Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၇၀၇</h2> <h2 style="text-align:center">မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းချုံး၏ မျက်လုံးများက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် အရောင်လင်းလက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။ ကုအန်က သူမကို လှည့်စားမည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားသဖြင့် ပန်းပေါင်းစုံ ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်အတွက် သူမ စတင် မျှော်လင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ပြောလိုက်သည်။ "မဟာတာအိုမှာ လမ်းစဉ် သုံးထောင် ရှိတယ်... အမတကျင့်ကြံဖို့အတွက် ချီစုပ်ယူတာအပြင် အခြား အထောက်အကူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ငါလက်ထဲမှာ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် လို့ခေါ်တဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိတယ်... မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် တူညီတဲ့ အဆင့်မှာ မင်းကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မယူနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး... အခြား ကျင့်ကြံသူတွေထက် ဉာဏ်လင်းရဖို့လဲ ပိုလွယ်ကူလာလိမ့်မယ်... သေချာတာပေါ့... မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ... ငါက အခွင့်အရေး တစ်ခုကိုပဲ ပေးနိုင်တယ်... အောင်မြင်မှုကတော့ မင်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်..."</p> <p> </p> <p>ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချုံးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့၏။ နာမည်ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် ၎င်းက အင်မတန် အစွမ်းထက်မည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကုအန်က သူ၏ လက်ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြည်လင်သော လေပြေတစ်ချို့က ကျန်းချုံး၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သူမကို အနည်းငယ် မိန်းမူးသွားစေကာ သူမ၏ အသိစိတ်က မဟာတာအိုအတွင်းသို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်၏ ကနဦး အစပျိုးမှုက အချိန်ကိုသာမက တာအိုရှာဖွေသူများကိုပါ လိုအပ်၏။ ၎င်းကို နားလည်သဘောပေါက်သူ ပိုများလေလေ၊ ၎င်းက ပို၍ အစွမ်းထက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံတရား ဆိုသည်မှာ သဘာဝအရ ပြန့်နှံ့သွားရန် လိုအပ်သည်။ သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းက သူတို့ မမြင်တွေ့နိုင်သော မဟာတာအို၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို သယ်ဆောင်ထားကြပြီး သူတို့က ရည်မှန်းချက် တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသောအခါ ဖန်ဆင်းခြင်းက ထိုပစ်မှတ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ ဒြပ်မဲ့ပြီး မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကံတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။</p> <p> </p> <p>မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်ကို လိုက်စားသည့် သက်ရှိများ ပိုများလာလေလေ၊ ၎င်း၏ ကံတရားက ပို၍ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ်က ကုအန်၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုကိုလည်း အထောက်အကူ ပြု၏။ သေချာပေါက်ပင် သူက မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်မှတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံသူ အားလုံးထံကို သူ၏ စွမ်းအားကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီး အချင်းချင်း အပြန်အလှန် အထောက်အကူ ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချုံးက မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် နစ်မြောနေစဉ် ကုအန်က အမတအရက်ကို စတင်သောက်သုံးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်က သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူ၏ တပည့်များပင်လျှင် အမှန်တရားကို သိရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ကျန်းချုံးက အစပြုခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကုအန်သည် သူ ဂရုစိုက်သော သူများကို မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်၏။ သေချာပေါက်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် မဖြစ်ချင်ပါက သူ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူကမျှ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန် ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မြင်ထားသည်။</p> <p>လောကကြီးအပေါ် တာအိုဧကရာဇ်၏ ဆွဲဆောင်မှုကဲ့သို့ပင် ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ရန်အတွက် အပို စွမ်းအားများကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ကုအန်သည် မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်၏ ကံတရားကို သူ၏ တပည့်များနှင့် မိတ်ဆွေဟောင်းများထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်သည် တာအိုဧကရာဇ်နှင့် မတူညီသော ကံကြမ္မာ အဆင့်အတန်း တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ပြောပြခဲ့၏။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မည်သူကမျှ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန် မငြင်းဆန်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>လီယနှင့် ဝူကျွယ်တို့နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကုအန်က လူကိုယ်တိုင် ထွက်မလာဘဲ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေးကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သူတို့ကို ကြုံတွေ့ခွင့် ပြုလိုက်သည်။ ဤသည်က သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားစေပြီး လောကတွင် အကြီးမားဆုံးသော အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်သွားစေ၏။ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်၏ ကံတရားမှတစ်ဆင့် မဟာတာအို၏ ကျယ်ဝန်းမှုကို သူတို့ အာရုံခံမိကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များက မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ် မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန်အတွက် ဝိညာဉ် ပုံရိပ်ထင်ဟပ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် မဟာတာအိုနှင့် ပဲ့တင်ထပ်ရန် လိုအပ်၏။ ၎င်းသည် မြင့်မားသော အောင်မြင်မှု အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကုအန်က သူတို့ကို ကူညီပေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်သည် သူ၏ ဆန္ဒအရ ရွေးချယ်ခံရခြင်း ဖြစ်လျှင် ၎င်းက တာအိုဧကရာဇ်ကို မည်သည့်အခါမျှ ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>...