်းမှာ ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ် မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေကြောင်း သိချင်၍ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က အခန်းအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ရေးသားနေပြီး ကျောခိုင်းထားရင်း ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး... သေတာက သေတာပါပဲ... ငါက မင်းကို သူ့ကို သင်ပေးဖို့ပဲ ခိုင်းခဲ့တာပါ... မင်း ပြန်မလာခင် နှစ်တွေ အများကြီး အချိန်ယူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုသူက ထိုက်ရီ အမတအရှင် ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ ဖြစ်သည်။ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုက်ချန်း မင်းဆက်မှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်ပင်လျှင် ၎င်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် တာအိုရတနာတစ်ခု၏ စွမ်းအားကို အားကိုးခဲ့ရသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ထိုက်ရီအပေါ် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကုအန်က ထိုက်ရီအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမည်ကိုပင် မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆရာတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တာဝန်မရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြင်တွင် သူ၏ဆရာသည် လောကီရေးရာများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့မရှိဘဲ ပြင်ပခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်သာ လှုပ်ရှားတတ်သည်။ ဆရာအတွက် ကောင်းကင်အောက်ရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးမှာ တန်းတူညီမျှ အဆင့်အတန်းရှိပြီး ဆရာက မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာလိုက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ရီ၏ သေဆုံးမှုက နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကလဲ့စားချေမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ရတနာများအတွက် ထိုက်ချန်းမှ ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဇွတ်တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ အထောက်အပံ့များ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာစေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်ကလည်း ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်များက အများအပြား ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အနိုင်မရနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်ကြာအောင် လမ်းညွှန်ပေးရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့သလို နောက်ဆုံးမှာလည်း သံယောဇဉ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်..." ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ထိုက်ရီသည် သူ၏ ပထမဆုံး တပည့်ဖြစ်ပြီး အချိန်အများကြီး အတူတကွ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင် သူက မလွှဲမရှောင်သာ စွဲလမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတွေ့အကြုံက မင်းကို ပေးတဲ့ ခံစားချက်တွေကို တန်ဖိုးထားပါ... ထိုက်ရီအတွက်ကတော့ သူ ပြန်ဝင်စားပါလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား... သူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတာကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရတာပါ..."</p> <p> </p> <p>ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က စကားမပြောဘဲ ပြုံးလိုက်ရာ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်အား ၎င်းသည် သူ၏ လက်ချက်ဟု တွေးတောသွားစေပြီး သူ၏ အတွင်း၌ ကျေးဇူးတင်သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."</p> <p>ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်၍ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက အမတနတ်ဘုရားများ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို နိုးကြားလာခဲ့သော်လည်း အစစ်အမှန် အမတနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့... ထိုက်ရီအတွက်ကတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း သူနဲ့ ပြန်ဆုံတွေ့ဖို့ ငါ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူ့ကို တကူးတက လိုက်ရှာနေစရာ မလိုဘူး..." ကုအန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး ကုအန်ကို အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်၍ အန်ရှင်းကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ထိုက်ရီဆိုတဲ့ လူက တကယ်ပဲ ထိုက်ရီ အမတအရှင် ပြန်ဝင်စားလာတာလား..." အန်ရှင်းက ကုအန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း... သူပဲ..."</p> <p> </p> <p>"သူတို့ နှစ်ယောက်က အမတနတ်ဘုရားတွေ အနေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှာကို ဆရာ မကြောက်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ... သူတို့ အဲဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ ရေးသားထားသည်များကို ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အန်ရှင်းက မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်မလည်း တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံလို့ ရမလား... ကျွန်မ အရင်က တပည့် တစ်ယောက်မှ သေချာ လက်မခံဖူးသေးဘူး... ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း တွေ့ကြုံချင်တယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ အပြင်ထွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းထဲကပဲ တပည့်တစ်ယောက် ရွေးလိုက်ပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ "မင်း တစ်ယောက်ပဲ လက်ခံလို့ ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>အန်ရှင်းက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... စိတ်ချပါ... ကျွန်မ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မရွေးပါဘူး... ကျွန်မ လက်ခံမယ့် တပည့်က ဆရာကို သေချာပေါက် ကျေနပ်စေရမယ်... ပြီးတော့ သူတို့က ဝူရှီအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်၍ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွကာ ပြုံးလိုက်၏။ "တကယ်တော့ ပါရမီက အရေးမကြီးပါဘူး... မင်း သဘောကျတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး သူကလည်း မင်းကို ဆရာအဖြစ် လက်ခံဖို့ လိုလားတယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါပြီ..အရမ်းစိတ်ပူမနေပါနဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save