</p> <p> </p> <p>မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာတွင်။</p> <p>ဆံပင်ဖြူနှင့် အနီရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးက ဓားပျံတစ်လက်ကို စီးနင်းလာပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ချောမောကာ ကိုယ်နေဟန်ထားကလည်း မတ်မတ်မတ်မတ် ရှိနေသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော အမတအရှင် တစ်ပါးနှင့် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမည်ကား ဖန်းရွှမ် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ တစ်ပါး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ သူ၏ လက်ကို မြှောက်၍ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ကာ နာကျင်နေသော အမူအရာကို ပြသနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျစ်... ငါက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ... နှစ်သောင်းချီကြာပြီးတော့မှ မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ လာသေရတော့မလို့လား... ကောင်းကင်ကြီးရာ... မင်းက တကယ်ကို ငါ့ကို ကစားရတာ နှစ်သက်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဖန်းရွှမ်က ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်၏။ မကြာသေးမီက သူသည် တာအိုဧကရာဇ် နေရာအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသော ပါရမီရှင် နှစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။  သူရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေသော်လည်း၊ အမည်းရိပ်တစ်ရိပ်က မမြင်မသာ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက လစ်ငိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် ကျိန်စာတခုနှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကျိန်စာသည် ကံကြမ္မာကိုပင် လှည့်ပြောင်းနိုင်သကဲ့သို့ သူ့ကို ဆိုးရွားလှသော ဒုက္ခအဝိုင်းအတွင်းသို့ ဆွဲငင်ချလိုက်ကာ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တပြိုင်နက်တည်း ထိခိုက်စေခဲ့၏။"</p> <p> </p> <p>သူက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ကာမှ သူက တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန်လည်း ရည်မှန်းထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေမချနိုင်မီမှာပင် သူ သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အတိတ်က စစ်ခုံရုံးနှင့် ဆရာသခင်ဓားအရှင်တို့ကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်တွေးမိသွား၏။ ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ လက်အောက်မှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာခဲ့သဖြင့် သူတွင် ကြီးမားသော ကံတရား ရှိသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းက ကံကောင်းခြင်း သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် သူ၏ ပါရမီက ထူးခြားလှသည် မဟုတ်ချေ။ မူလဘူတအနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ အဆင့်ရှိ တာအိုဧကရာဇ် နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်သူများ၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကိုပင် သူ ခံခဲ့ရသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘဝကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရလျှင် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်ခုံရုံး၏ ကျော်ကြားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်နေခဲ့၏။ အချိန်အခါ မကောင်းခြင်း ဟူသော အတွေးဖြင့် သူ တစ်ချိန်က နှစ်သိမ့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုရော။</p> <p> </p> <p>ဖန်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး သူ၏ အတွင်း၌ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များ ဆူပွက်နေကာ သူ ပြန်မတွေးချင်သော နာကျင်ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များက ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အနီးအနားရှိ ဥက္ကာပျံတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဓားပျံကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ တောင်နံရံတစ်ခုဆီသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်သွားပြီး မှီထိုင်ကာ တရားထိုင်ရန်နှင့် စွမ်းအင်များကို ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖူး..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် သွေးတစ်ပွက် ပန်းထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ စင်သွားကာ ပူလောင်သော အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>သူက သွေးများကိုသာ ထွေးထုတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုကိုပါ ထွေးထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှာ သူ၏ တာအိုအသီး၏ အပိုင်းအစများ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တာအိုအသီးက အက်ကွဲပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖန်းရွှမ်သည် စွမ်းအင်များကို မကျင့်ကြံနိုင်တော့ချေ။ သူက တောင်နံရံကို ကျောမှီ၍ သူ၏ ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ကျထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူက အလွန် အားနည်းနေပုံရသော်လည်း ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးက မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် အဆန်းတကြယ် မဟုတ်ချေ။ အရင်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော သေဆုံးသွားသူများကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခြေရာအတိုင်း မလိုက်မိစေရန် သတိထားဖို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်ချိန်က သတိပေးခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်က...</p> <p>ကံကြမ္မာက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖန်းရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှေ့တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ သူက အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့ရှိ ချောက်ကမ်းပါး အဆုံးတွင် အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ထိုအလင်းရောင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရမည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရတော့မည် ဖြစ်ရာ ဤမျှ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းအောင် သူ မသေနိုင်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူ သေရမည်ဆိုလျှင် မတ်တတ်ရပ်လျက်သာ သေမည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းရွှမ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချ၍ မတ်တတ်ရပ်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင်စွာ လျှောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းနှင့် ပေအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော်လည်း ဘဝတစ်ခုစာ ခရီးလမ်းနှင့် တူနေ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ မေးစေ့တွင် အနက်ရောင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သူ တစ်ကိုယ်လုံးက သနားစဖွယ် ကြေကွဲစရာ ကောင်းနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ထိုအလင်းရောင်အတွင်း၌ တည်ရှိနေသော အရာကို သူ နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ဖန်ဆင်းခြင်း တစ်ခုခု၏ အပိုင်းအစတစ်ခုကဲ့သို့ ငွေရောင် သလင်းကျောက် အပိုင်းအစ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လည်ပတ်နေစဉ် အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ဖန်းရွှမ် ရေရွတ်လိုက်၏။ ထိုငွေရောင် သလင်းကျောက်ကို သူ မှတ်မိသွားသောအခါ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အခြေအနေက အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အလိုအလျောက် လက်ကို မြှောက်၍ ငွေရောင် သလင်းကျောက်ကို ထိတွေ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်က ငွေရောင် သလင်းကျောက်နှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို တစ်မုဟုတ်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p>အဓိပတိ ဂိုဏ်း၊ တတိယ ဆေးတောင်ကြား။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ကုအန်သည် လက်ကိုးချောင်းအမတအရှင်နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အဓိပတိ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်း သိန်းချီ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ဖာထေးစင်မြင့်ပေါ်ရှိ သူ၏ ဓားတာအိုဆန္ဒက မကွဲကွာသေးသဖြင့် လူအများအပြားက ဆရာသခက်ဓားအရှင်ကို လိုက်ရှာရန် လာရောက်ဆဲ ဖြစ်သည်။ အတိတ်က ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ် တစ်ကြိမ် လာရောက်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>အဓိပတိ ဂိုဏ်းသည် လောကတွင် ထိပ်တန်းဂိုဏ်း တစ်ခု မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းက ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ စစ်တုရင်ရုပ်ကို ချထားလိုက်စဉ် ကုအန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူမှာ ဒီလို ကံတရား ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်၏ မူလဘူတ ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ခြေချလာသည်ကို ကုအန် အာရုံခံမိလိုက်၏။ ဤသူမှာ သူနှင့် အကြောင်းအကျိုး ဆက်နွှယ်မှု အချို့ရှိပြီး အတိတ်က သူ ချမ်းသာပေးခဲ့သော စစ်ခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ အကြောင်းနှင့်အကျိုးက ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အထူးသဖြင့် မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာ အဆင့်အတန်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် မည်သူက မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာမည်ကို ကုအန် ခွဲခြားမသိနိုင်သဖြင့် ဖန်းရွှမ်၏ အောင်မြင်မှုက အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ရန်သူမှ မိတ်ဆွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသော ကံတရား၏ ကစားကွက်တစ်ခု အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လက်ကိုးချောင်း အမတရှင်က စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များက တင်းကြပ်စွာ ကုတ်နေ၏။ သူက ရံဖန်ရံခါ ကုအန်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၊ စစ်တုရင်ခုံကို ပြန်ကြည့်လိုက်ဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာပြီးနောက်။</p> <p> </p> <p>လက်ကိုးချောင်းအမတအရှင်က ကုအန်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေ... မင်းက ငါ့ကို မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ကို သတိရသွားစေတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကုအန်က တခစ်ခစ် ရယ်မော၍ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ..."</p> <p> </p> <p>လက်ကိုးချောင်း နတ်ဘုရင်က မတ်တတ်ရပ်၍ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကုအန်ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးသိန်းလောက်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ စစ်တုရင်စွမ်းရည်က ငါ့ပြီးရင် ဒုတိယ အကောင်းဆုံးပဲ... မင်းဆီမှာ သူ့ရဲ့ ဟန်ပန်ကို ငါ မြင်နေရတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကုအန်က စစ်တုရင်ခုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ သူက ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ကစားပွဲကို အဆုံးသတ်ချင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save